Rushmore (1998)

Originele, vermakelijke en inspirerende film. Zeer mooi vormgegeven en behoorijk goed geschreven. De humor van Anderson is niet voor iedereen weggelegd - zelf kom ik vaak ook niet verder dan een glimlach - maar hij je kan niet ontkennen dat hij erg bijzonder is.

Zoals Goongumpa hierboven al zegt valt het niet te ontkennen dat Anderson erg bijzonder is, maar het blijft voor mij toch een regisseur die op een afstandje blijft. Met uitzondering van Fantastic Mr. Fox kom ik eigenlijk nooit echt op een lijn met zijn gevoel voor humor lijkt het wel. Zo'n Rushmore is daarom enerzijds leuk om te kijken door zijn originaliteit en onvoorspelbaarheid, maar anderzijds gaat het toch een beetje aan me voorbij zonder echt indruk te maken. Ik moest eigenlijk nergens om lachen, ondanks dat ik de humor herkende. De muziek is eigenlijk het beste, zoals wel vaker bij Anderson.

Wel een serieus pijnpunt was de hoofdrol. Nergens kreeg ik ook maar een grijntje sympathie voor hem. Ik weet dat hij een arrogante snob is, maar deze is iets teveel van zijn menselijkheid beroofd om mij aan te spreken. Je zit dan toch de hele tijd naar iemand te kijken waarvan je hoopt dat hij snel uit de film verdwijnt. Bill Murray speelde hier volgens mij voor het eerst die uitgebluste rol die hij later heel vaak zou herhalen. Het blijft leuk, maar ik mis de verrassing erin die mensen in 1998 waarschijnlijk wel zagen. Murray won dan ook veel prijzen voor deze film. Dit is trouwens de derde film met Olivia Williams die ik in korte tijd zie. Zo heb je nooit van haar gehoord, zo duikt ze overal op. Dat heb ik wel vaker met bepaalde acteurs.

3*

Ik wist dat ik haar ergens van kende toen ik The ghost writer gisteren zag . Ze speelde wel erg goed in die film.

Hier en daar grappig, hier en daar ook bijzonder flauw. Film zit aardig in elkaar en verloopt vlot, maar echt heel bijzonder is het niet. De relatie tussen Murray en Schwartzman is wat ver gezocht. Naar het einde toe wordt het wat te zoetsappig, al is een happy end hier passend. Het is geen film die je lang bij blijft.

Mijn vijfde film van Anderson, een van zijn betere.

Erg leuke film met de de sublieme Bill Murray en de doorbraak van de geinige Schwartzman. De originaliteit druipt haast van 'Rushmore' af. Het is echter ook zo dat ik de humor slechts de halve tijd vind werken en dat de film ook de nodige zwakke momenten heeft.

Heel voorzichtige, maar tegelijk gedurfde film met de immer sympathieke Schwartzman. Vroeger meen ik dat ik murw was geslagen door 'Rushmore'. Overweldigende tragikomedie met puik acteerwerk, passende muziek en een boeiend verhaal dat alle kanten uit lijkt te stuiteren. Er zit werkelijk van alles in verwerkt. Liefde, jaloezie en oneindig veel andere emoties. Allen omringt door zachte, allesbehalve opdringerige humor.

Steeds een plezier om na verloop van tijd nog eens op te leggen. Doorspekt met een dikke laag jeugdsentiment - tevens één van de eerste films die ik zag - kom ik aan een meer dan behoorlijke score.

4,00 (3,75)

We both have dead people in our families

Heerlijke oddball komedie. Films van Anderson zijn vaak sowieso wel tof, maar dit vind ik toch een van z'n betere. Gekke types en momenten genoeg; niet voor de schaterlach, wel voor een goede glimlach de hele film door.

Had een leuke vermakelijke film verwacht maar had heel veel moeite in het verhaal te komen.
De rol van Jason Schwartzman sprak me niet echt aan en leek op sommige punten wel veel op overacting, gelukkig blijft Bill Murray leuk om te zien en maakte het geheel wat dragelijker.
Wat ik wel positief en origineel aan Rushmore vond is de muziek en de manier van filmen en montage, jammer van het standaard verhaaltje en het cliché einde, wanneer leren ze dat eens af..

Rushmore viel me best tegen, de film is uit te zitten tot het einde maar daar is veel mee gezegd.

2*

Bij herziening ben ik eruit: Rushmore is geniaal! Uniek hoe alles zo gortdroog tongue-in-cheek verteld wordt, met een minimale stijl, vol eenvoudige, lieflijke plaatjes en zo weinig mogelijk camerabeweging. De stijl past perfect bij de naïeve, kinderlijke blik die het hoofdpersonage op zijn universum heeft. Vind het heerlijk hoe alles zo simpel en helder wordt voorgesteld. Allerlei kleine taferelen krijgen epische proporties, wat een heel absurd effect geeft.

Verder is het hoofdpersonage een van de meest memorabele filmkarakters die ik ken. Vooral zijn
toneelstukken zijn geniaal .

En voor ik het vergeet: Schwartzman en Murray zijn helden.

Aardige film, die in ieder geval leuker is dan The Royal Tenenbaums.

Anderson maakt in ieder geval bijzondere films, zoveel is zeker. Dat wil niet zeggen dat ze ook allemaal even goed zijn. The Fantastic Mr. Fox vond ik erg leuk, maar The Royal Tenenbaums juist niet. Rushmore komt ergens in het midden hiervan terecht. Vooral de soort humor die gebruikt wordt is apart, maar werkt niet altijd voor mij. Ik was vooral benieuwd op sommige momenten hoe de film verder zou gaan, maar echt supergrappig wordt het allemaal nooit.

Jason Schwartzman speelt hier degelijk, maar zet vooral toch ook een personage neer die ik vaker irritant vond dan leuk, hoewel dat misschien ook en beetje de bedoeling is. Bill Murray is wat mij betreft het leukst. Hij kan als geen ander enorm droog spelen en doet dat hier ook weer met verve. De leukste momenten in de film komen dan ook absoluut van zijn personage. Ik moet Wes Anderson trouwens hier wel complimenten maken voor de muziek. Die is fris, leuk en vaak ook erg goed.

Uiteindelijk is het geen slechte film, maar ik ben wel bang dat Anderson nooit een persoonlijk favoriet van mij zal worden.

3,0*

Heerlijk off-beat en origineel. Verschrikkelijk hoofdpersoon en dat is in alle opzichten positief.
Muray blijft mijn held.

Laatste toneelstuk was episch.

Heerlijke film, misschien wel Andersons beste.

Vind het moeilijk te zeggen, omdat zijn films qua sfeer en stijl wel op elkaar lijken, heb ze dan ook allemaal op 4* staan, geen een springt er duidelijk uit, maar elke film die ik van hem zie is wel gegarandeerd leuk.

Ik denk dat ik bij Rushmore misschien nog wel het meest heb moeten lachen. Vooral Bill Murray vond ik weer fantastisch, maar ook Jason Schwartzman doet het geweldig (die scene met Luke Wilson in dat restaurant ).

Een hoop supergrappige scenes, al is het wel duidelijk humor die je moet liggen. Als je de lulligheid van mensen en hun motivaties niet helemaal kan vatten wordt het een ander verhaal denk ik. Verder blijft het geweldig hoe Anderson het tempo van zijn films beheerst, ondanks dat zo'n 75% weinig tot geen binding met het plot of verhaal wat hij vertelt heeft. Maakt het allemaal des te leuker.

4* dus.

Vind ik nou net een pluspunt. Geen cliché personage die je zomaar onder de categorie sukkelige nerd of vervelende pestkop kan plaatsen.

Lekker onvolwassen filmpje, maar dan op een volwassen manier... of andersom. 4*tje