Bellissima (1951)

Ik heb me best vermaakt met een verhaaltje dat alleen maar actueler is geworden. Maar ik vond het een verre van indrukwekkende film. Gewoon best leuk. Met een geinige druk babbelende hoofdrolspeelster en aardig sentimenteel einde.

3.0*

Aardige film met een mooie hoofdrol van Anna Magnani.
Omdat het verhaal wat mager is heb ik wat moeite met de lengte van de film. Had wel wat korter gemogen.
Er zat een grote ruzie in de film die wat theatraal aandeed en naar het eind toe zitten er wat 'Hollywood' wendingen in het verhaal.

Inderdaad jammer, maar vaak ook onvermijdelijk: er waren dan zoveel mensen tegelijk aan het woord dat de ondertitelaar waarschijnlijk niet wist wat ie moest aanvangen met de subs.

Ik ging er trouwens helemaal in op, in dit onvervalste melodrama. Schitterende actrice die Anna Magnani. Wat een sterke en temperamentvolle vrouw zet ze weer neer! (in dezelfde trant als in Pasolini's Mamma Roma). Ik vind het prachtig, die allerdaagse tafereeltjes en dat Italiaanse temperament dat in elk karakter aanwezig lijkt te zijn. Ik heb de eerste anderhalf uur van de film de gehele tijd met een dikke smile naar het beeldscherm zitten staren. Het laatste half uur slaat de film om naar drama en ook al lag de sentimentaliteit er ooit een beetje dik op, het werkte toch voor mij. Ik vind de film net niet goed genoeg voor 4* eigenlijk, maar ik geef Bellissima toch maar het voordeel van de twijfel.

Dit is zo'n typische film waarvan je achteraf pas beseft hoe geweldig hij is. Het is duidelijk een film uit de eerste periode van Visconti, totaal anders dan zijn latere barokke meesterwerken. Deze past eerder binnen het Italiaanse neo-realisme, al moet ik Joyce Roodnat gelijk geven in haar recensie bij de NRC Handelsblad Collectie dat hij duidelijk in een latere fase gemaakt is dan het grote voorbeeld van Ladri di Bicicletti. Ook hier worden gewone, arme mensen geportretteerd, maar de liefde voor de kleine man is totaal verdwenen en vervangen door een bijna satanisch portret van de mens in al zijn parasitische slechtheid. Dat de moeder oprecht van haar dochtertje houdt is duidelijk, maar ze gebruikt het wel, om zelf hogerop te geraken. Maar nog veel negatiever worden de geweldige nevenpersonages neergezet: de buurvrouwen als een hoop vette kakelende vrouwen, de toneellerares als een akelige dievegge die van haar vroegere glorie niks meer over heeft, de danslerares die de moeder uitscheldt en zichzelf toch zo geweldig vindt als ze als een potsierlijke hark door de zaal danst.
Het eigenlijke verhaal ligt veel meer in het verlengde van andere neorationalistische voorbeelden, de onomkeerbaarheid van je lot (arm geboren is ook arm sterven, en je moet er maar het beste van maken) zit er duidelijk in en wordt pijnlijk (en sentimenteel, zo hoort het ook, we zijn in Italie voor iets ) geillustreerd door de uiteindelijke afloop.
Over het geweldige karakter van de moeder verwijs ik naar wat renske hierboven zegt. Aan het begin van de film had ik een gruwelijke rothekel aan haar (het is zo'n mens dat je soms ook voor je in de winkel of zo tegenkomt, maar liefst zo weinig mogelijk) maar naarmate de film vordert begin je haar pijnlijk genoeg te begrijpen en zelfs te bewonderen.

Een geweldig goede film dus, want ik zwijg nog over de schitterende manier waarop dit alles in beeld wordt gebracht, de onthutsende intensiteit waar de hele film in baadt, de verzengende hitte en de akelige drukte die de sfeer haast ondraaglijk maken. Dat de ondertitels op bepaalde mensen totaal niet meer konden volgen is daar een mooi bewijs van. Ik zat zelf ook totaal verbouwereerd te staren naar het totaal onverstaanbaar door elkaar geschreeuw en gekakel, en dat de ondertitelaar hier schijnbaar ook geen woorden voor vond maakte het enkel sterker vond ik. Diepe, diepe buiging in ieder geval en Visconti for president .

Bijzonder mooie film. Anna Magnani in full overdrive mode. Haar rol als moeder die in de goede bedoelingen voor haar dochter compleet doorgeslagen is gaat op en neer van hysterisch tot tragisch en zelfs ontroerend. Dit is mijn vierde Visconti tot nu toe, en met uitzondering van de tegenvaller Morte a Venezia, zijn het allemaal kleine meesterwerkjes. Dikke 4* voor Bellissima.

Opnieuw een onvergetelijke rol van Magnani. Understatement: wat een actrice! Spetterend en sputterend.

Bellissima is vertederend, rauw, bijtend en humoristisch. En een flinke sneer naar de filmwereld. Nog steeds actueel natuurlijk, genoeg one-day-flies in zowel film-, tv-, en muziek-wereld. De weg naar roem is voornamelijk vallen, opstaan is slechts voor een enkeling weggelegd.

Ik moest wel even slikken tijdens de scene dat Magnani met haar dochtertje na de uitlach-buien van de 'grote mannen in de filmwereld' uithuilt op een bankje, terwijl je op de achtergrond een circustent ziet staan inclusief het geluid van slaande zwepen. Wat een metafoor!

Indrukwekkende film. Toch slechts 4 sterren, aangezien de film toch niet erg liep (gevoelsmatig) op sommige momenten, de zogenaamde inkak-momentjes.

Sympathieke film, op het einde zeker ontroerend maar er is wel wat over-acting (niet van het gezin van Magnani) en bijzonder veel Italiaans gekwetter. Heel erg wat ze zo'n klein lief meisje aandoen.
+3+

Bellissima is echt zo'n film die alleen maar uit Italië afkomstig kan zijn : een spervuur aan dialogen, of ze interessant zijn of niet maakt weinig uit, overvloed aan de meest bizarre typetjes die, ironisch genoeg, je daar op elk uur van de dag kan vinden en veel, veel, veel drukte... Dat is zo wat je van de film mag verwachten...op het eerste zicht, natuurlijk.

La Magnani zet een geweldige rol neer, eentje die een hele film kan dragen, en dat lukt haar zeker. Wat een temperamentvol karakter zet ze hier neer, met zo'n acteergeweld dat je er bang van wordt. In één scene kan ze roepen, wenen, droevig, cynisch, gelukkig en oprecht geïntereseerd zijn, liefdevol haar kindje knuffelen en dan nog vlugjes haar eigen ego strelen... oef ! En deze opsomming zou je eigenlijk moeten lezen met dezelfde snelheid waarmee ze haar snedige, vurige en spitse dialogen opzegt die ongeveer 75% van het script innemen. En als je iets niet boeiend vind, zoals veel van die dagelijkse praatjes, moet je je daar niet veel zorgen om maken want er zal zeker iets uit haar mond komen die je emoties wel gaat beginnen prikkelen.

Adriana is geen droomster, geen vrouw die schreeuwt omdat haar nageltjes zijn gebroken. Ze staat met beide voeten op de grond, ze is niet melig-romantisch, houdt geen blaadje voor de mond, is nooit opgefleurd maar wel netjes gekleed, kan haar mannetje zeker staan, maakt plannen voor de toekomst, is altijd in de weer voor haar kind ( maar ook veel voor zichzelf ) en ze weet dat je het leven met vallen en opstaan moet doorstaan en dat je met opgeheven gezicht verder moet gaan. Dat is Adriana. Een eersteklas vechtster !
De rest zijn allemaal goed neergezette bijrollen, maar die staan allemaal in de schaduw van deze topprestatie. De kleine Tina is gewoon zichzelf, een schattig meisje, en meer moet ze niet doen. Zeker niet ‘acteren’ want dat zou de boel zeker verpest hebben.

Het verhaal klinkt misschien zo neorealistisch als wat, maar toch laat de film merken –in de achterliggende, verscholen gedachts onder het eigenlijke plot- dat het niet tot dat genre behoort. Ten eerste zijn Anna Magnani en Walter Chiari geen onbekende acteurs en ten tweede is de hele film een aanklacht tegen de filmindustrie en in het bepaald tegen het neorealisme zelf. Want de film laat op een droevige, toch realisitsche manier zien wat er zich allemaal achter de schermen afspeelt met een licht satirische inslag : neorealistische acteurs zijn niet meer dan ééndagsvliegen die dan opnieuw hopen werk te vinden. En dan vallen de nobele boodschappen van deze films, die zich als puur en realistisch voordoen, als een kaartehuisje ineen, want uiteindelijk is het allemaal een illusie en daar waar de filmmaatschappij als eerste het voorbeeld zou moeten geven, is het de eerste die ervan profiteert... na Bellissima bekeken te hebben zal je zeker met een andere instelling naar films als Ladri Di Bicilette kijken...

Maar het eigenlijke verhaal boeit niet echt en veel stukken zijn te langdradig en het is vooral dankzij de goede acteerprestaties dat je deze film na een uur niet stopzet want de achterliggende boodschap kan je meestal appreciëren als de film gedaan is, althans bij mij. Maar de film is wel het bekijken waard moet ik zeggen.

3* vooral voor de geweldige hoofdrolspeelster !

Meesterlijke film van Visconti. De kracht van deze film zit hem in mijn ogen in Magnani en Visconti's superieure oog voor detail. De manier waarop hij Italie, haar mensen en de filmwereld schetst zijn heerlijk karakteristiek doch zeer realistisch. Magnani zorgt met haar intense overtuiging voor vele kippenvel momenten, die ogen...

Pareltje uit de filmgeschiedenis dit.

Magnani. Punt.
Zij maakt elke film tot een psychologisch intense, pure en diepe film.
Prachtig.

Werkelijk heerlijk vind ik dat. Oer-Italiaans.

...En verder om het understatement ten top te brengen: mamma mia wat een wereld rol van Anna Magnani! Een van de beste vrouwelijke hoofdrollen die ik uit die tijd ben tegengekomen. Die charisma, haar gekwebbel en karakter, haar methodes en aanpak, werkelijk ´n lust voor het oog. Zelden zo fascinerend naar een actrice zitten kijken. De film is naar Visconti's eigen zeggen een aanklacht tegen het neo-realisme - toch blijft Visconti netjes binnen het concept van neo-realisme. (de wereld is vol met trouweloosheid en begerigheid, de rijke winnen tegenover de arme, arm geboren is arm sterven)

Visueel had de film wat meer aandacht mogen krijgen, her en der wat saai, al past de manier van filmen wel perfect in de context.

Bellissima blies mij nergens van mijn zitplaats of liet nergens echt een indruk achter (buiten Magnani), toch is het een zeer geslaagde werk geworden.

Mijn 3e Visconti

Wat me dan direct ook opvalt is dat deze lichtvoetiger is dan de voorgaande die ik heb gezien (Gattopardo en Notti Bianche). Ook eindigt deze Bellissima met een relatief happy end.

Toen de film opende met Magnani die in een koor zit te zingen had ik wat men twijfels en ook de volgende tien minuten waar er veel gebruik gemaakt van Italiaanse furie bleven die twijfels. Gelukkig verdwenen ze daarna als sneeuw voor de zon wanneer ik wat meer in de film geraakte.

Ik kende Magnani niet maar het blijkt dat ze toch wel een degelijke actrice is. Ze speelt het personage Maddelene bijzonder sterk en slaagt erin om zich in allerlei gevoelens te wentelen en te draaien om toch maar haar zin te krijgen. De bijrollen waren ook wel amusant met als hoogtepunt de vrouw die een tijd de lerares van Maddelene's dochter speelt vooral dan de manier waarop ze uit de film wordt gewerkt door middel van Spartaco.

Wat een minpunt is, maar dan kan de film zelf niets, is dat er soms zoveel dialoog op zo weinig tijd wordt gegeven dat de ondertitelaar helemaal niet kan volgen en soms hele stukken skipt.

Bellissima is een zeer mooie film maar mist toch nog ergens de flair die Visconti in zijn latere films wel zou kunnen produceren.

4*

Zeer mooie poster trouwens al lijkt de dochter hier meer op een jongetje dan op een meisje.