Une Femme Est une Femme (1961)

Bizar, raar, lichtvoetig, veel gehakketak, je moet er maar van houden. Het wist mij niet helemaal te grijpen, desondanks is dit prima door te komen en tsja het heeft toch zijn momenten. 3,5*

Erg grappige Godard, zeer veel leuke vondsten en inderdaad erg lichtvoetig. Ik ben normaal gesproken niet de grootste liefhebber van Musicals, maar deze is onweerstaanbaar en niet alleen door de fantastische Anna Karina.

Dikke 4*

Typisch Godard al is het soms nog wat onwennig.

Wie van de 2 mannen ' haar ' het meest weet te vermaken met een improvisatieact, mag een avondje met haar uitgaan. Als ' ze ' zich verveeld wenst ze dat ze vermaakt wordt door een van de mannen met een dansje en vlak voordat ' ze ' een man een nul op zijn request geeft omdat hij met haar mee naar binnen wilde gaan heeft ' ze ' het toch voor elkaar weten te krijgen dat hij zich voor haar uitsloofde.

' Ze ' is natuurlijk Anna Karina, die los acteert ' wat voor speelsheid zorgt ' maar wat ten koste gaat aan haar personage, die uiteindelijk te theatraal blijft net zoals de andere personages in de film. Wel vermakelijk om te zien maar het deed mij allemaal wat minder dan de latere Godard `s die een bepaalde speelsheid ' zoals het spelen met muziek, ' door de geluidsknop abrupt stop te zetten om hem weer voort te zetten om hem weer te onderbreken ' , beter te combineren met emotionele overtuigingskracht van zijn personages.

Een ode aan de wispelturige, naar aandacht hunkerende, vol hormonen zittende en zelfverzekerde vrouw die de touwtjes in handen heeft! 3,5*

Fikse tegenvaller. Merkwaardig werkje na een meesterwerk als À Bout de Souffle, het niveau wordt amper gehaald. Flauwe humor afgewisseld met onsamenhangend en vreemde situaties. Daarnaast worden bepaalde scènes te lang uitgerekt. De dialogen zijn bij wijlen erg fijn, en er is genoeg chemie tussen de acteurs. Verder is het visueel weer dik in orde, maar blijft het toch ietwat flauwe filmpje. Snel vergeten deze film!

Zeer eigenzinnige film, waarbij mij vooral het bizarre gebruik van geluid opviel.

Volgens mij moet je de Franse taal goed machtig zijn om de èchte finesses van deze film te kunnen waarderen. Helaas is mijn Frans van het niveau dat ik nèt een biertje kan bestellen (moet je standaard in ieder taal kunnen!).

Wat dat betreft vind ik deze film vergelijkbaar met Malle's 'Zazie dans le Métro', waar ik ook niet veel touwen aan vast kon knopen!

Godard geeft wel een vette knipoog naar deze film middels een magazine in de kiosk!

Wat een irritante score.

Waar Godard altijd het juiste deuntje op de juiste plaats weet te zetten gaat het hier compleet de mist in. Ik kan wel begrijpen dat het bij de situatie hoort maar zo komt het veel te geforceerd over. Hij levert wel goed werk met zijn handcamera.

De film zelf kijkt goed weg en vermaakt wel maar toch is de humor van een te laag niveau om echt goed over te komen.

Het grootte pluspunt van de deze film is dan dat je 3 acteurs hebt die enorm goed op dreef zijn. Anna Karina is zoals altijd goed in haar rol, Jean-Paul Belmondo acteert zeer leuk en Jean-Claud Brialy doet alles wat rustiger aan maar daarom niet minder goed. De 3 hebben duidelijk een speciale band, dat weten ze goed op het scherm te brengen. Maar verder dus nogal middelmaat.

***

"Is het een tragedie of een komedie?", vraagt een personage zich tweemaal in de film hardop af. "Voor een vrouw zijn die dingen niet altijd even duidelijk te scheiden.", beweert een ander. Een idee dat Godard uit lijkt te buiten in deze film. Niet dat de film ook maar enigzins iets wegheeft van een tragedie, integendeel zelfs. Het is een romantische komedie, maar dan wel in Godardstijl, wat in houdt dat het zo'n onconventionele romkom geworden is dat Punch-Drunk Love een lopende bandproductie lijkt. De tragedie is er vooral voor de mannen, die geen idee hebben hoe ze op de vrouw moeten reageren. Haar gedrag is compleet onmogelijk, zonder ooit een werkelijk vrouwonvriendelijk statement te maken overigens..

Un Femme est une Femme is een van de meest vermakelijke Godardfilms. Qua pure entertainmentwaarde is het misschien zelfs wel de beste. Dat Godard zijn politieke overtuigingen voor het grootste deel in de kast hielt draagt daar aan bij.

Het is echter de perfecte casting die deze film tot een klein feestje maakt. Anna Karina, die door de Godardfilms tot een van mijn favoriete actrices is uitgegroeid, is wellicht de enige actrice die perfect de typische Godardvrouw weet te belichamen. Dat houdt in dat haar personage erg vreemd is, tegelijkertijd erg warm en zeer afstandelijk moet zijn en dat ze een bepaalde speelsheid moet bezitten die complete waanzin zoveel mogelijk als natuurlijk weet over te brengen. Anna Karina laat het simpel lijken. Haar karakter is totaal onrealistisch en eigenlijk gewoon niet menselijk, maar toch vermakelijk en zo heel af en toe kruipt er iets tragisch doorheen. Knap gedaan.

Belmondo en Brialy leveren knap tegenspel, ieder op zijn eigen manier. Belmondo is zo goed omdat hij door de films van Godard loopt alsof het hem niet opvalt wat een waanzin er om hem geen plaatsvind. Hij kijkt wat onverschillig rond alsof hij het allemaal al eens gezien heeft en maakt zich nauwelijks druk over wat Karina's personage allemaal wel niet van hem denkt, zolang ze maar met hem uitgaat. Het gigantische contrast tussen beiden werkt op de lachspieren. Brialy speelt dan meer de man die zijn gedrag probeert aan te laten sluiten bij die van Karina, maar zich beseft dat dit onmogelijk is. Het lijkt een ondankbare rol, maar het wordt toch een levendig karakter.

Verder is er weer de typische Godardregie, waar bijna alles kan en mag. Aangezien deze film zelfs voor een Godard luchtig bedoelt is levert dit veel flauwe grapjes op, die echter met zo'n energie en met zo'n knipoog gebracht worden dat het nooit vervelend wordt. De film bruist gewoon van het leven. Godard is ook de enige die zo'n totaal onlogisch en ongeloofwaardig einde als voor de hand liggend kan laten overkomen.

Zoals uit mijn bericht op te maken valt moeten mensen die niets van Godard moeten hebben absoluut deze film negeren, koste wat kost. Persoonlijk kan ik er wel van genieten en een ietwat moeizame start van de film en een bij vlagen irritante soundtrack kunnen de pret nauwelijks storen.
4*

Vooral erg amusant omdat het weer 'ns wat anders is.
Leuk voor even tussen door (prima runtime ook, 85 minuten).
Mooie shots, eigenlijk gewoon een dikke voldoende!

Ik heb eindelijk een "klassieke" regisseur gevonden die ik echt heel goed vindt. Ik snap best dat mensen dit overgestyleerde onzin vinden, maar ik heb genoten. Godard trekt alle registers open en de film staat bol van audiovisuele geintjes. De film verveelt geen moment omdat er elke minuut wel weer een leuke vonst te zien is. Anna Karina speelt een vrouw die warm en tegelijkertijd afstandelijk is, het bloed onder je nagels vandaan haalt en tegelijkertijd superaantrekkelijk is. Het ziet er misschien wat onnatuurlijk uit maar is ook wel erg herkenbaar.
Godards films zijn zo vlot en zijn met zo veel plezier gemaakt dat het veel makkelijker te kijken is dan andere films uit de jaren 60. Wat mij betreft is Godard nog steeds net zo "cool" als bijvoorbeeld Michel Gondry of Quintin Tarantino.

Ik was trouwens verbaasd dat Karina hier 3 jaar jonger is als in Bande a part, ze lijkt wat ouder.

Godard komt vast nog eens aan een 4.0* of meer bij me, want ik vind zijn films steeds leuker. Dit is een verknipte romantische komedie waar je een heel boek over kunt schrijven aan filmtheorie, maar het is vooral een film die erg lollig is. Wel vaak op een gortdroge en leuk-flauwe manier. En hier zien we nog een prille Godard die allerlei regels breekt om het regels breken. Timing door de war stuurt, grappen uithaald met de geluidsband, muziek op vreemde plekken wel en niet laat horen. Vol gekke verwijzingen naar de filmhistorie en naar de eerste paar nouvelle vague films. En net als je het een beetje gehad hebt is de film klaar.

Dik 3,5*

Ik zou Une Femme Marriee proberen, persoonlijk vind ik dat zijn meesterwerk!

Die ken ik zelf nog niet. Moet ik eens verandering in brengen. Zou zelf Vivre sa Vie aanraden. Vind ik de beste.

Eigenlijk kan je alles van Godard uit de jaren '60 aanraden!

Deze vanavond voor het eerst gezien.

Tja, wat moet ik hier nu van denken.
Godard is voor velen een superb regisseur, maar wat ik tot nu toe van hem heb gezien overtuigd mij totaal niet.

Wat voor uniek en vooruitstrevend moet doorgaan, komt bij mij vooral als gekunsteld, idioot en amateurachtig over.

Veel gemauw, maar vooral niets zeggend.
Deze film gaat werkelijk weer nergens over.
Een stelletje bv midden in de nacht met een staande schemerlamp naar een boekenkast zien lopen, beschouw ik niet als genialiteit.

Muziek die plotseling begint en net zo snel weer op houdt, komt vooral amateurachtig over.

Is er dan niks goed aan de film?

Oja wel, de acteurs zijn goed.
Karina is als debutante erg sterk en errug mooi,
Belmondo is zoals gewoonlijk goed, maar helaas te weinig daadwerkelijk in de film aanwezig.

Zeker geen meesterwerk, dat valt echt niet te verdedigen.

Een vijf, ofwel 2,5 ster.

Godard's eerste film in kleur en een muzikale komedie van genre. Het eindeloze gekibbel tussen de twee geliefden begon me op den duur wat te vervelen. Wat grappig is, was in 1961 nog heel anders en daarom vond ik het vaak erg flauw. De zelfreferentiële verwijzingen kon ik wel waarderen. Zo vertelt het personage van Belmondo dat À bout de souffle op tv is (Godard's eerste film waar Belmondo de hoofdrol in speelt) en worden geregeld de grenzen van het genre expliciet aan de kaak gesteld. Is dit nu komedie of tragedie, vraagt het personage van Brialy zich hardop af. Al met al kon ik deze film wel waarderen, maar moet verouderde komedie je liggen. Godard's handtekening was zeker aanwezig en dat maakt deze prent wel de moeite waard.

Mijn 3e Godard en helaas de eerste onvoldoende die ik uitdeel aan hem. Vooral het komediegedeelte in deze film werkte voor mij totaal niet. Vaak kwam het flauw en niet echt grappig over.

Gelukkig heeft de film ook nog best wat goeds te bieden. Het acteerwerk is goed en ook bevat de film een aantal fijne dialogen. Ook verveelt het allemaal niet, al oogt het nu ook allemaal weer niet zo heel groots.

Iets minder flauwe humor had de film wat mij betreft goed gedaan. De sfeer was ook dan nog wel luchtig geweest. Op de een of andere manier stoorde het mij gewoon teveel en kwam het soms te gemaakt over. Een kleine tegenvaller dus.

2,5*

Wisselvallige film.

Enerzijds de (oude) Godard die me het meest irriteerde tot nu toe door het uiterst zenuwachtige gebruik van de muziek. Dat allergaartje van Hollywood-geluidseffectjes was 5 minuten leuk, halverwege de film begon me het echt erg te irriteren. Wat dan ook de redding voor de film is, is dat juist op dat moment de leukste scene van de film aanbreekt, de scene waarin Brialy en Karina niet meer met elkaar spreken en communiceren via titels van boeken . Zulke creativiteit zijn het die zelfs een film al deze omhoog trekken.

Vanaf dat moment werkt de film ook beter vond ik, paar leuke scenes nog tegen het einde, maar overall toch iets te veel 'het moet een film zijn' dan ik graag zie.

kleine 3*