Huozhe (1994)

Vooral op het begin wist ik niet wat ik met de film aanmoest. De jengelende muziek en de gebeurtenissen die elkaar te snel opvolgden voelden niet lekker aan. Het eerste uur voelde de film daardoor net iets te vluchtig. Vooral de scène in het leger vond ik niet erg sterk.

Toch, nadat ongeveer een uur verstreken was, nam het tempo wat af. Dit maakte de film gelijk een stuk mooier. Ook komt dan de manier waarop de film met het communisme omgaat beter naar boven. Het communisme wordt nauwelijks bekritiseert en als iets moois gezien. Dit gold natuurlijk (lijkt me) voor veel gezinnen, en is mooi om zo verbeeld te zien. Hier en daar een paar kritische noten richting het regime de doktoren die niet meer hun werk mogen doen, mensen die als kapitalist worden bestempeld.., maar over het geheel niet zeurderig.

Juist dit maakt de film fijn om te kijken. De beslommeringen van een typische familie die telkens probeert het hoofd boven water te houden, af en toe verdrinkt, maar steeds weer boven komen. Geen echt geniale film, maar zeker het kijken waard, en stukken beter dan het kitscherige Ying Xiong..

Kitcherig vind ik juist deze film. Zhang moet het hebben van zijn visuals en haalt daarmee in Ying Xiong het maximale resultaat. Narratief schiet hij echter tekort en een familieverhaal als dat van Huozhe wordt daardoor een nogal zoete vertoning. De aangezette manier waarop drama's en gelukmomenten elkaar afwisselen doet teveel denken aan een oppervlakkige Hollywood-productie. Aan vals sentiment geen gebrek, zie bijvoorbeeld de opdringerige muzikale ondersteuning.

Overigens vind ik het geen slechte film. Het bonte kleurgebruik en de mooie shots maken, samen met het gebrek aan diepgang, dat Huozhe gewoon lekker wegkijkt. Maar groots is het allerminst. Net aan 3*.

Prachtige film, Zhang Yimou's meesterwerk, wat mij betreft
De film geeft perfect het leven van gewone mensen weer, in buitengewone omstandigheden.
De film is helemaal niet kitcherig of sentimenteel; zeker niet in vergelijking met Hollywood-films
In plaats van Fugui en Jiazhen af te schilderen als helden, wordt een realistisch portret gegeven van hoe gewone mensen omgaan met familiedrama's en politieke omstandigheden
Raise the red Lantern, een van Yimou's andere films, is spectaculairder en spannender om te zien; maar deze film is minder theatraal en daarom net nog wat beter

Zo had ik de film tenminste in mijn hoofd, maar na hem gisteren maar eens opnieuw gekeken te hebben, vond ik hem toch ietsje minder
Het verhaal vind ik nog steeds erg goed; maar waar Yimou het allebeste in is, zijn zijn kleurgebruik en filmwerk, en dat vond ik in deze film toch een beetje tegenvallen
In plaats van 5*, toch meer rond 4*

Fijne Zhang, maar wel middenmootwerk.

To Live is zowat de meest gepaste titel die je bij deze film kan indenken. Film verbeeldt dan ook mooi wat het inhoudt, gezien vanuit een arm gezin in een communistisch land. Zhang is daar weinig subtiel in, maar weet wel een aantal interessante en uiteenlopende zaken te schetsen.

Visueel vond ik de film vooral het eerste half uur erg sterk (meteen ook het sterkte deel van de film). Erg mooi camerawerk en zeer sterk kleurgebruik (hoewel ditmaal niet met felle overheersende kleuren). Muziek was enerzijds functioneel bij het theater, anderzijds mooi bij een aantal keymomenten.

Jammer alleen dat Zhang weer rondspringt doorheen de tijd. Net zoals bij Red Sorghum haalt dat de vaart er wel uit. Functioneel is het wel, maar vind het niet super aangenaam. Verder wel een aantal aparte keuzes (de verbranding van de poppen bijv, toch wel een keysymbool dat halverwege de film gewoon opgefikt wordt zonder verder veel sentimenteel geblèr).

Fijne vermakelijke semi feel-good film met een aantal stevige dramatische insteken. To Live dus.

3.5*

Aangename film met een aantal indrukwekkende scenes. Andere films van Yimou Zhang vind ik visueel indrukwekkender. In het begin zijn die poppenspelscenes prachtig, wat een feest is dat om te zien, lijkt me. Maar daarnaast houd het wel op met de mooie plaatjes en wordt er vooral de aandacht gevestigd op het familiedrama. Goed gedaan hoor, maar nooit dacht ik naar iets heel uitzonderlijks te kijken.

Tòch weer een mooie film. Ik had van deze prent de laagste verwachtingen en bleef het ook maar uitstellen om deze te kijken. Maar dat was onterecht, de film is best mooi. Het enige minpunt is dat ik al redelijk wat films met soortgelijke thema's heb gezien en dus heb ik het al een beetje 'gezien'. Als u begrijpt wat ik bedoel.

Qua verhaal lijkt deze wel wat op een mix van 'The Blue Kite', 'Farewell my Concubine' en 'Electric Shadows'.

Maar Yimou Zhang heeft hier toch wel wat van gemaakt en de film bleef me van begin tot einde boeien, mede ook door het prima spel van (vooral) You Ge en Li Gong.

Zhang begint zo'n beetje een van mijn favoriete regisseurs te worden. Een mooi drama dat de juiste toon aanslaat en ook nog eens visueel veel te bieden heeft. Zeker de scènes in de stad zijn erg de moeite waard. De manier waarop dingen in beeld worden gebracht, de belichting, ik merk dat ik dat bij meerdere fims van Zhang erg waardeer. Zo ook hier, al zijn de (gelukkig spaarzame) scènes op het land wat minder mooi, net als de scènes in het leger. De soundtrack vond ik erg mooi, vooral het hoofdthema dat meerdere malen opduikt is erg fraai.

Op andere films van Zhang, zoals Riding Alone for Thousands of Miles wordt nog wel eens de kritiek geuit dat het propaganda voor het communistische bewind bevat. Voor deze film en Under the Hawthorn Tree, een andere Zhang die ik onlangs zag, geldt wat mij betreft het tegendeel. Voor sommigen mag het wellicht iets te subtiel zijn, maar er wordt toch wel degelijk kritiek geuit op de Culturele Revolutie, gezien de gevolgen voor de familie. Gezien de Mao-verering die uit de film blijkt (en die volgens een Chinese huisgenoot nog steeds aanwezig is in China) is dit toch wel vrij stevige kritiek zelfs. Het verbaast me dan ook niets dat deze film in China is verboden en dat Zhang twee jaar geen films mocht maken. De hoofdpersonen lijken op een gegeven moment ook niet meer te geloven in het communisme. Als Fugui zijn kleinzoon vertelt dat de kuikens ganzen worden, de ganzen worden schapen, en de schapen worden ossen en hem door zijn kleinzoon gevraagd wordt wat er na de ossen komt, antwoordt hij dat zijn kleinzoon daarna komt, terwijl hij eerder "het communisme" antwoordde toen hij hetzelfde verhaal aan zijn zoontje vertelde die daarop dezelfde vraag stelde.

Uiteindelijk iets minder mooi dan Under the Hawthorn Tree, maar toch ruimschoots 4* waard.

Weer een hele mooie film van Yimou Zhang. Boeiend omdat hij mij kennis liet maken met een mij onbekende wereld: het dagelijks leven van een arbeidersgezin in China onder Mao, met al z’n lief en vooral z’n leed.
Bovendien geweldig geacteerd door Ge You en in het bijzonder Gong Li, die weer maar eens bewijst dat zij absoluut in de buitencategorie der actrices thuishoort.

Tot slot nog een vraagje: waarom draaien IMDb en MovieMeter sommige Chinese namen om en andere niet?
Voorbeelden:
regisseur Yimou Zhang = voornaam gevolgd door achternaam
actrice Li Gong = achternaam gevolgd door voornaam.