Forever Amber (1947)

John M. Stahl begon deze film na het prachtige Leave Her to Heaven (1945) maar werd uiteindelijk vervangen door Otto Preminger. Heb nog niet gelezen waarom preciés, maar de puriteinse bemoeienis met de film zal er ongetwijfeld iets mee te maken hebben. Forever Amber is een zgn "bodice ripper" en zou in alles een The Wicked Lady (1945) opgeschroefd naar level 11 moeten zijn... en dat is ze eigenlijk nog steeds wel, maar onverwacht maken enkele moralistische aanpassingen aan de originele versie het verhaal wat mij betreft hier tragischer en beter; Amber is tenslotte niet helemaal slecht, ze doet alleen behoorlijk domme dingen.

De hoofd attractie is het werkelijk glorieuze Technicolor!! Stahl had zijn hele team van Leave Her to Heaven weer meegenomen (waaronder cameraman Leon Shamroy die, zo begin ik langzaam te ontdekken, terecht een recordaantal Oscar nominaties mocht ontvangen) en ze leveren misschien nog wel beter werk af. Qua acteurs betekend dit ook de terugkeer van Cornel Wilde die nog steeds niet echt kan acteren, maar met de vrouwen die naast hem worden gezet maakt dat niet veel uit (of is het zelfs beter?). De altijd leuke George Sanders is geweldig als koning Charles II, hij heeft de beste teksten en steelt ook nog eens de show met zijn hondjes. Verder is er nog een vroege rol voor Jessica Tandy als Amber's dienstmeid, of hoe die functie ook in het Nederlands mag heten. De hele film heeft een epische opzet (zowel de pest epidemie als de grote brand van Londen komen voorbij) en bevat alles wat je in een kostuumdrama/avontuur kan verwachtten (een duel, een highwayman en natuurlijk verscheidenen 'wenches'). Dit alles voor het volle romantische effect uitgelicht, met de meest magische warme kleuren die het witte doek kan weergeven, dus de lange speelduur vliegt voorbij. Het einde kwam zelfs even als een kleine verassing, maar dat was meer omdat ik er onderbewust van uitging dat deze film een iets ander soort einde zou krijgen... maar, zoals gezegd, dat zou de film alleen maar minder hebben gemaakt.

Deze film was destijds bedoeld als Fox’ ambitieuze antwoord op het gigantische succes van Selznick’s “Gone with the Wind”. De film kan die ambitie echter op geen enkele wijze waarmaken. Dat is vooral te wijten aan het armetierige verhaal over een mooie vrouw van eenvoudige afkomst, die zich in de 17e eeuw opwerkt tot minnares van de Engelse koning en al doende de liefde van haar leven telkens weer uit haar vingers ziet glippen.
Het duo Linda Darnell en Cornel Wilde mist het talent, de allure en de uitstraling van de illustere sterren Clark Gable en Vivien Leigh uit GWTW. Cameraman Leon Shamroy heeft evenwel goed begrepen dat de film vooral draait om Linda Darnell. Ik heb vrijwel alle films van de fotogenieke Darnell uit haar beginperiode gezien, maar zelden is haar oogverblindende schoonheid zo effectief gebruikt als in deze film. Vooral dát maakt dat de film ondanks zijn tekortkomingen het aanzien meer dan waard is.

Ambitieuze film gebaseerd op een enorme bestseller (waar ik nog nooit van had gehoord), waarin de mooie Linda Darnell overtuigt in de titelrol, al speelt ze wel heel vaak dezelfde types: mooi en verleidelijk, maar ook egoïstisch en eerzuchtig. Het zal met haar uitstraling te maken hebben, ik snap wel dat ze niet snel werd gecast als Florence Nightingale en soortgelijke types.

De film kent veel bekende namen, van wie sommigen wel heel kort aan bod komen- Anne Revere wordt bijvoorbeeld met de nodige spanningsopbouw geïntroduceerd maar verdwijnt na die scène volledig uit beeld. Dat episodische karakter van Forever Amber doet vermoeden dat er veel materiaal uit is gesneden, of dat men te trouw wilde blijven aan het bronmateriaal, hoe dan ook de film voelt erg gehaast. Want er gebeurt heel veel, maar omdat elke grote gebeurtenis ook weer snel naar de achtergrond verdwijnt beklijft het nauwelijks. En echt weerslag lijkt het allemaal nauwelijks te hebben op de titelheldin, die wordt bestolen, zelf in de gevangenis belandt, spectaculair ontsnapt (neem ik aan, de ontsnapping gebeurt buiten beeld), deel uitmaakt van een criminele bende, daarna als actrice furore maakt en de een na de andere hooggeplaatste heer om de vinger windt, ook nog even iemand keelt en haar wettige echtgenoot vermoord ziet worden, en dat alles zonder te blikken of te blozen.

Ook vreemd dat haar achtergrondverhaal helemaal geen rol speelt in het verloop van de film waarmee die openingsscène waarin ze als vondeling wordt gedropt precies nul meerwaarde heeft. Of de makers moeten haar hautaine houding willen verklaren aan haar hoge afkomst.

Het is best vermakelijk allemaal, maar ik begrijp ook wel dat deze prent enigszins in de vergetelheid is geraakt.