A Thousand Kisses Deep (2011)

De titel is naar het gelijknamige lied van Leonard Cohen. Een soort van sciencefiction drama en psychothriller, over een problematische liefde en de eenzaamheid die dat met zich meebrengt, rondom een lift die in de tijd reisde, waardoor de hoofdpersonage, een gestoorde vrouw, in staat was om terug te gaan in de tijd. Een vreemde constructie en de film was zo raar als het voorgaande klonk, vooral ook omdat het verhaal verbonden werd met psycho-analyse. De film kraakte dan ook in zijn voegen. Er werd wel zeer goed gespeeld.

Het concept van de film is wat aan de ingewikkelde kant en zal veel kijkers op het verkeerde been zetten. Het fictieve concept van tijdreizen wordt wel erg fraai gebruikt om door het leven van Mia te gaan, maar speelt verder niet echt een rol - geen H.G. Wells of Time Traveler's Wife hier. Ook psychoanalyse in de letterlijke zin. Wel een goed uitgewerkt mysterie-drama.

Wat ik vooral erg mooi gedaan vond is dat de verschillende leeftijden van de personages erg herkenbaar en erg lijkend zijn - niet alleen de ietsje jonger en ietsje oudere Mia, maar ook de kinder-Mia lijken sprekend op elkaar. Gebeurt nogal eens dat er daarbij een erg groot beroep op het inlevingsvermogen wordt gevraagd, maar hier niet. Cinematografie en muziek zijn ook erg goed. En erg goed gespeeld, vooral.

Een matige film.

Dana Lustig stond erop dat de oorspronkelijke titel van de film "Maya " werd aangepast. De ouderwetse lift in de film dient als een tijdmachine. Hierdoor krijgt het hoofdpersonage Mia (Jodie Whittaker) de gelegenheid om bepaalde fouten recht te zetten. Dit zowel in het verleden, heden als de toekomst. De mooie Whittaker wordt o.a. bijgestaan door Dougray Scott. Een aan lager wal geraakte trompettist. Scott kreeg trompetlessen van Guy Barker.

Een film die erg lastig is te plaatsen. Het is namelijk alles behalve een thriller, science fiction of romantische film. Het hoogtepunt voor mij persoonlijk was Whittaker, en dat richting het einde van de film blijkt dat ze al die tijd het bed heeft gedeeld met haar bloedeigen vader Ludwig.

De film werd in 2011 genomineerd voor een Raindance Award.

2,0 *

Het verhaal vraagt een constante aandacht van de kijker want er wordt heel wat heen en weer geflitst van heden naar verleden en naar de toekomst. Helaas is de uitwerking wat aan de saaie kant waardoor die aandacht niet overal evenredig aanwezig is. Het concept is wel leuk en de lift als teletijdmachine is goed gevonden. De enige uitweg van het hoofdpersonage Mia (Jodie Whittaker) is de man van haar leven uit de weg ruimen om zo haar heden en toekomst te kunnen veranderen. Het slot heeft een zeer verrassende wending wanneer Mia ontdekt dat die man ook haar vader is. De verschillende leeftijden van Mia is opmerkelijk erg lijkend wat de geloofwaardigheid van de personages ten goede komt. Mia ontdekt ook dat ze iets moet veranderen, om haar latere eenzaamheid te vermijden. 5/10