Path to War (2002)

Zeker een goeie film met vooral een zeer goeie vertolking van de president, echt goed gespeeld!

verder een lekkere lange film over een roerige tijd, waar zeer moeilijke beslissingen moesten worden genomen.

een 4 waard vind ik

Goede film, die steeds beter werd. Ik vond het begin een beetje te traag op gang komen. 3,5*.

De tweede Vietnamfilm die we voor school gekeken hebben. Het is wel heel wat anders dan Full Metal Jacket. Onvergelijkbaar. Het komt inderdaad moeizaam op gang. De film is ook niet bijzonder boeiend vind ik. De gebeurde bijna nooit echt wat om je aandat erbij te kunnen houden. 165 minuten naar discussiërende politici kijken wordt op een gegeven moment saai. Toch is de film niet slecht. De weergave van de beslissingen van Johnson is goed, evenals het acteerwerk. De man die zichzelf in brand steekt voor de ogen van McNamara, maakt ook veel indruk. Al met al niet slecht dus, maar het had wat boeiender in beeld gebracht kunnen worden.

Eindelijk een film zonder heroïsche Amerikanen.
Deze film laat goed zien dat er een erg groot misverstand is over de inmenging van de Amerikanen in de Vietnam oorlog.
Géén patriotische personages die denken "laat ons dat maar even klaren" maar de ellendige politieke keuzes en ontwikkelingen in een moeilijke situatie.

Zeer goed acteer werk en zeer zeker 4* waard.

Path to War is een boeiende film omdat het een kijkje biedt in het Witte Huis en het leven van de president. Michael Gambon acteert voortreffelijk als president Lyndon. Naarmate de tijd vordert zie je de wanhoop bij hem groeien over het probleem 'de Vietnamoorlog', iets waar hij zich noodgedwongen het meest mee bezighoudt als president, terwijl hij juist zoveel binnenlandse problemen wil oplossen. De overleggen tussen de president en zijn raadsheren, en hun gewetenswroegingen, zijn erg boeiend. Wat voor mij de film minder interessant maakt is dat je op een klein (overigens met slechte beeldkwaliteit weergegeven) stuk na niks van de oorlog zelf te zien krijgt. Er worden tijdsprongen aangeven door het laten zien van de datum, maar dat is het dan ook. Door het goede acteren en de boeiende weergave van de discussies, de ruzies, de wanhoop en de gewetenswroeging is de film zeker de moeite waard, maar mede door de lange tijdsduur wordt het wel erg eenzijdig. Ook zijn de emotionele gevoelens die de Vietnamoorlog normaal oproept in deze film gering, want je ziet geen doden, je hoort alleen cijfers…

3 sterren

John Frankenheimer lijkt met pensioen te gaan en dat gun ik hem met harte. Zijn laatste film heeft hij gemaakt voor de studio’s van HBO en ik hoef niet duidelijk te maken dat die studio erom bekend staat voor kwaliteit en geen kwantiteit. Deze film kun je het beste zien in een drieluik van films over presidenten. Thirteen Days uit 2000 over het presidentschap van John F. Kennedy en zijn Cuba crisis begin jaren ‘’60. Vervolgens Path to War die het presidentschap van Lyndon B. Johnson onder de loep legt en dan vooral de manier hoe hij omging met Vietnam. En je hebt als afsluiter Nixon van regisseur Oliver Stone over het presidentschap van Richard M. Nixon en zijn Watergate schandaal. Of het allemaal historische correct is weet ik niet.

Deze films laten heel duidelijk zien wat de presidenten dachten op momenten van crisis. We hebben vooral te maken met de menswording van de presidenten. De wanhoop dat groeit en vooral de weergave van moeilijke keuzes. Deze film wordt gedragen door nu al legendarische rollen denk aan Michael Gambon, Donald Sutherland en Alec Baldwin en dan heb ik nog niet over de tientallen prachtige bijrollen. Michael Gambon is Lyndon B. Johnson. Hoe langer de film duurt, hoe langer de crisis in Vietnam door blijft gaan en hoe erger hij eruit begint uit te zien. Denk bijvoorbeeld aan wallen van het niet kunnen slapen.

Het boeiend houden van het gegeven vind ik nog wel het grootste compliment wat ik deze film kan toegeven. Alhoewel de film moeilijk op gang kwam zat ik geen moment uit de film. Het intense acteerwerk, de vele confrontaties en de behoorlijk aantal foute beslissingen van de president zorgde voor de nodige aandacht. Dus een film die me meer dan tweeënhalfuur bezig hield en makkelijk met de grote politieke films mee kan praten.

Zeer goede film over het Amerikaanse beleid gedurende de regering Johnson in de jaren '60, en meer bepaald over de Vietnam crisis.
Michael Gambon speelt hier misschien wel een van zijn sterkste rollen, die van Lyndon B. Johnson. Hij is werkelijk zeer overtuigend en daarom ook prima gecast.
Ook Donald Sutherland en Alec Baldwin zijn voortreffelijk in hun rollen.
En het scenario, dat gebaseerd is op feiten, is zeer goed en boeiend gebracht.
Dit is weer zo'n film die stof geeft tot nadenken en maakt ook duidelijk dat de beslissingen die een persoon in een functie neemt niet altijd stroken met wat hij zelf zou willen.
De film duurt 2 uur en 40 minuten maar is interessant van de eerste tot de laatste minuut, zoals ik bij zulke films wel meer zeg, beter dan een geschiedenisles over dit onderwerp.

Haven't you been paing attention? Hell, they got hundred-year-old women re-supplying them!
Goede film over Lyndon B. Johnson's zijn president-zijnde. De film duurt vrij lang maar is werkelijk waar elke minuut waard om te kijken. Vooral omdat het zo leerzaam is, en ik deze film keek voor mijn geschiedenis eindexamen, was het ook leuk om wat meer emotie te kunnen plaatsen in deze oorlog. Naast het realistische en duidelijke beeld wat de film biedt, is het ook vermakelijk en leuk om te kijken. Mede dankzij bekende gezichten weet de film genoeg concentratie te ontvangen en Michael Gambon speelt toch wel echt de sterrren van de hemel. Zijn onzekerheid dat wordt gevormd door zijn twijfel achtige bestaan, zijn druk om te presteren, was erg goed te voelen en ook de druk van de adviseurs was goed te voelen doordat ze overtuigend konden spelen en daarom ook echt de belangen naar voren konden brengen, met gevoel. Ligt ontroerd op het einde door onze Gambon. Zeker een goede film om wat meer duidelijkheid te willen krijgen over de Vietnam-kwestie in het direct bij president Johnson, toch mist het enige originaliteit en film technisch is het allemaal oké. Maar daar is dan alles bij gezegd. Voldoende, neiging naar 3,5 ster maar voor nu nog een 3. Wellicht herziening als ik de situatie nogmaals op een rijtje wil hebben. Prima gedaan!