Il Se Peut Que la Beauté Ait Renforcé Notre Résolution - Masao Adachi (2012)
Alternatieve titel: It May Be That Beauty Has Strengthened Our Resolve - Masao Adachi
7 stemmen | gemiddelde 3,21
Frankrijk
Documentaire73 minuten
geregisseerd door
Philippe Grandrieuxmet
Masao Adachi en
Naruhiko OnozawaDe Franse regisseur Philippe Grandrieux wil een serie portretten maken van politiek geëngageerde filmmakers. Zijn film over de Japanse Avant-gardist Masao Adachi (1939) is de eerste van deze reeks. In de jaren zestig en zeventig was Adachi een vooraanstaande filmcriticus en undergroundfilmmaker, met experimentele films als Sain (1963) op zijn naam. Hij werkte veel samen met tijd- en bondgenoot Nagisa Oshima, schreef scenario's voor Koji Wakamatsu en maakte films in het pink-genre. Uit teleurstelling over de politieke koers van Japan sloot hij zich begin jaren zeventig aan bij het extreem linkse Japanse Rode Leger en ging films maken in Beiroet. Grandieux voert (soms cryptische) gesprekken met hem over film, kunst en politiek en filmt hem in zijn kenmerkende stijl: soms onscherp, soms onder- of overbelicht. Met een paar clips uit Adachi's werk, zoals The Red Army/PFLP: Declaration of World War uit 1971.
4,5
[permalink] geplaatst op 1 februari 2012, 23:57 uurgrandrieux doet een sokurov
mooie mijmeringen over filmmaken, revolutie en leven
"c'est la vie! documentary!"
3,5 [permalink] geplaatst op 5 februari 2012, 14:29 uurbeavis schreef:
grandrieux doet een sokurov
Maar dan toch vooral in de eerste 15 minuten. Met bijzonder mooie beelden en echt (soms niet geheel samenhangende) mijmeringen. Helaas stapt de film daar toch steeds meer vanaf en wordt het een iets conventionelere documentaire. Nog steeds heel boeiend, maar het meesterwerk waar de film ongeveer tot aan de Solyaris-scene op af lijkt te stevenen wordt het helaas niet. Een mooie film wel.
3.5*
[permalink] geplaatst op 5 februari 2012, 14:33 uur Vooral de eerste akte van de documentaire heeft wat weg van Sokurovs Spiritual Voices. Het had voor mij de hele film zo mogen zijn want dan had ik een oprecht meesterwerk gezien. De openingsscène begint namelijk met (filosofische) mijmeringen van Masao Adachi op de voice-over en in het beeld zien we zijn vrouw en zijn kleindochter die hij op de schommel duwt. Grandrieux kenmerkende camerawerk, dat geregeld out-of-focus was, vond ik daarbij erg bijzonder. Hele sfeervolle maar tegelijkertijd ook betekenisvolle beelden die hoe langer de documentaire duurt iets conventioneler worden. Op het einde van de documentaire zijn het helaas de standaard pratende hoofden die regeren maar het is hetgeen ervoor speelt wat deze documentaire zo bijzonder maakt!
1,5 [permalink] geplaatst op 5 februari 2012, 22:15 uur Ik had veel van de film verwacht, maar ik was uiteindelijk erg teleurgesteld. De beelden en het geluid vond ik erg schokkerig, wat voor mij enorm af deed aan de kwaliteit van de documentaire.
[permalink] geplaatst op 26 maart 2012, 19:21 uur as woensdag in Worm Rotterdam, 21:00 uur.
[permalink] geplaatst op 26 maart 2012, 23:38 uur $%&%! Draaide er een Grandrieux-film op IFFR..? Dat was me compleet ontgaan...
