134.911 gebruikers | 85.732 films | 31.052 regisseurs | 3.508.768 berichten | 4.931.083 stemmen
Per le Antiche Scale (1975)
er is nog niet gestemd
mijn stem:
Drama
97 minuten
geregisseerd door Mauro Bolognini
met Marcello Mastroianni, Françoise Fabian en Marthe Keller
Een psychiatrische inrichting in Toscane in de jaren '30; Dr. Bonaccorsi, een gedreven professor, zwaait de scepter over deze kleine, afgesloten omgeving, zonder het heersende fascisme van de buitenwereld. Bonaccorsi heeft echter ook een zwakte voor mooie vrouwen. Een zwakte die hij botviert op drie vrouwen: Francesca, echtgenote van de directeur; zijn toegewijde verpleegster Bianca, en Carla een nymfomane vrouw van een arts. Anna, een nieuwe vrouwelijke stagiaire, gaat echter niet in op Bonaccorsi's avances en is het als klap op de vuurpijl niet eens met zijn behandeling van de geesteszieken in de inrichting.
[permalink] geplaatst op 8 mei 2012, 9:56 uurWat zie ik, nog geen stemmen voor een Bolognini met Mastroianni, Fabian, Bose, Keller en Bouchet 
?
Gebaseerd op een romannetje van een anti-spygiatrie goeroe en duidelijk een product van de seventies waarin figuren als Fuckault triomfen vierden en positivisme al werd beschouwd als een vorm van fasjisme. Dat positivisme wordt hier gesymboliseerd door de figuur van psychiater Mastroianni, een old school paternalist die behalve met de vrouwen van zijn collega's- Bose en nymfomane Bouchet- ook met verpleegstertje Keller en zonodig met zijn patientes naar bed gaat. Enter de nog steeds wonderschone Fabian, gewapend met de nieuwste Freudiaanse inzichten en volstrekt ongevoelig voor de avances van Marcello. Het geheel eindigt dan met de triomf van ome Sigmund en de nederlaag van het perfide positivisme.
Qua inhoud erg gedateerd dus en niet geheel toevallig spelend in fasjistiese tijden, maar visueel zoals gebruikelijk bij Bolognini zeker te genieten met goede enscenering, en als hoogtepunt in het begin een allegorische carnavalssequentie Fellini-style, maar dan in dromerige soft focus zonder te vervallen tot kitsch.
Te opdringerige score van Morricone.
?Gebaseerd op een romannetje van een anti-spygiatrie goeroe en duidelijk een product van de seventies waarin figuren als Fuckault triomfen vierden en positivisme al werd beschouwd als een vorm van fasjisme. Dat positivisme wordt hier gesymboliseerd door de figuur van psychiater Mastroianni, een old school paternalist die behalve met de vrouwen van zijn collega's- Bose en nymfomane Bouchet- ook met verpleegstertje Keller en zonodig met zijn patientes naar bed gaat. Enter de nog steeds wonderschone Fabian, gewapend met de nieuwste Freudiaanse inzichten en volstrekt ongevoelig voor de avances van Marcello. Het geheel eindigt dan met de triomf van ome Sigmund en de nederlaag van het perfide positivisme.
Qua inhoud erg gedateerd dus en niet geheel toevallig spelend in fasjistiese tijden, maar visueel zoals gebruikelijk bij Bolognini zeker te genieten met goede enscenering, en als hoogtepunt in het begin een allegorische carnavalssequentie Fellini-style, maar dan in dromerige soft focus zonder te vervallen tot kitsch.
Te opdringerige score van Morricone.
