Sudoeste (2012)

Adembenemend mooie film. Zeer van onder de indruk. Ik kom hier nog op terug.

Bij deze alsnog de trailer:

Trailer (YouTube)

Cinemascope

Dit lijkt me toch wel een genot om te zien. Zeer nieuwsgierig...

Sterker nog: Het is 3.66:1. Extreem breed dus.

Hoewel het niet de originele reden voor de naam was heeft Brazilie geen zuidwesten. En eigenlijk is dat de mooiste verklaring van deze titel. Een deel van Brazilie dat niet op de kaart staat. Sudoeste is een magische en prachtige film uit dat deel.


Wat meteen opvalt bij Sudoeste is het hele brede beeld (3.66:1) . Daardoor is er meteen veel te zien, zoveel dat ik vast nog wel wat gemist heb. Ook bij close ups geeft het een heel apart effect. Alleen dat maakt deze film al bijzonder.

De film is geschoten in zwartwit, in heel zorgvuldig gekozen shots. Soms doet het aan Bela Tarr denken, maar dan wat minder radicaal en uitgesproken (in de zin dat de scenes van Nunes een stuk korter zijn). En de sfeer is ook anders, veel meer sprookjesachtig en optimistischer.

Ik hou van regisseurs die vooral ook casten op sprekende gezichten. En daar staat deze film gelukkig bol van. Of het nu gaat om de oudere dame in het begin (blijkt een oude, beroemde Braziliaanse actrice te zijn die zelfs nog in Orfeu Negro speelde), of om de jonge Joao, de gezichten spreken zijn mooi en spatten van het scherm.

Een ander heel sterk punt is het weergaloos sterke sounddesign. Nunes is van huis uit soundesigner en dat was te merken. Ik heb in niet zo vaak zo mooi films gehoord. De benadrukte geluiden en de muziek. Erg mooi.

Inhoudelijk is de film een duister, maar uiteindelijk optimistisch sprookje, met referenties aan religie (zowel Christelijke als voorchristelijke) en mythogie. De film blijkt echter ondanks het magisch realisme iets heel aards houden.

De film heeft jaren terug al wat ontwikkelingsgeld van het Hubert Balsfonds gehad, maar het heeft een jaar of acht geduurd voordat regisseur en producent de film van de grond kregen. Denk qua stijl een beetje aan een minder uitgesproken Bela Tarr (want de scenes van Nunes zijn korter). Ben blij dat de film er uiteindelijk gekomen is. Hoogtepunt van het IFFR voor mij dit jaar. Jammer dat de tigerjury daar anders over denkt.

Nunes volgende film wordt een verfilming van een onvoltooide roman van Albert Camus. Ik kijk er nu al naar uit.

4.5*

Deze film heeft een extreem brede aspect ratio, De meeste films zijn 1:1.66 of 1::1,85 en af en toe 1: 2,35. Van de veelvoorkomende beeldformaten is dat de breedste. Oude klassiekers van voor 1950 zijn zelfs vaak 1:1.33.


Deze is 1:3,66. Dat betekent dat voor elke centimeter in de lengte van het beeld je 3,66 in de breedte hebt. Als je 'm op TV zou kijken zal je flinke zwarte balken onder en boven zien op je TV.

Het was geen traditionele 16mm naar meer blowup, want de film was helemaal niet korrelig (wat ook mooi kan zijn als stijlkeuze). Hoe het technisch gedaan was weet ik niet meer, al heeft de regisseur er wel wat over gezegd.