Pleasantville (1998)

Hele leuke 'feel-good' movie.
Als je je éénmaal kan inleven in dit verhaal, kn het werkelijk niet meer stuk.
Erg origineel concept en lekkere 50 - 60's sfeer
4

Leuke film om te kijken als je met griep op de bank ligt.

Leuke en originele film, prachtig gebruik van de kleuren, mooie settings, leuk acteerwerk(vooral die massale verontwaardiging bij doodnormale dingen ). Soms duurde het me wel wat te lang, denk dat er makkelijk een half uur van de film had afgekund. Dit zit me toch wel een beetje dwars, ondanks het leuke gegeven.

3,5*

Helemaal mee eens. Dit is juist datgene wat deze film voor mij boven het gemiddelde doet uitsteken.


Ook hier kan ik mij goed in vinden. Dit is datgene wat de film voor mij helaas weer in waardering doet afnemen, zodat er voor mij in zijn geheel toch niet meer dan een gemiddelde waardering van 3,0* overblijft.

Erg fijne film om naar te kijken en wat een heerlijk nummer van Fiona Apple als afsluiter.

Goed, met name de serieuze ondertoon vond ik, in tegenstelling tot een aantal anderen, erg goed verwerkt. Daardoor voor mij een zwarte komedie.

Afgezien van het feit dat ik het camerawerk ten aanzien van het kleurgebruik fenomenaal vond, deed het verhaaltje zelf niet zoveel met me.
Terug in de tijd op wat voor manier dan ook kennen we dan ook uit vele andere films. De verschillende opvattingen in de jaren 50 ten opzichte van nu komen wel heel goed en op een aparte manier aan het licht zo.
Acteerwerk was ook niks mis mee. Leuk om een keer in zijn geheel te hebben gezien nu.

Mierzoet filmpje dat echt totaal niet voor mij is weggelegd, leuk voor de liefhebbers, maar daar ben ik absoluut geen onderdeel van.

Heel origineel gegeven, waar echter veel meer mee kon worden gedaan. Is het de leeftijd van de hoofdpersonages, in combinatie met beelden in het begin, die er voor zorgde dat ik de hele tijd het gevoel had naar een teenage-high-school-film te kijken?
Leuk, maar het had veel beter en veel boeiender gekund.

Ik heb deze film onlangs voor de 3e (of 4e?) keer gezien. Ik vind hem steeds mooier worden. Niet alleen het kunstige gebruik van zwart-wit en kleur, maar ook de verhaallijn spreken mij erg aan. En niet te vergeten natuurlijk de duidelijke boodschappen: de angst voor het nieuwe en onbekende, de massale aanval op het restaurant, de boekenverbranding, de rechtszaak over de zoektocht naar je eigen identiteit, enz. Wat mij betreft had er wel wat meer jaren ’50 muziek in gemogen. Maar ik ben al blij dat ik weer heb mogen luisteren naar het heerlijke “Tave Five” van Dave Brubeck. De acteerprestaties zijn van een prima niveau met als uitschieter Joan Allen. Maar ja, die is altijd goed. Echt een heerlijke film, die mij weer helemaal terugvoert naar mijn middelbare schooljaren.

Leuke, vrolijke, levendige, doordachte, gedetailleerde, onderhoudende en eigenaardige komedie met enige film noir elementen en verrassende onderwerpen, waarin de jaren vijftig weer ontstaan en afwisselend grappige en treurige scènes voorbij gaan. De overgangen van zwart-wit beelden naar diepe verzadigde kleuren verlopen naadloos.

Er wordt hier een bijzondere wereld geschapen waarbij de toekomst onzeker is en de bewoners niet beseffen dat er meer is buiten hun eigen dorp. Broer en zus worden tussen deze mensen gedropt via de televisie en al snel blijkt dat de twee enorme invloed kunnen hebben door slechts een kleine handeling uit te voeren. Het balletje gaat rollen, er ontstaat een domino-effect en David komt meerdere malen voor een lastige keuze te staan: vertelt hij hoe de zaken er ècht voor staan of laat hij ze in hun vredige leventje leiden. Reacties van de betrokkenen ( ''where's my dinner?'' ) zijn schitterend. Jammer van het mierzoete einde waarin David de rol van tovenaar alsmede verlosser opeist en waarbij het gekleurde publiek juichend achter zijn rug staat. Gelukkig betreft dat enkel de laatste twintig minuten en weet het voorgaande deel je op sublieme wijze mee te slepen met leuke personages en prachtige kleurcontrasten.