C'est la Vie (2001)

Prachtige film over terminale man die vlak voor zijn dood Sandrine Bonnaire tegenkomt.
Ondanks het zware thema is het geen sentimentele draak. De dood wordt berustend aanvaard juist daardoor erg mooi en sfeervol. 4*

Mooie film van de Franse Dylan bekend van Il est cinq heures (Paris s'eveille), met die rare dwarsfluit.
Goed gecast!

Zag net weer even de hoes van de film in de videotheek.
Half puntje erbij want eigenlijk deed de film me toch wel iets.
3 Punten zou te weinig zijn.
Vond Dutronc toch erg goed in deze rol.

'Je t'aime...'
Mooie, ingetogen film, met een mooi beeld. Onherroepelijk dacht ik aan mijn eigen situatie, zag alles weer voor me. Dat blijft natuurlijk, al ga je verder, je blijft met één been echt wel in het verleden staan. Die pijn, het verdriet, het zijn dingen die niet meer te helen zijn. Soms is er in mij ook het verlangen terug te gaan naar het verleden, al was ik toen echt beslist een stukkie minder aardig, zelfs heel egoistisch te noemen. Als iemand het over zijn moeder heeft, en ik zit erbij, denk ik dan ook: Kon ik dat ook maar even doen. Even mama opbellen, even vragen hoe het met haar is. Tijdens het zien van de eindscenes van Pay it Forward zien hoe de tranen over mijn vaders gezicht stromen.. Weten dat hij aan de vrouw denkt, waartegen ik mama zeg, en waarmee hij toch zeker minstens 35 jaar samen is geweest, het zijn dingen die mij totaal niet meer loslaten.
En ik weet dat ze rust heeft, dat ze verlost is van alle kwalen die haar kwelden in haar menselijke bestaan. En dat ze wacht op hetgeen waar ze haar hele leven in geloofde. Verlossing.
Ik kan alleen maar dankbaar zijn, dankbaar dat ik haar dochter was, en ergens zou ik de jongere versie van mijzelf een rotschop willen geven, als ik had geweten dat er maar zo weinig tijd was geweest en dat ik niet aardig was geweest, toentertijd. Ik ben nog steeds dezelfde, en toch kijk ik met andere ogen naar mezelf, en schieten de tranen in m'n ogen tijdens het zien van C'est La Vie. Het leven is schitterend, de liefde is mooi, en het hoort allemaal bij elkaar. Soms zou ik mijn hand willen uitstrekken, willen weten dat ze er echt niet meer is. Want soms, heel soms voor één naiëve minuut, geloof ik dat ze nog steeds op me wacht bij het thuiskomen, met koekjes en thee. En dan weer, sluit ik mijn ogen, wetend dat ik egoistisch was, te verwachten dat ze zou klaarstaan. Mama doet het wel, dat soort dingen. Ik moet het zelf doen, en het niet aan haar overlaten, dat begrijp ik, terugkijkend, eigenlijk best. Want aan het einde, moet je zelf je vuile was en je kamer opruimen, dat is niet haar taak. Ik kan weer eens bladzijden vol gaan schrijven, terwijl ik voor mijn gevoel niet meer dan één kantje verdien. Het schuldgevoel knaagt wanneer dan ook, aan me...