L'Argent (1983)

Deze film heeft mijn humeur helemaal verpest Toen ik begin zat ik helemaal in vakantiestemming en aan het einde was ik de depressie nabij. Maar wel een erg goede film, prachtig geacteerd (wonderbaarlijk hoe hard je een film kunt maken gewoon door geen enkele emotie te tonen, ik vond het soms bijna ondraaglijk) Het scenario is erg rommelig, dat is duidelijk de bedoeling maar ik vond het wel wat storend. Maar niet zeuren, 4 sterren.

Het uitgeven van een vals bankbiljet door de een heeft desastreuze gevolgen voor een ander. Wederom een prachtige sombere film van Bresson. Bikkelhard (zoals Freud al aangaf) omdat Bresson zijn acteurs ontstript van elke emotie. Waardige afsluiter van een meesterlijke carriere. 4*

Interessante film. Op de extra's van de DVD doet Bresson voorkomen dat hij meer en meer op intiutie films maakte, maar ik had niet die indruk. L'argent is van de Bresson-films die ik zag (Les Dames du Bois de Boulogne uitgezonderd) het duidelijkst gescript en maakte het meest een statement over Bressons zeer pessimistische kijk op de mens. De film constateert minder dat het zo is, maar zegt duidelijker dat het samenleven van mensen per definitie leidt tot een bijna verdorven mensheid. Met dit in mijn achterhoofd vind ik het einde waarin Yvon zich aangeeft een beetje buiten de film staan.

Mouchette en Au Hasard Balthazar vond ik duidelijk nog een klasse sterker, maar ook dit was een erg fascinerende film.

4.0*

Overigens heeft het veel later gemaakte, maar door mij eerder geziene finse Frozen Land precies hetzelfde uitgangspunt, wat weer gebaseerd schijnt te zijn op een verhaal van Tolstoj. Alleen is die film veel minder gefocust en komt uiteindelijk nogal ver van het oorspronkelijke uitgangspunt uit.

Hmmm...een beetje lastig. Tijdens het eerste deel genoot ik nog wel van L'Argent, al stoorde ik me aan de matige acteerprestaties. Ik snap niet goed hoe sommigen het hebben over "prachtig acteerwerk": dat het werkt wanneer personages geen enkele emotie tonen, tot daar aan toe. Maar om dit houterig acteerwerk af te doen als briljant werk van de acteurs zelf...nah. Vooral Yvon kwam echt niet goed over op mij.
Ik genoot wel van de close-ups van de verschillende overdrachten (en af en toe zat er een mooi shot in de film; het mooiste/indrukwekkendste was het shot van het bloed dat tegen het behangpapier kleeft, belicht door de gebroken nachtlamp), en het idee van hoe iemand zo diep kan vallen ten gevolge van een externe factor is best interessant materiaal.
Toch voelt het geheel net iets te warrig en onvolmaakt aan om het over een echt goede film te hebben. Net als Starbright Boy vond ik overigens de bekentenis van Yvon niet passen binnen de geest en de bedoeling van de film, het kwam ongeloofwaardig over.

Ik begin het gevoel te krijgen dat ik niet in de wieg gelegd ben voor de films van Bresson, Godard e.d. Iets teveel zwakheden en warrigheid waar te weinig tegenover staat (da's althans het gevoel dat ik heb na het bekijken van enkele films, enkel Un Condamné à Mort s'est échappé vond ik echt goed). Bovendien heb ik het gevoel dat het Frans-intellectueel etiket bij sommige filmliefhebbers ervoor zorgt dat de zwaktes in dit soort films al rapper met de mantel der liefde bedekt worden, terwijl dat bij pakweg een Amerikaanse B-film al minder het geval zou zijn. En daar stoor ik me eerlijk gezegd wel een beetje aan.

L'Argent heeft goede punten en is qua film overtuigender dan Pickpocket. Toch is het weer niet helemaal wat het moest zijn voor mij, verder dan een ruime 3* gaat hij niet.


3*

Ik had het weer eens moeilijk, dank u Bresson. De marrionetten die Bresson door zijn films laat lopen zijn ontdaan van elke emotie (a la, ik telde hier één neptraan), en dat maakt zijn films enorm 'staged'. Nu is dat typisch Bressoniaans, maar ik blijf het er moeilijk mee hebben. L'Argent heeft het onderwerp mee, maar daar blijft het wel bij. Ik zet het geweldige Twenty Bucks nog wel eens op

't Is wat met die Bresson. Die marionetten zien we bij meer regisseurs, VonTrier, Haneke, Tsai, Fassbinder, waar niet? Ik kan er ook wisselend mee uit de voeten bij de voorbeelden die ik geef. Maar in mijn herinnering legt Bresson hier toch wel wat maatschappelijk relevante dingen bloot, wellicht niet IN zijn personages, maar dus wel ermee. Misschien moet je Bresson's romkom eens proberen: Quatre Nuits d'un Rêveur.

Daarom zeg ik ook dat ik het onderwerp an sich wel fascinerend vind, maar ik bleef me teveel storen aan de personages en de rigide regie.

Nou je schreef dat de film het 'onderwerp mee heeft', maar voor fascinerend doe ik het ook

Zoals je bij de twee (zinnige) bijdragen bij mijn romkom tip (hier als drama op de site) kunt zien is het daar al niet anders met de kartonnen personages, maar toch zou ik 'm 'n kans geven. En ken je Proces de Jeanne d'Arc, daar komt Bresson stijl dan weer helemaal tot bloei.

Blijft toch een fenomeen die man alsof je subtiele kerstboomversiering maakt met plaatstaal (deze analogie komt deels omdat ik net de kerstboom heb afgetuigd en opgeruimd).

Ik zal beiden films een kans geven. Tot nu toe is de enige die echt goed scoort (4.0*) Journal d'un Curé de Campagne. Daar kan ik wel meegaan met de personages en werd het leed van de priester erg mooi vertolkt.

(En onze kerstboom staat nog wel wat daagjes.)