Poulet aux Prunes (2011)

Trailer (YouTube)

Vanaf 19 april in de bioscoop (Cinéart)

Wauw, zo kan cinema dus ook zijn! Waar draait het medium eigenlijk om? Juist, om fantasie! Net als in 'The Science of Sleep' (waar ik toevallig een paar keer aan moest denken) wordt in 'Poulet aux Prunes' getoond dat men via cinema de grenzen van de eigen geest moeiteloos kan overstijgen. Tekeningen wisselen gefilmde stukken af, in een geestige parabel over een violist met een gebroken viool. Klinkt absurd, en dat is het ook. Vincent Paronnaud en Marjane Satrapi puren echter een klein pareltje uit een initieel zeer doorzichtige formule. Clichés worden niet gemeden, maar met zoveel flair in beeld gebracht en met genoeg zelfspot weggelachen, dat ze plots heerlijk vertrouwd aanvoelen in plaats van irritant. Ongelofelijk dat het kan! Beeldtaal is trouwens verbluffend: wat een métier! Prachtig kleurgebruik, gevarieerde cameravoering, oog voor detail, ... Muziek is tevens schitterend en de plot krijgt aan het einde nog wat extra diepte (niet de gebroken viool, maar het verlies van Irena is verantwoordelijk voor zijn doodswens).

Gevolg is weliswaar dat er weinig blijft hangen: alles is van een dusdanige lichtheid doordrongen, dat je de film snel achter je laat. Dat is echter geen minpunt. 'Poulet aux Prunes' is een ode aan de fantasie, en dus aan de cinema, en dus aan haar verregaande mogelijkheden. Ja, ik ben enthousiast....enthousiast als een kind! Lang geleden. (Dus de arthouse-zwaarte van 'Elena' wint de hoofdprijs op het filmfestival van Gent. Boeeee! Waarom eens niet de lichtheid van dit regisseursduo in de bloemetjes zetten?)