Accident (1967)

Het verhaal boeide mij minder dan de acteurs eerlijk gezegd.
Die zijn allemaal sterk, maar dat mag bekend zijn.
Baker is een van mijn favorieten.
En Sassard een schoonheid.
Ik vraag mij nog steeds af waarom ze na deze film alleen nog in 'Les Biches' speelde, en daarna de filmwereld vaarwel zei.
Ik heb geprobeerd om daarachter te komen, via een schrijven (in 't Frans) aan haar persoonlijk gericht, nadat een filmjournalist mij haar privé adres gaf. Maar helaas nooit een reactie ontvangen.
Weet er iemand iets meer hierover?

Querelle stelde me al eerder eens een vraag, waarom ik Losey minder waardeer. Ik weet het nooit zo goed, maar het is wel weer bewaarheid bij het bekijken van deze film.

Op zich is dat plagerige, theatrale wel aan mij besteed, maar op een of andere manier is het hier te vlak, afstandelijk, te gemakkelijk of ik weet niet precies (het is daarin heel erg vergelijkbaar met het werk van Francois Ozon vind ik). Of wie weet is het Pinter die ik te gekunsteld vind (Lynch wordt het helaas nergens in zijn mystiek).

Niet helemaal geslaagd, maar wel met zekere kwaliteiten: acteerwerk, veel spanning in editing en fraaie traveling shots. Zo is zowel het begin als het einde prachtig. Mooie acteurs hier vooral. Het is wel duidelijk waarom Michael York bij Visconti films ging opduiken. Een "nieuwe Delon" met zijn vileine charme.

En altijd fijn om Delphine Seyrig te zien. Goeie actrice!

Mijn eerste Losey en ook meteen mijn eerste grote teleurstelling sinds tijden. Het ging ook te lang, te goed.

Nostalgische filmkijkers gebruiken graag de uitdrukking: 'zo als deze worden ze niet meer gemaakt'. Kennelijk kun je die uitspraak ook op een andere manier gebruiken, want zoals Accident worden ze niet meer gemaakt en ik ben er maar wat blij om. Het is een enorm gedateerde film en dat zeg ik bijna nooit. Het is een manier van artistieke cinema die echt van de jaren '60 is, zo vlak na de nouvelle vague en met name Hiroshima, Mon Amour. Montage en camera worden ingezet voor een zo intellectueel mogelijk filmervaring. Helaas dat dit compleet ten koste gaat van emotie en schoonheid, waarvoor we in de plaats gigantisch onsympathieke personages en bovenal een dodelijk saaiheid krijgen.

Dit soort cinema is me gewoon te gekunsteld. Niet dat ik dat altijd vervelend vind, maar als het vervelend is, dan is het ook meteen écht vervelend. Montage wordt ingezet zodat we af en toe merken dat er een nieuwe cut is, waarna we even moeten nadenken waarom dat gebeurt. Hetzelfde geldt voor het camerawerk. Nadenken tijdens films is natuurlijk alleen maar positief, maar niet als de film even tot stilstand lijkt te komen, omdat de regisseur naar je lijkt te schreeuwen: en nu nadenken over waarom de cut zo opvalt en dit shot zo geplaatst is. Er wordt ook de hele tijd een vreemd gevoel van onderhuidse spanning op je geforceerd. Je weet dat je spanning moet voelen, maar meer omdat het zo overdreven naar je gesignaleerd wordt, dan omdat je het echt voelt.

Het gevolg is dat ik nooit geloof dat ik naar daadwerkelijke levens van daadwerkelijke mensen aan het kijken ben, hoe raak sommige observaties in theorie dan ook zijn of hoe goed Dirk Bogarde en Stanley Baker dan ook spelen. Hoe iemand trouwens in Sassard een goede actrice kan herkennen is mij een raadsel. Zij is duidelijk alleen op haar uiterlijk gecast, maar kan nauwelijks fatsoenlijk een zin uitspreken. Zij behoort ook tot die curieuze groep actrices die haar knapheid lijkt te willen benadrukken door haar lippen een klein stukje van elkaar af te houden. Megan Fox doet dat ook. Kennelijk is het sensueel, maar vreemd genoeg heb ik het nog nooit iemand in het echt zo constant zien doen. Michael York is ook van het zeldzame geslacht acteurs die gewoon zo'n rotkop heeft dat ik hem gewoon niet in een film wil zien. Flauw, maar zo is het. In Cabaret was hij ook al het enige minpunt.

Lichtpuntjes, naast Bogarde en Kramer, zijn er in de vorm van de scène met Delphine Seyrig, die even artistiek is als de rest van de film, maar wél werkt, zelfs al gaat het wat te lang door. Het is eigenlijk een korte film opzichzelf. Ook het laatste kwartier of zo werd het nog wel boeiend en kreeg ik een beeld van hoe goed het had kunnen zijn. Maar het nooit werd.
1,5*

@The One Ring:

Je kritiek op Jacqueline Sassard lijkt mij wat overdreven en ook erg kort door de bocht.
Zij heeft tijdens haar filmcarrière wel een aantal foute keuzes gemaakt, dat is een feit.
Maar ze heeft daarvan afgezien ook een aantal sterke rollen op haar naam staan.
Haar hoofdrol in 'Guendalina' (1957) was meteen al raak.
Dat die film een gouden palm prijs haalde op het filmfestival van Cannes was voor het overgrote deel aan haar te danken.
De critici waren vol lof over haar acteertalent. (en het was pas haar tweede film!)
Ik vind die film nog steeds prachtig om te zien.
In 'Faibles femmes' was zij een van de lichtpuntjes, die Alain Delon deden verbleken.
'Le stagioni del nostro amore' werd door haar gedragen.
En zo zijn er nog wel meer films te noemen waarin haar acteertalent een kans kreeg.

In 'Accident' doet zij wat de rol vereist m.i., en dat is mooi zijn.
Losey is toch niet de minste regisseur.
Als hij iets anders van haar verwacht had, dan zou hij dat er ook wel uit hebben kunnen halen.
Wellicht dat je kritiek op haar dialogen in die film enigszins gerechtvaardigd is.
Engels was niet haar sterkste kant.
Dit is ook de enige film waarin zij die taal sprak.

En dan die kwestie met haar lippen...
Valt mij niet echt zo op, en zeker niet in andere films waarin zij speelde.

Ben ik een Jacqueline Sassard fan?
Ja, maar niet met oogkleppen op (zou ook zonde zijn )