Rock Star (2001)

lekker op de bank groot glas baco zak chips genieten

Ik vond Steel Dragon een mix van alle 70's/80's hardrock bands. Tot aan Guns n' Roses. De zanger van Steel Dragon die zich Izzy moest noemen verliet de band om ongeveer dezelfde reden en ook omdat hij een ander soort carrière ambieerde als Izzy Stradlin, die o.a. daarom Guns verliet. En Izzy is still going strong voor een veel kleiner publiek.
Dat hardrock goden als Zakk Wylde, Jeff Pilson maar ook Jason Bonham om zichzelf kunnen lachen door hier aan mee te doen vond ik geweldig. Myles Kennedy toen nog onbekend is wel een grappige metafoor voor zichzelf lol! Zijn nr.1 lievelings album is Appetite for Destruction en afgelopen maanden kon hij dan eindelijk sommige van zijn favorieten zingen met the one and only Slash om diens solo album te promoten. Ik kon het niet laten om naar Paradiso te gaan..... En Myles heeft zelf naam gemaakt met The Mayfield Four en Alter Bridge. Eh, ik dwaal af.......Mark Wahlberg was heel goed, maar ja dat is hij eigenlijk altijd. Ik heb op deze zaterdagmiddag zitten kijken voor hem en om dan eindelijk Myles in dat kleine rolletje te zien. LOL!
Eigenlijk vond ik het een slechte Spinal Tap. En wat een grote joke was/is dat hard rock gebeuren toch. Al heb ik nog steeds van die dagen dat ik het moet draaien. En hou ik voor altijd van Slash en Metallica en nog een paar tering herrie bands Ik zat me vaak rot te lachen, vond de muziek te gek, ook wat op de achtergrond speelde sinds ik me 1985 nog goed kan herinneren. O ja, Jennifer Aniston zat er ook nog in zoals ze altijd is en was niet slecht en het liep op z'n Amerikaans allemaal goed af. Is ook prettig op zo'n zaterdagmiddag.

Op internet vond ik forums met een geheel nieuwe fanbase voor Classic Rock. Van die bloed serieuze 14 t/m 25 jarigen en wat verdwaalde 30+rs die historie herschrijven, en ik heel af en toe om de draak met ze te steken: wij hebben namelijk helemaal niks van onze jeugd begrepen aldus hen! LOL! Ik was ooit Guns' n' Roses fan maar de band die zich nu zo noemt met een opgeblazen bijna 50 jarige Axl Rose die wanhopig aan z'n oude imago probeert te vast houden voor deze leeftijdsgroep is zo pathetisch.....treurig.....ja, Slash is ook ouder maar die is nog cool, Axl niet. En daar moest ik vaak aan denken tijdens het kijken en lachte me rot bij tijd en wijlen om al die clichés die aan me voorbij gingen.
Goeie zanger wel die Michael Matijevic die de vocalen voor Izzy deed. Dat was een vermakelijke zaterdagmiddag en ik wil Spinal Tap weer eens zien. Enne.....ik zal wel een van de oudsten zijn bij Alter Bridge in november......

Shit wat een lang verhaal , afijn dit is gewoon maar mijn persoonlijke mening. Geen recensie......en ik vergeet nog dat het niemand toentertijd een fuck kon schelen dat Rob Halford en Freddie Mercury homo waren. Nooit wat van gemerkt of gewoon met mensen omgegaan die het ook niks kon schelen?

Ugh, mogen we straks Freddie's biopic met Sascha Cohen Baron gaan bespreken. Volgens mij zijn Brian May en Roger Taylor aan het koetjes melken geslagen.....

Absoluut geen goede film in de zin dat het script ongelooflijk cliché is en de film een ongelooflijk eenzijdig beeld geeft van het leven in een band (alsof het mogelijk is om iedere avond topprestaties neer te zetten als de hele band alleen maar dronken en drugged out rondloopt). Uiteindelijk maken de minpunten niet zoveel uit, want het eindproduct mag er door de vette soundtrack en het feit dat alle acteurs goed hun best doen, absoluut zijn.

Steel Dragon blijft wel een curieuze band. Glamrock uiterlijk, hardrock songs, maar dan wel met een heavy metal productie. We All Die Young heb ik nadat ik de bioscoop uit kwam toentertijd meteen gedownload en minstens twintig keer achter elkaar beluisterd: absoluut een fantastisch nummer dat mocht het een echte band zijn geweest, absoluut een hit had kunnen zijn. Wat wel erg jammer is, is het feit dat het meer draait om de uitspattingen en de levensstijl, maar zo ongelooflijk weinig over de muziek zelf. Misschien dat dit ook precies de bedoeling is van het soort muziek wat men in deze film toont, want de glamrock/hair metal van bands als Motley Crue en Ratt is in dat opzicht een stuk minder hoogdravend als hetgeen bands als Iron Maiden en Megadeth op hetzelfde moment ten gehore brachten.

Mark Wahlberg is aandoenlijk als dromerig knulletje, terwijl het tegelijkertijd vooral lachen is met hem en zijn groepje vrienden terwijl ze als losgeslagen pubers hun idolen aanbidden en vechten met mensen die ook in Steel Dragon tributebands spelen. Het is bij vlagen allemaal erg lachwekkend en overtrokken, maar hierdoor verveeld het juist geen minuut en wordt de film tenminste nergens te belerend. Waar het op het einde ineens wel moralistisch wordt, valt een groot gedeelte van die no-nonsense charme ook meteen weg. Jammer, want juist omdat er zo weinig over de muziek zelf gepraat wordt, waren de excessen van de levensstijl verreweg het meest aantrekkelijke aan de film.

Rock Star was helaas een grote flop en ik kan me ergens ook best voorstellen waarom, uitzonderlijk vermakelijk is het echter allemaal wel.