Vertigo (1958)

Eerder interessant dan iets anders. Film heeft absoluut sterke elementen, maar een naadloos geheel wil het voor mij maar niet worden. Het mysterie, zoals het zich in eerste instantie voordoet, is op zich wel interessant, maar het gedoe rondom Valdes wordt er nogal doorheen gedrukt. Verklaarbaar, maar het maakt het er niet geheimzinniger op. De romance tussen de twee is, deels, ook wel verklaarbaar, maar voelbaar is andere koek. En daar blijft de schoen vervolgens ook wringen.

Jammer, want in het tweede deel gooit Hitchcock het over een meer psychologische boeg waar met name John's obsessie(s) en bijbehorende tragiek (hij is verliefd op iemand die niet bestaat) wordt uitgespeeld. Veel interessanter en soms ook wel intens, maar vaak ook net niet helemaal. De relatie blijft een heikel punt en het omslagpunt (de hanger) doet net als Judy's flashback weer geforceerd aan. Blijft voor mij dan ook een mix waarbij zowel het uitgangspunt als het drama er wat bekaaid van afkomen.

Mijn derde Hitchcock en ik moet helaas zeggen dat het er allemaal niet beter op wordt.

Feit is ten eerste dat het er allemaal té dik op ligt. Er wordt zo overdreven duidelijk ingezoomd op allerlei details die de kijker zelf ook wel kan ontdekken zonder dat hij er met de neus op wordt gedrukt. Het verhaal wordt op deze manier door je strot geduwd.

Het Vertigo-shot was voor mij een cinematografische ontdekking en beviel me wel.
Ook de constante begeleiding van de typische jaren '50-'60 strijkers en blazers vond ik wel een prettige omlijsting.

Daarentegen waren er ook veel schoonheidsfoutjes waar ik niet overheen kan kijken. Een film moet ook een esthetische waarde met zich mee brengen, maar Vertigo gaat hier mank. Bijvoorbeeld in de boekenzaak waar er een vieze zwarte gloed over de scène heenkomt, die na een aantal seconden buiten te zijn plots weg wordt geveegd. Of de eindscène die in mijn beleving toch echt veel scherper had gekund. Letterlijk scherper want ik zag plots een stuk minder gezichtsuitdrukking, en ik had toch echt mijn bril op. Al met al was het wel aardig om te zien, maar niks verraste mij.
Daar komt bij dat een dergelijke film ook aan de verwachtingen van de 81e beste film ooit moet voldoen (maar daar bij lange na niet in de buurt komt), het vrouwelijk schoon niet zo schoon was, het eindshot gewoon belachelijk is (een zuster die iemand dood ziet vallen, een wees-gegroetje slaat en aan de bel gaat hangen). Come on!

Uiteindelijk een bedroevende 2*, for another classic.

Wederom een sterke Hitchcock. Vertigo moet het hebben van het creatieve visuele werk en het onverwachtte spannende plot. Ongelofelijk hoe veel de tweede titel kan vertellen over het verhaal, maar dat terzijde. Gewoon erg sterk gedaan alles klopt eigenlijk gewoon. Alle factoren worden zo goed met elkaar gecombineerd dat dit gewoon een waar meesterwerk is. Ja geweldig dit. 4 sterren!

Dit schreef ik een kleine 3 jaar geleden over deze film. Er is intussen veel veranderd, want ik heb de kans gehad deze film te herzien, en dat levert ook een forse herwaardering op - naar boven wel te verstaan. Mijn verwachting was in 2008 hoog gespannen. Ik verwachte (het was mijn eerste film van Hitchcock) een hele spannende film met als centraal thema hoogtevrees. Tja, dat ging dus mis. Nu dan een hele andere verwachting en, daardoor wellicht, een hele andere waardering. Allereerst vind ik de sfeer in deze film, net als bijvoorbeeld in Rear window en To catch a thief, erg fraai. Mooie beelden, prettige omgeving, entourage en vaak mooie beelden. Het acteerwerk, met als hoogtepunt Steward tijdens de ontknopingsscene, zijn goed. Ook is het verhaal dik in orde, al vind ik sommige details, nog steeds, net als destijds, wel erg sterk verouderd. Maar, goed en wel, Vertigo is een hele sfeervolle film, zit prima in elkaar en heeft enkele zeer sterke scenes (Madeline in het museum, bijvoorbeeld).

Sterke film van Hitchcock...

Het verhaal is boeiend en zit goed in elkaar. Het is ook allemaal nogal mysterieus: je hebt op het begin geen enkel idee waar de film naartoe gaat. Ook de plotwending, die ik niet meteen zag aankomen, was leuk gevonden. Wel vond ik dat de film een tikkeltje korter mocht zijn: nadat Scottie Ferguson de brief van Madeleine had gevonden, had de film voor mijn part mogen stoppen: na het lezen van de brief vond ik dat de film zich nogal traag voortsleepte naar het einde toe, wat dus perfect vermeden had kunnen worden. Voor de rest heb ik eigenlijk niet veel op te merken over de film: ook acteerprestaties, muziek e.d. zaten goed.

Meestal stijgt mijn waardering bij het herzien van een Hitch, dat was zo bij North by Northwest, bij Rear Window, Dial M for Murder, Torn Curtain... Niet bij deze.
Vertigo is de meest enigmatische film die Hitchcock heeft gemaakt, het acteren is puik, de settings, de kleuren en de muziek zijn allemaal even fraai en functioneel. De dolly-out-zoom-in-truc is om ook nu nog van te smullen.
De film kent in de terugkeer van Madeleine, een prachtige dubbelrol van Kim Novak, als het ware een tweede leven en dat is geweldig gedaan. Het eind, met die non die in een soort roomse pavlovreactie een kruisje slaat en de bel luidt is ronduit briljant.
Maar... die arme Midge. Wat doet ze in vredesnaam in deze film? Ja, ik snap wel dat zij als tegenwicht moet dienen voor de erotische, verleidelijke en elegante Madeleine en zo Scotties fascinatie voor de laatste moet benadrukken, maar verhaaltechnisch heeft ze geen enkele functie. Dan denk ik: doe verderop nog iets met haar - in plaats van haar zomaar weg te laten lopen op het moment dat ze werkelijk iets voor Scottie kan betekenen, of verwijder haar geheel en al. Zoals ze nu gestalte heeft gekregen is voor mij echt een afknapper.

Lastig, lastig. Binnen het Hitchcock oeuvre loopt deze duidelijk uit de maat en het is gezien de ondertitel hier maar goed dat ik dat niet eerder gelezen heb. Zo bleef de uiteindelijk climax, hoewel drie kwatier voor het einde reeds ingezet, toch een verrassing. Schitterend cinematografisch, terwijl ook Steward en Novak opgaan in hun karakters als Scottie en Medeleine. De vele subtiele hints zijn goed genietbaar, hoewel ook ik mij verbaasde over de rol van Midge. Het eerste half uur roept toch zeer sterk de verwachting op dat ze minimaal een nevenfunctie in het geheel op zich zal nemen. Jammer maar helaas is dat niet het geval, wat slechts als een kleine tekortkoming binnen het verhaal gerelativeerd dient te worden.

Had gisteravond weer een zin in een Hitchcockje en kwam tot de ontdekking dat ik deze nog niet gezien had.
Met recht kan dit ook weer een topper genoemd worden!

James Stewart zien we zowat in elke Hitchcock en ook nu vertolkt hij weer de hoofdrol. Wederom met verve, dat moet gezegd worden. De man straalt een bepaalde rust uit en het is fijn om hem te zien acteren.
Kim Novak ziet er prachtig uit en is ook een goed actrice.

Het verhaal is heerlijk mysterieus. Zat vooral het eerste uur echt alleen maar te denken hoe het toch mogelijk was. Dat het zó simpel zou zijn verwachtte ik niet.
De film boeit van begin tot eind, maar vooral het laatste half uur is erg spannend.
Zoals in veel films van deze regisseur is het einde zeer abrupt. Voor je het weet is het afgelopen en blijf je toch nog even verbaasd zitten om tot je door te laten dringen wat er nou precies gebeurd is. Erg sterk.

Weer een goede Hitch gezien. Zowat elke film van hem is een genot om naar te kijken. Ga er binnenkort weer eens een paar opzoeken.
4*. Ik begin voorzichtig, misschien na herziening een verhoging..

Ik begrijp niet goed wat nou toch die kritiek is op de figuur van Midge in de film. Waarom moet ineens iedereen een rol van enorme betekenis krijgen? Ze was gewoon een vriendin van Scottie, die wellicht wat meer voor hem voelde en dat gevoel wordt niet beantwoord. Lijkt me niets mis mee.

Ik snap die kritiek ook niet.

Er is inderdaad ook weinig mis met de rol van Midge. Het is natuurlijk wel zo dat ze niet een heel belangrijke rol speelt in de film. Ze heeft niks te maken met het complot wat tegen Scottie wordt opgezet.
Wel krijg je de indruk dat ze een belangrijke rol vervult of nog zal vervullen, maar dat is niet zo.
Ik heb me er niet aan gestoord in ieder geval.

Zag deze film voor een prikkie in de winkel liggen en wou deze klassieker toch een keer zien. Verstandige keuze gebleken. Dit moet misschien wel een van de beste thrillers zijn die ooit gemaakt is, mede door de fantastische muziek! Na deze film gezien te hebben moet ik zeker Rear Window nog zien en Hitchcock's andere werken!

De spanning die wordt overgebracht kan -zoals ik nu overduidelijk weer eens gemerkt heb- met muziek, goed camerawerk en acteerprestaties heel erg versterkt worden, en niet alleen maar door special effects uit de 21e eeuw!

@Ferdydurke

Mooi stuk, waarin je het allemaal prima verwoordt en heel goed uitlegt.
‘Hitchcock en de vrouwtjes’, daar heb je gelijk in, het is me nogal wat. Ze eisen bepaald stereotiepe, sinistere, freudiaanse en mysterieuze ruimte op in zijn films – waarvan ik, ook na het herhaaldelijk bekijken van het merendeel van zijn oeuvre, nog lang niet alle diepten doorgrond.
Maar met ‘Midge’ heb ik toch een probleem. Niet om haar betekenis voor Scottie, in jouw beschouwing ga ik mee, maar verhaal- en filmtechnisch. Haar dramatische quasi-erotische zelfportret is in de film een verscheurend breekpunt, zeker, maar… ineens is ze weg. De gang van zaken rond Scottie daarna kan ik perfect volgen, vind ik zelfs meesterlijk verbeeld, vandaar mijn waardering, maar voor MIDGE ZELF is het verhaal niet af. Ik kan mij niet voorstellen dat zij Scottie zomaar loslaat na een domme discussie met een arts.
Integendeel: zij heeft iets terug te winnen. En daar zien we niets van terug.
Ik wil weten HOE HET MET HAAR AFLOOPT, hallo: ik heb SYMPATHIE voor haar gekregen!
Dat is voor mij het irritant ontbrekende stukje.

Deze film heb ik echt al jaren in huis liggen. Zag hem destijds voor 5 euro liggen een aantal jaren terug, maar nog nooit bekeken. Vanavond dus gedaan. Er zit totaal geen vaart en beslist geen spanning in. Vond de film zo saai dat ik hem na een uur eruit gedaan heb. Ik zat op den duur te knikkebollen op de bank, en das nie best.

Ik snap niet dat deze als een klassieker van Hitchcock gezien word. Heb deze toen wel gekocht vanwege de positieve commentaren over deze film, en volgens velen zelfs beste Hitchkock film.

Ik heb 5 films van deze regiseur, en vind deze de minste van de 5. Zal mijn Hitchcock top 5 eens hieronder neerzetten.

1. Psycho. 4.5*
2. Rear Window. 4.5*
3. The Birds. 3.*
4. North By Northwest. 2*.
5. Vertigo. 1*

Ik denk dat voor jou het manco een beetje hetzelfde is als ik bij de eerste kijkbeurt had: het is geen triller, meer een drama. De kracht van deze film zit hem meer in de sfeer en de suspense over wat er nou echt aan de hand is (ingegeven door het verhaal van die familie-historie) dan in spannende actiescenes. Die ontbreken namelijk nagenoeg en waar ze te zien zijn, zijn ze wat knullig. Wellicht over een jaartje of zo nog eens kijken. Deed voor mij wonderen.

Eindelijk eens de tijd gevonden om wat klassiekers te bekijken. Een interessante kijkervaring, maar door mijn torenhoge verwachtingen een tikje teleurstellend. Het is een ijzersterk verhaal en Kim Novak is een aantrekkelijke dame maar ik had wat meer suspense verwacht in plaats van romance. De heer Stewart komt wat over als een stijve hark, maar dat kan ook iets van het tijdsgewricht zijn. Sowieso vind ik dat soort dingen grappig om te zien zoals de grote sturen en de montage wanneer de auto onderweg is en het roken in winkels enzo. Al met al uitstekend vermaakt.

Was weer een aardige Hitchcockthriller. Verhaaltje natuurlijk uiterst orgineel, maar helaas wel minder pakkend dan Psycho en North By Northwest. Ik was wel weer te spreken over het acteerwerk, vooral James Stewart was een kei. De achtergronden van San Francisco waren ook erg meeslepend. Maar er mocht dan wel weer wat meer spanning in, want dat misde ik wel een beetje. Het draaide hooguit meer uit op romance. Het einde zag ik dan weer wel aankomen. Maarja, voor een film uit 1958....

Doch nog wel een prima Hitchcockfilm.

3,5*

In de tigste herziening!

Tsja al die Hitchcock-classics zag ik volgens mij allemaal ooit voor het eerst met oma...al werd deze volgens mij een tijdlang bijna nooit op TV uitgezonden.
Net ietsje onder de allergrootste Hitchcock-meesterwerken omdat er net niet over de volle breedte thrills en suspense zijn, maar wel briljante scenes (inclusief een waanzinnige nachtmerrie-scene) een briljant laatste half uur en als je zo het hele plot even op je in laat werken...misschien toch een meesterwerk...nou net niet dus, maar overklast met gemak 90% van de complete filmproductie.

Only one is a wanderer. Two together are always going somewhere

Dit was weer zo’n klassieker die dringend aan een herziening toe was, want het was toch zeker 4 à 5 jaar geleden dat ik Vertigo voor het laatst had gezien en eerlijk gezegd, de hele plot was wat uit mijn geheugen verdwenen. Het was ook de vijfde en laatste Hitchcock die ik een tijdje geleden heb aangeschaft, dus binnenkort die collectie toch maar eens uitbreiden.

Alfred Hitchcock doet hier in elk geval zijn bijnaam van The Master of Suspense alle eer aan, want ik heb deze geweldige klassieker opnieuw van op het puntje van mijn zetel beleefd. Ik moet Hitchcock dan ook ontzettend dankbaar zijn voor die mysterieuze sfeer en de spanning die hij deze film meegeeft, want op die manier worden er in deze tijden jammer genoeg te weinig gemaakt. Het eerste gedeelte is enorm mysterieus, waar je als kijker nog met een heleboel vraagtekens zit. Wat is er toch in godsnaam aan de hand met die Madeleine? Zit die geest van Carlotta echt in haar hoofd? Ik begon er in ieder geval wel in te geloven. Na de dood van Madeleine vroeg ik me af waar Hitchcock nog naar toe zou gaan in de laatste 45 minuten van de film, maar daar haalt hij nog eens zijn bekende trukkendoos boven. In de briefscène waar het hele geheim wordt onthuld, geeft hij ons als kijker weer wat meer informatie die de hoofdrolspeler tot hiertoe nog niet heeft. Geweldige zet om de spanning nog wat meer op te drijven. Niet iedereen kan hem vinden in die beslissing om het geheim iets vroeger prijs te geven, maar bij mij werkt het in ieder geval wel. Als ik één minpuntje kan bedenken bij deze klassieker dan kom ik toch bij de eindscène terecht, dat toch wel een redelijk grote anticlimax was. De manier waarop Judy aan haar einde komt door te schrikken van een non, komt nogal erg lomp en ongeloofwaardig over.

Jammer dus van dat ene minpuntje, maar dat is dan ook de enige smet op deze geweldige klassieker, want James Stewart en Kim Novak zetten hier echt wel memorabele rollen neer. Ik had hem een paar maanden geleden nog aan het werk gezien in Rear Window, maar hier komt zijn rol een pak beter uit de verf. Verder is zijn hoogtevrees een leuke toevoeging aan zijn personage, wat overigens op een zeer knappe manier in beeld is gebracht door Hitchcock. Prima prestatie van Stewart dus, maar wat dan gezegd van Kim Novak. Hitchcock wist altijd wel een leuke, knappe vrouw uit te kiezen voor de hoofdrol en dat is nu niet minder het geval met Novak. Grace Kelly blijft natuurlijk wat betreft vrouwelijke hoofdrollen in Hitchcock films stevig op plaats één, maar een schande voor Novak is dat zeker en vast niet. Het duurde nochtans wel een tijdje vooraleer ze aan het woord kwam, ik geloof ongeveer 45 minuten, maar vanaf dan had ze mijn aandacht helemaal te pakken. De chemie tussen de twee is prachtig en ze zijn samen dan ook een geweldig duo voor deze film. Sommigen vinden de romance tussen die twee ongeloofwaardig, maar mij heeft het in ieder geval geen seconde gestoord. Verder waren de bijrollen wel heel erg beperkt. Enkel Barbara Bel Geddes had nog een serieuze bijrol, maar de vierde “belangrijkste” personage moest amper twee keer opdraven (3 als je de scène in de kerktoren meerekent). Maar dat maakt totaal niets uit, want Stewart en Novak hebben met sprekend gemak deze film naar hun hand gezet.

Meer dan terecht een grote klassieker van Hitchcock, die de volledige speelduur weet de boeien en nadien had zin om hem terug op te zetten. Ook de muziek van Bernard Hermann mag ik zeker niet vergeten, want die score blijft gewoon legendarisch net zoals hijzelf. Toch is het net niet mijn favoriete Hitchcock, want daarvoor was Psycho net iets genialer.

4.5*