The Artist (2011)

...en hier sla je de spijker recht op z`n kop!

Ja want een film die de oscars wint is per definitie slecht natuurlijk

Ik heb me hier best mee vermaakt, want hij ziet er goed uit en de grapjes zijn wel aardig, maar uiteindelijk kan ik toch niet anders dan concluderen dat dit een novelty hit bij uitstek met een ultiem voorspelbaar A star is born-plot is en dat die Oscars echt totaal nergens op slaan. Beste film? Beste hoofdrol? Ik kan er met mijn pet niet bij.
 

Omdat de cinematografie héérlijk is van deze film en het daarmee recht doet aan allerlei (cinematografisch) prachtige klassiekers, niet alleen uit de jaren '20, maar ook '30, '40.. De stijl spiegelt zich fijntjes.. Er is over nagedacht, het is afgewerkt, het voelt sophisticated aan. Neem de belichting bijvoorbeeld Het voelt gewoon lekker om dat te aanschouwen. Zo ervaar ik het tenminste. Ik krijg er jeukende handen van en kriebels van in mijn buik. Voor mij ademt de film liefde voor klassieke vorm- en stijlprincipes.

Die liefde herken ik ook wel in deze film, en ik deel hem met de regisseur (en naar ik aanneem met jou), maar net als bij de stijlhommages van de grindhouse-films van Tarantino c.s. is dat voor mij gewoon niet voldoende om er ook inhoudelijk een boeiende film van te maken.
 

Een heel aardige film, maar niet de absolute topper die ik gezien het grote aantal hoge waarderingen verwacht had. De film bevestigt overigens maar weer eens dat zwart-wit cinematografie tot prachtige beelden kan leiden. Dat vind ik eigenlijk het grootste pluspunt van deze film.
Daarnaast is de keuze voor Bérénice Bejo in de rol van ‘flapper’ een absolute vondst. De rol lijkt haar op het lijf geschreven. Best aardig ook de verwijzingen op het eind naar aloude klassiekers als 42nd Street en Shall We Dance.
Opmerkelijk is de gelijkenis van de actrice uit de soundtest scène met Jean Hagen uit Singin’ in the Rain, de film waarin hetzelfde centrale thema speelt, maar die toch vele malen beter is dan The Artist.

Wat een stomme film zeg!

Leuk om keer te zien. En terug te gaan naar vroeger. Moest er wel even inkomen dat er niet gesproken wordt. Weet verder weinig van die tijd en genre. Dat kan het wel leuker/beter maken denk ik.

Wat een knappe en charasmatische man -die Dujardin! En die oscars snap ik ook wel...hoewel ik veel nominees nog niet gezien heb....

Altijd leuk om Beth Grant te zien!

Prachtige film en een geweldige cast. Bérénice Bejo is een genot om naar te kijken en Jean Dujardin lijkt zo uit de jaren 20 te zijn weg gelopen. Mooi geschoten film en een ode aan de stomme film. Leuk dat zoiets hedendaags nog wordt gemaakt.