Jultak Dongshi (2011)

Officiële selectie IFFR 2012.

Trailer (YouTube)

De eerste scene begint sterk, maar de film leek wat te lang en heeft heel saaie stukken. Het verhaal is wel redelijk verrassend te noemen. Eerste (lange) speelfim van piepjonge koreaan.

Mee oneens. De film werd juist hoe langer hoe beter bijna. Verrassend en een groot talent deze regisseur.

Begint bijna als een soort D'ardenne in Zuid-Korea. Hand held camera, sociaal probleem dat wordt aangekaart. Veel nadruk op handelingen. Dat vond ik een beetje jammer, want dat was niet helemaal waar ik hoopte en het was niet van hetzelfde niveau als de D'ardennes. Maar de film blijft gelukkig niet zo.

Stateless Things is boven alles een film over afhankelijkheidsrelaties waar je door een maatschappelijke situatie min of meer toe gedwongen wordt. De film valt eigenlijk in drie delen uiteen. Eerst het verhaal van de immigrant, dan van de homoseksuele jongen en dan van de twee samen. Al tijdens het eerste verhaal knapt de film langzaam op. Met name in de kleine scenes tussen Jun en zijn collega. Maar vanaf het tweede verhaal wordt het stukken beter. De relatie tussen de homojongen en zijn sugardaddy is veel complexer en gelaagder dan die tussen Jung en de mensen om hem heen. En dat is de film dan ook. Verschillende fasen uit hun relatie worden a-chronologisch weergeven. En dat is ontroerend, soms poëtisch en heel gevoelig. Stillistisch eerder Japans of Taiwanees dan typisch Koreaans.

Het einde is weer heel anders. De intimiteit is er nog wel, maar het is een duidelijk symbolisch einde, en daar hou ik niet altijd van, maar hier raakte het me.

Ondanks het mindere begin toch 4.0* (en spijt dat ik zijn eerder films heb overgeslagen in Rotterdam)

We zijn het niet eens over het al dan niet langdradig/ saai zijn van de film. Van mij mogen sommige scenes (aan het einde) korter; het doet mij gewoon na verloop van tijd niet zoveel meer als scenes bestaan uit lang uit been raam staren, lange sexscenes etc. Dat trucje (lange eentonige scenes) paste hij gewoon te vaak toe. Wat ik sterk vind, is de eerste scene (scooter/ trein+muziek) waarbij de combinatie van muziek en beeld mooi samenvallen.


Waar we het overigens wel over eens zijn is dat het getuigt van talent en dat de film verrassend is. Op het IFFR stembiljet heb ik de film daarom wel 3* gegeven.

Ik verwees vooral je stukje over het sterke begin, terwijl ik dat juist het zwakste deel van de film vond. Vandaar "niet mee eens".

dat was me (al) duidelijk; het is me onduidelijk waarom je de lange eentonige en saaie scenes verkiest boven de vrij korte scene waarin het beeld juist samnsmelt met het geluid (muziek).

Zijn vorige heb ik ook gezien en was voor mijn gevoel een stuk experimenteler dan deze. Maar ik heb het gevoel dat je die ook wel zou kunnen waarderen. Het is in ieder geval een fascinerende filmmaker, die Kim.

Gister op gezien... vond het een erg mooie film waarvan het eerste verhaal me erg wist te boeien. Daarna zakte het iets in, maar kwam het naar het einde toe weer sterk terug.

Vandaag kwam een jonge Koreaan me voor Pathe om een vuurtje vragen. Pas toen hij wegliep had ik door dat het de regisseur van deze film was. Ik was 'm bijna achterna gelopen om te zeggen dat ik zijn film zo mooi vond. Toch maar niet gedaan.

Een film die zo blijft spoken dat ik zachtjes hoop op een DVD-release. Film doet het heel behoorlijk op de festivals en duikt zelfs op in enkele criticilijstjes van 2011 zag ik net. Dus ik blijf hopen.