Waarschuwing: Dit gaat een heel lang, fangirly verhaal worden.
Ik had nooit iets met Glee. Het leek me kinderachtig, stereotype en die liedjes...?

Nee, het was niks voor mij. Ookal liepen vriendinnen, klasgenoten, nichtjes en zelfs leerlingen van me er mee weg. Toch bleef ik eigenwijs: Eline de horrorchick gaat toch niet naar Glee kijken? Komaan zeg, dat past toch helemaal niet bij mij? (Lekker bevooroordeeld ja.) Als ik vlagen op tv zag, zapte ik snel door. Ik heb een keer, een aantal maanden geleden, met één oog de pilot gekeken en ik heb het ook weer vroegtijdig afgezet. Nee, het was niks.
Toch bleef Glee maar opduiken, waar ik ook keek. Nog steeds waren meiden me aan het overhalen om het nog één kans te geven. Je moest even door het begin heen, en dan zou je het omarmen. Vooruit, nog
één kans. De laatste. En BAM! Binnen minder dan twee weken tijd heb ik drie seizoenen gekeken, als een verslaafde, geobsedeerde fangirl. Ik mag mezelf nu dan ook trots lid noemen van de #Brittana en #Klaine shippers.
Gisteren wees catdog er mij op dat er ook nog deze film/documentaire was. Helemaal vergeten! Goed voor de afkickverschijnselen! En vanavond dus meteen gekeken, lekker vanuit bed in mijn pyjama, in mijn uppie en genieten maar.
Al na 3 minuten realiseerde ik me dat ik kramp in mijn kaak kreeg, omdat ik met een hele enge, verontrustende big smile zat te kijken. Bijna alsof mijn mondhoeken gingen scheuren. Horrorchick Elien was diep gezonken.
Hoewel ik moet toegeven dat ik de liedjes niet eens 'de kracht' van Glee vind, soms is het net een liedje teveel naar mijn smaak, had ik wel kippenvel tijdens de openingstrack 'Don't stop believing'. Ik had zin om te huilen.
Misschien ook omdat ik ongesteld ben.
*zoekt excuus* Ik was ontroerd, ontspannen en gespannen tegelijk.
Liedje 2; 'Empire State Of Mind', een liedje dat ik een warm hart toedraag en waar ik veel herinneringen aan heb, mede door mijn vakantie naar NYC. Elke keer als ik het hoor, doet het iets met me. Zeker als je Brittany en Mike ook zo ziet swingen op dat podium, MEN, die kunnen dansen joh! Ook fijn dat Mercedes het liedje grotendeels zong, erg prettig stemgeluid.
En oh gosh, Brittany dr 'I'm a slave 4 u' performance. Dat meisje ziet er zo anders uit als ze haar Cheerios pakje thuislaat en haar haren niet draagt in een kaarsrecht geknipte pony! Als je dr zou zien zou ze niet echt opvallen, maar wanneer je dr ziet dansen, of gewoon haar ding (lees: dom) ziet doen.. Petje af.
Puck is cute. Lekker ding, goeie kop, goed lijf, bad guy met een klein hartje.. alleen jammer dat ik 'zijn' liedjes nooit echt boeiend vind. Maar enfin, genoeg leuks om naar te kijken.
Zelfde geval met Rachel. Ontiegelijk mooi meisje, zelfs met haar imperfecties. Maar haar liedjes zijn ook niet altijd aan mij besteed.
Mike Chang. Cute. Leuke vent om te zien, geweldige danser. Beetje ondergewaardeerd. Zou voor mij wel wat meer screentime mogen krijgen. Misschien niet de beste zanger out there, maar in combinatie met zijn natuurlijke manier van performen, alsof hij het al 40 jaar doet.. Respect.
Artie. Ja, schatje natuurlijk, met zijn brillie en zijn rolstoel! Heerlijke zelfspot, goede humor (Bleek ook wel weer in deze docu) en hoewel hij niet zo op de voorgrond staat (Dat staat Rachel natuurlijk altijd en overal

) is hij wel onmisbaar. Ook erg leuk om hem te zien dansen.
Mercedes. Heerlijke, gevulde donkere dame met een dijk van een stem. Persoonlijk hoor ik haar liever zingen dan Rachel. Die vrouw hoor je van 2 km afstand nog zingen en dan nog roep je; wauw! Wat een bereik!
Finn. Ik heb niet zoveel met hem. Sure, hij en Rachel horen bij elkaar, maar verder? Niet echt een van de boeiendste personages voor mij. Ook zijn zang doet me niet veel.
En toen begon ik, als een echte fangirl betaamt, hevig in mijn handen te klappen en te gillen. SANTANA MET VALERIE!

Dat is sowieso al mijn ultieme 'Zing-ik-in-de-douche-en-tijdens-het-autorijden'-liedje, maar haar uitvoering.. Oké, ze is geen Amy, maar jeetje! Lekker hoor.

Swingt de pan uit. Ja, ik ben stiekem een beetje verliefd op Santana.
Over verliefd gesproken, dat kleine jochie (aziatisch kereltje) die helemaal gek van Blaine was. Mijn hart smolt. Wát een heerlijk kind! Met zijn stropdasje tot aan zijn knietjes.

Leuk om te zien wat Glee doet met mensen, van jong tot oud. Of je nou asperger hebt, dwerggroei hebt, homoseksueel bent of nog bezig bent met potty-training. Het maakt niets uit. Glee is voor iedereen. Dat blijkt maar weer uit deze docu.
Kurt is mijn held. Hij is lief, grappig, en knuffelbaar. Hij heeft iets onschuldigs over zich, waardoor je aan zijn lippen hangt. Samen met Blaine is hij echt geweldig. Mooi stel.
Quinn en Sam. Mooie mensen, maar beide niet echt boeiend. Tenminste, het is lastig om te vallen als je naast andere personages staat die meer te bieden hebben.
En ja hoor. Gwyneth.

Moest even wennen aan haar in de serie, maar erg leuk dat ze nog even in deze docu verscheen. Wel erg jammer dat Emma en Will nergens te zien waren. En Sue natuurlijk. Groot gemis.
Heerlijke aftiteling (hoewel het zonde was dat het al voorbij was) maar het aziaatje was weer terug, dus ik smolt weer opnieuw. Mijn vriend doet me wat als ik mijn kinderen dat later leer, maar ach, ik heb nog een paar jaar om hem ook om te toveren tot een 'Gleek'.
Als het zelfs gelukt is met mij...
