Intouchables (2011)

Wat een prachtige film! Heb er echt van genoten.

- Zeker een aanrader.

Stel je voor: Een remake met Murphy. Wat zouden ze het dan verpesten zeg.

Een standaard verhaaltje kan toch een geweldige film opleveren. Vooral dankzij de acteurs is Intouchables een erg leuke film geworden. François Cluzet en Omar Sy vervullen hun rollen perfect en laten je echt meeleven met Philippe en Driss. Standaard valkuilen bij dit soort films worden vakkundig vermeden waardoor het nergens te gemaakt en overdreven emotioneel wordt en je blijft geloven in het onwaarschijnlijke gegeven.

En een Amerikaanse remake... tsja... Hollywood's ideeënarmoede kent blijkbaar geen grenzen. Al is het niet opmerkelijk, een feel-goodfilm als deze zal het daar wel goed doen.

4*

Wat een mooie film is dit. De beste Franse film die ik gezien heb, zo goed dat ik de film een dag later nog eens gezien heb, maar dan met de vrouw samen.
Prima acteer werk en en sterk samenspel tussen de twee. Het leven kent zoveel mooie dingen

Dit is de best bezochte Franse film ooit in Nederland. Gisteren werd de grens van 500.000 bezoekers overschreden.

Bron

Ik vraag me af of dat wel waar is; "best bezochte Franse film ooit in Nederland".
In de jaren '60 / '70 was de Franse film hier nog veel populairder. Zou me dus verbazen als het wel klopt.

Van de site van filmtheater Hilversum:



Kan nog geen feiten vinden. Wél dat in Frankrijk Louis de Funès in La Grande Vadrouiller met 17,6 miljoen het record had totdat Bienvenue chez le Ch'tis. En daar is deze ook overheen gegaan geloof ik.

Zou niet weten of Louis de Funès in Nederland meer bezoekers trok dan 500.000. Wat ik wel weet dat in de jaren 70 (en ook enkele decennia daarvoor) bezoekersaantallen voor Vaderlandse films vele malen hoger lagen dan nu. Nu is men al blij met een fractie daarvan.

moet ik em dan toch maar gaan zien...???

Nee natuurlijk niet
De film is 500.000 bezocht, dat zijn vast geen unieke bezoekers.

Tenzij je alle icheckmovieslijstjes op een gegeven moment compleet zou willen maken. Er zijn films die ik zelf in elk geval altijd zal overlsaan La Meglio Gioventu, Sa Som i Himmelen en deze behoren daarbij.

Hier is wel het een en ander aan info te vinden. Alleen niet specifiek over Franse films. In de top 20 van bezochte films in NL staat iig geen Franse film.
Wat verder opvalt is het totaal aantal bioscoopgangers sinds begin 1946 (88,7 miljoen!) flink is teruggelopen tot het dieptepunt van 1992 (13,7 miljoen)

Nou, ik weet niet of dat nou wel zo'n verstandige keuze is?

La Meglio Gioventu wil ik tzt nog zeker wel zien!
maar bij de poster van deze lopen de braakneigingen bij mij wel binnen
trailer voorspelde ook al niet veel goeds... maar met zoveel bezoekers hoop je wellicht tóch dat er iets bijzonders in zit ofzo... maar echt heel overtuigend vind ik mezelf ook niet

De film is gelukkig goed en vaardig genoeg gemaakt om niet geirriteerd te raken. Let ook op het geringe aantal slechte beoordelingen. Maar een film met een scherpe rand zou ik niet verwachten. Wat mij betreft ook geen aanrader.

Het enige bijzondere aan deze film is dat de scriptschrijvers hun huiswerk goed gedaan hebben.
Vermoedelijk hebben ze dit artikel of een derivaat hiervan gelezen en dit vakkundig verwerkt in het scenario voor deze film. De archetypering is niet van de lucht, maar te billijken binnen het concept van de film dat duidelijk gemaakt is voor een groot publiek. Onderhoudend, dat wel.

Ik weet natuurlijk niet welke literatuur de regisseurs/scenarioschrijvers Nakache en Toledano
in hun leven allemaal gelezen hebben, maar volgens mij heb je het helemaal mis.

Het verhaal ontleend is aan de echt bestaande relatie tussen Philippe Pozzo di Borgo en Abdel Sellou (beiden wonen tegenwoordig in Marokko). De aristocraat Pozzo di Borgo heeft over die relatie een boek geschreven: Le second souffle. Naar aanleiding van dat boek is een documentaire gemaakt (A la vie à la mort) en die heeft - samen met het boek - ten grondslag gelegen aan de film. Hier en daar zijn een aantal zaken toegevoegd (o.a. de massagescène), maar de film is voor een groot deel gebaseerd op waar gebeurde feiten. Dat heeft Pozzo di Borgo in ieder geval bevestigd in een interview in Le Figaro (14 november 2011)

Het blijft een dooddoener voor de discussie dit punt.. Net alsof het als het op waar gebeurde feiten gebaseerd is (hoe vrij je dit verder überhaupt nog kunt interpreteren heb ik het niet eens over..) dat dan maar einde van de discussie moet zijn. Dat neemt toch niet weg dat de archetypering niet van de lucht is?

Intouchables

Waargebeurde verhalen doen het over het algemeen zeer goed. Dit gevoel heb ik
bevestigd gekregen bij het kijken van deze film.
Een prachtige film, waarbij de gevoelens van verschillende mensen tesamen komen.
Ik vind dat wat hebben, het kunt je gevoelig raken.

Er zaten ontzettend leuke / grappige momenten in. Ondanks dat de beste meneer Philippe
gehandicapt is, heeft hij toch leuke momenten. Als ik mezelf in deze situatie zou zien
zou er voor mij een andere oplossing zijn, zou zo niet willen / kunnen leven. Maar dat is een
andere orde. Omar Sly zet meer dan prima zijn rol neer. Sommige dingen voel je aankomen
uiteraard maar het is toch wel verfrissend. Al had ik zelf gedacht (gehoopt) dat er nog meer
zou bloeien uit Driss en Magalie. Uiteindelijk viel dat tegen.
François Cluzet zette zijn rol fantastisch neer. Het lijkt me een moeilijke rol.
Heb ontzettend gelachen om het moment dat Driss thee over Philippe zijn benen gooit terwijl hij het niet voelt, wat logisch is.

Een verfrissende film, over een tijd zal ik hem zeker nog herkijken.

Dit vond ik echt een uitstekende film.
Prima geacteerd en een super verhaal.

Hele goeie film. Inhoudelijke goed en zeker toffe humor gecombineerd met drama. Goed geacteerd en het maakt het nog boeiender als je weet dat het om een waar gebeurd verhaal gaat. Lekker geluidje ook die Maserati hihi

Prachtige drama/komedie die nergens te zwaar wordt en erg meeslepend is. Vooral de geloofwaardigheid van de hoofdpersonages maken dit tot een sterke film. De vriendschapsband spat van het scherm en doet de kijker af en toe ontroeren maar ook schaterlachen.

De mix tussen komedie en drama is zeer sterk. Zo zijn de grappen allesbehalve cliche en zijn de ontroerende momenten ook niet overdreven sentimenteel gemaakt. Dat alles blijft zo perfect in balans dat het echt genieten is.

Ook de acteurs zijn natuurlijk een absolute meerwaarde aan het succes van de film. Francois Cluzet zet z'n rol uiterst geloofwaardig neer en Omar Sy zorgt voor de komische noot!
Al met al heb ik zeker genoten van deze film, alhoewel het gemiddelde wel erg hoog ligt, maar een dikke vier sterren zijn goed besteedt aan dit realistiche verhaal!

En weer gestegen naar 4.23! Dit gaat een (terechte) klassieker worden!

Terechte klassieker? Toch weinig bijzonder en veel te veel clichés, voor die status. Publiekslieveling wellicht, maar zeker niet maar dan dat. Qua idee en cinematografie voegt het werkelijk helemaal niks toe.

Moet dat dan? Als een film zoveel mensen raakt lijkt me dat reden genoeg er een klassiekerstatus aan op te hangen.

Helemaal met je eens!