Green Fire (1954)

Alleen maar de moeite voor Grace Kelly

Gisteren na Hearts of the West had ik nog wel zin in een filmpje en ik kwam tot de conclusie dat ik deze Green Fire nog had liggen. Ik weet dat het een nogal lastig parcours was om de film te zien te krijgen want eerst hadden we hem opgenomen maar dan werd TCM uit ons pakket geschrapt en konden we hem niet zien, de tweede keer bleek de film niet uitgezonden te zijn en deze derde keer bleek dat er geen ondertiteling was. Dat is gelukkig geen probleem hoewel het natuurlijk wel handig had geweest bij het gemompel van de Colombianen.

Green Fire is een avonturenfilm pur sang maar heeft als grote mankement dat het nergens spannend wordt. Nu had ik hier sowieso al niet erg veel verwacht maar Mitchell is een enorm vervelend personage waardoor de zogenaamde strijd tussen zijn liefde voor Catherine en de smaragden compleet niet uit de verf komt. De uiteindelijke climax is dan ook te belachelijk voor woorden. Mitchell hangt continu de klootzak uit terwijl Vic juist degene is die echt iets voelt voor Catherine en haar met alle mogelijkheden helpt. Mitchell drijft het zover dat het dikke zever wordt tussen hem en Vic maar wat gebeurt er uiteindelijk? Mitchell doet voor een keer in zijn leven iets goed en Catherine valt terug in zijn armen terwijl Vic er als een zak patatten bij staat. Dat hij haar bijna bankroet heeft gemaakt, haar broer onvrijwillig heeft gedood en nog zoveel meer maakt blijkbaar niet veel uit als je eens een keer kiest voor iemand anders in plaats voor jezelf. Vrij belachelijk en het haalt de film helemaal onderuit, in hoeverre dat nog mogelijk was.

Ik heb de film eigenlijk speciaal opgenomen voor Grace Kelly. Ik ben altijd al een enorme fan geweest van deze klassedame en Green Fire was één van de twee films die ik nog uit haar oeuvre moest zien, de andere is Bridges at Toko-Ri en staat nog op de planning. Green Fire is een jaar of twee opgenomen voor Kelly er uiteindelijk mee stopte en zich ging concentreren op haar koninklijke leven en dat blijft jammer want ze ziet er werkelijk betoverend uit. Dit is echter niet haar beste rol (voor mij is ze altijd het beste tot haar recht gekomen onder regie van Hitchcock) want veel moet ze niet doen buiten mooi wezen maar dat doet ze dan wel erg goed. Dan heeft Stewart Granger een grotere rol en dat is wel jammer want persoonlijk vind ik Granger echt geen goede acteur. In Moonfleet had ik hem een aantal jaren geleden gezien en daar liet hij ook geen goede indruk na maar in het recentelijk geziene Bhowani Junction was hij vrij vervelend. Ik wou hem het voordeel geven van de twijfel maar dit bewijst het voor mij, Granger is gewoon irritant. Het hoge stoere-jongen gehalte komt me nogal snel de strot uit en hij lijkt hier precies een patent op te hebben want in elke film doet hij werkelijk hetzelfde. Toch een acteur die ik links ga laten liggen. Moet wel zeggen dat ik zijn leventje had willen hebben want hier wat liggen kussen met Grace Kelly, in Bhowani Junction met Ava Gardner, ... Dat kan niet slecht zijn.

Film speciaal opgenomen voor Grace Kelly en zij is dan ook de enige waarvoor de film de moeite waard is om te kijken. Granger is even irritant zoals altijd blijkbaar en het avonturenverhaal heeft te weinig om handen om te blijven boeien. Heel het subplot met de bandieten is dan ook helemaal verwaarloosbaar.

3*