Wo 11 (2011)

Eerste film van IFFR12 die zeker niet verkeerd was... Wang vertelde tijdens de Q&A dat deze film een autobiografische film was die zo dicht bij de werkelijkheid stond dat hij er maar weinig aan toe hoefde te voegen om de film compleet te maken. Het is een levendig portret van China ten tijde van de Culturele Revolutie

Zo kleurig als de poster is, is de film zeker niet. Asgrijs en grauw is alles. Mooi portret dat er zowel in slaagt afstand te nemen als intiem te zijn. Mooi portret van het hoofdpersonage Wang han. De angsten/verlangens die hij heeft kwamen sterk overeen met wat ik vorig jaar bij Pa Negre beleefde: Ook zo'n gave jongens hoofdrol in een film over een jongen die zijn best doet een goede zoon te zijn maar in het politieke geheel waar hij de ballen van begrijpt bijna de kluts kwijt dreigt te raken. Soms dreigt het net te ontsporen, maar Wang springt dan net weer met zijn focus naar het perspectief van de jongen. Knap gedaan.

Ik volg Wang nu al vanaf zijn debuut The Days (heb 1 film gemist van de 9 die hij heeft gemaakt). Dat was toen bijna een underground film van de eerste regisseur van de 6e generatie (samen met He Jianjun en Zhang Yuan). Heel politiek incorrect en 'gevaarlijk'. Nu is hij de 'oude garde', maakt een film die (net?) binnen de lijntjes kleurt. Toch een heel bewogen regisseursleven. Dat straalde ook wel een beetje van hem af tijdens de intro en Q&A. Toch wel een bijzonder moment toen ik me dat realiseerde. Nu is er een Hidden Histories programma van 'verboden activistische films en filmmakers' - daar zit hij niet meer bij, maar dat had hij bijna 20 jaar terug en nu is-ie hier uitgekomen...

Stand By Me meets The Blue Kite. En eigenlijk even goed dan de twee genoemde films. Erg persoonlijk en sterk autobiografisch. Het grootste deel van de film zijn gewoon verhalen uit de jeugd van Wang. Wang kon zelfs in detail vertellen waar zijn vier geportretteerde vrienden (een dikke en een met bril, Stand By Me..) terecht waren gekomen.

Tegen de achtergrond van een dorp waar mensen uit Shanghai gedwongen naartoe werden verhuisd aan het begin van de culturele revolutie, zien we in deze film juist het einde ervan. En het einde van de kindertijd van Wang Han. Tenminste als je dat definieert als dat er je wereldbeeld het besef begint door te dringen dat goed en kwaad niet simpel zijn en dat er van alles kan gebeuren zonder dat je ouders daar invloed op hebben.

Zoals Mochizuki hierboven al vermelde, is het evenwicht tussen het verhaal beschouwen van een afstand en de focus van de jongen nemen een van de dingen die deze film heel sterk maakt. Het zorgt ervoor dat volledig met de jongen meevoelt en tegelijk de atmosfeer in zo'n dorp onder politieke druk meekrijgt. Tel daarbij op de mooi verzorgde cinematografie en een paar bloedmooie scenes zoals de scene waarin Wang Han van zijn vader afbeeldingen van Europese schilderijen krijgt, en je hebt een grote aanrader.

4.0*