Babamin Sesi (2011)
Alternatieve titel: Voice of My Father

2 stemmen | gemiddelde 3,50
Turkije / Duitsland / Frankrijk
Drama /
Familie98 minuten
geregisseerd door
Orhan Eskikoy en
Zeynel Doganmet
Basê Dogan,
Zeynel Dogan en
Gulizar DoganDe Koerdische Zeynel woont met zijn zwangere vrouw in Diyarbakir, een stad in het oosten van Turkije. Zeynels moeder Basé woont in haar eentje in het ouderlijk huis in Elbistan, een bijna uitgestorven dorp in de provincie. Zeynels oudere broer Hasan is het land uitgevlucht, nadat hij zich eerder had aangesloten bij de guerrillabeweging. Sindsdien heeft hij niets meer van zich laten horen. Hun vader Mustafa vertrok naar Saudi-Arabië om geld te verdienen voor zijn gezin. Tijdens het werk is hij om het leven gekomen; het enige wat Zeynel nog van hem heeft, is een van de audiocassettes die in plaats van brieven heen en weer zijn gestuurd. Nu hij zelf vader wordt, vraagt Zeynel zijn moeder naar de overige cassettes. Zij houdt de boot af; ze wil niet dat het beeld dat Zeynel van zijn vader heeft, verandert.
4,0
[permalink] geplaatst op 6 februari 2012, 15:56 uurEen film die zeer langzaam maar zeker onder de huid gaat zitten, culminerend in een van de prachtigste eindshots ooit op het celluloid.
Maar stiekem, echt heel erg stiekem, (sssttttt), is het een documentaire. Over de Koerdische kwestie in Turkije; enigszins subtiel verpakt in een familie-drama. De gesprekken op de cassettes zijn echt, en moeder en zoon, zijn ook in het echt de moeder en zoon van het gezin waar het allemaal om draait. En moederlief steelt de show met haar verdrietige doch prangende blik, en haar treuren om haar man en haar verloren zoon Hassan die ze vermanend (doch met sprankelende humor) keer op keer aan de telefoon toespreekt.
Authentiek en daardoor juist schitterend en somber. Een film die weet te raken en te ontroeren.