Sons of the Desert (1933)

Films zijn vaak bedoeld als amusement (en informatief). Sommige mensen zien geen verschil meer tussen realiteit en film. Hiermee bedoel ik jou niet persoonlijk maar meer in het algemeen als ik berichten lees bij films van sommige gebruikers hier op MovieMeter.
Tussen 1933 en heden is er wat het leven betreft enorm veel veranderd. Dit soort (oude) humor moet je gewoon liggen maar zegt verder niets over iemands kijk op het leven of zijn gevoel voor humor.

Geweldig!

Stuk voor stuk zijn dit de allerbeste komedies ooit gemaakt.
Als je nagaat met wat voor een plezier deze twee kerels hebben geacteerd! Ze hebben er nooit een cent voor gekregen.

Ook deze film is weer een wereldtopper, de grappen en stomiteiten zijn werkelijk overweldigend.

Mijn kennismaking met Laurel & Hardy. Vreemd eigenlijk dat het zo lang heeft geduurt, ten eerste omdat ik al veel films gezien en goed gewaardeerd heb van bekende komieken uit die tijd en ten tweede omdat ik toch opgegroeid ben in een familie waar veel waardering is voor dit duo (en dat terwijl die andere oude komieken daar nooit genoemd worden). In ieder geval is deze eerste film die ik van de dikke en de dunne zie geen tegenvaller, al moet ik toegeven dat ik het ook weer niet briljant vond. Net iets te voorspelbaar en typisch voor zijn tijd denk ik, zonder het verfijnde van Chaplin, het unieke oog van Keaton of de waanzin van de Marx Brothers. Het meest vergelijkbaar met de meest degelijke films van Harold Lloyd eigenlijk.

Niet dat daar iets mis mee is, want ik hou hier op zich wel van. En het duo heeft ontegenzeggelijk goede komische timing. Ik vind ze op hun best in de routine rond de voorddeuren aan het begin of bij alle problemen die ontstaan als Hardy doet alsof hij ziek is. In feite stevende de film de eerste helft nog op vier sterren af, maar het tweede half uur vond ik zwakker. Sterker nog, de hele conventie vond ik ontzettend flauw, met een irritante cameo voor Charley Chase. Ook het schuilen op de zolder wil maar niet grappig worden en pas als het tweetal weer oog in oog staat met de vrouwen herpakt de film zich weer. Kennelijk werken Laurel en Hardy het best als ze flink onder druk staan van hun vrouwen. Ach, het levert een vermakelijk filmpje op.
3,5*

Vol platte grappen en hectische situaties. Erg leuk.

Ook weer zo'n klassieker van Oliver Hardy en Stan Laurel met een uiterst komisch verhaal waarin enorm veel te lachen valt. Vooral het gedeelte als hun vrouwen er achter komen is geweldig. Wat dan volgt is min of meer een veldslag. Man man man wat waren de vrouwen van Oliver Hardy en Stan Laurel altijd jaloerse en keiharde bitches. Het gedeelte op de conventie (leuke rol daar trouwens van Charley Chase) was trouwens ook geweldig. Toch wel jammer dat ze nooit meer worden uitgezonden op TV (heel soms nog op de Duitse of Belgische TV).

ARTE (Laurel & Hardy: Sons of the Desert, zondag 1 januari 2012, 20:15 uur)

Deze film weer bekeken. Het is origineel een zwart-wit film maar ik heb de ingekleurde versie bekeken.
Het hele verhaal over die conventie is gewoon bijzaak en gaat van de hak-op-de-tak en zal wel vooral bedoeld zijn als aanleiding voor de grappen van Laurel en Hardy .

Grotendeels wel een leuke film, maar lang niet altijd. Sommige grappen zijn zo enorm voorspelbaar en die zie je gewoon aankomen en andere scènes duren te lang. In deze film lijken Stan en Ollie soms net een stel kleine kinderen en dat vind ik dan wel weer jammer. De twee vrouwen spelen ook vrij slecht. Dorothy Christy als vrouw van Stan doet het wat beter dan Mae Busch als vrouw van Ollie maar allebei wat overdreven streng en niet zo overtuigend in hun rol als echtgenote. Charley Chase is verder wisselend. De zeer gedateerde grappen blijven juist erg leuk maar hij speelt zo overdreven grappig en dat is dan minder leuk.
De film kent verder wel zo zijn hilarische momenten, zoals met die teil met water maar andere momenten zijn toch wel weer erg flauw en cliché, zoals het smijt en gooi-werk en valpartijen. Kleine 4.0.

ARTE (Sons of the Desert, woensdag 11 januari, 14:55 uur)