Les Bien-Aimés (2011)

Daarstraks een aantal fragmenten gezien en een klein interview met de regisseur. Film is een halve musical maar lijkt me erg interessant te zijn vanwege de combinatie Catherine Deneuve en Chiara Mastroianni die eigenlijk de dochter is van Catherine Deneuve.

Le poids du coeur et ses mystères. Les amours comme des sacs de pierre. De weliswaar droefgeestige maar telkens bekoorlijke en elegante, licht poëtische, romantische popliedjes van Alex Beaupain staan vol woordspelingen die zich niet altijd makkelijk laten vertalen. Ze stuwen echter niet alleen het verhaal van Les bien-aimés vooruit. Ze vormen ook het emotionele hart van dit intiem lyrische melodrama dat 40 jaar omspant, van de vrolijke en onbekommerde jaren 60 in Parijs over de Praagse Lente naar het minder frivole en tragische heden.

Barslechte film !!!
Ongelooflijk hoe Catherine Deneuve zich volledig in een slecht daglicht stelt !
Zo spijtig en tegelijkertijd ook heel erg de vraag waarom heeft ze dit gedaan ?
Deze rol, deze film ?
Wat mag hier de essentie van zijn ?
Deze film valt qua inhoud tegen, DIK tegen !
Het is spuuglelijk hoe ze hier WAT willen tonen. Liefde ? Lust ? Erotiek ?
Niets niets niets ! Een echt zieke film !!!
En dan wordt er ook nog regelmatig gezongen !!!
Schande dat ze dit niet communiceren, noch in de trailer noch in de omschrijving van de film.
Gisteren gezien in de Lumiere te Brugge en aan de gezichten te zien evenals uitgesproken commentaar voor véél mensen een dikke nul !

Het begon leuk, maar het werd een veel te lange zit.
De laatste 45 minuten waren, ook qua inhoud, overbodig wat mij betreft.

Bleh wat een zeikfilm. Twee zeikvrouwen die als schoothondjes liefde willen vinden bij twee mannen die dat niet kunnen bieden en daar de hele film over mekkeren, depressief over raken en nooit gelukkig worden. Dat ze tussen de film door liedjes zingen vond ik aan het begin nog wel leuk, maar als de film dan een half uur te lang duurt dan gaan ze heel erg tegenstaan. Niet mijn kopje thee dit. Sterker, ik word een beetje boos van films als deze. Mensen die verdomme eens de mouwen moeten opstropen en iets aan hun situatie moeten doen in plaats van erover huilen, een hele film lang. Dat gaat tegenstaan, zelfs met Deneuve en haar dochter (die trouwens weinig scènes samen hebben).

'Les Chansons d'Amour' uit 2007 vond ik een prachtige en oprechte relatiefilm; 'Dans Paris' daarentegen van een jaar eerder, was voor mij, ondanks de sfeervolle beelden, traag en bood weinig verrassingen.
Ik ben benieuwd naar deze film.

Waarom moet er weer eens gezongen worden in een film..... Nee niet mijn ding

Deze productie kun je het best omschrijven als een straatmusical of muzikale komedie rond personen die moeilijke keuzes in hun leven moeten maken. Een romantisch drama over familieperikelen met als verwikkeling bijvoorbeeld de liefde tussen een tweetal met een verschillende seksuele voorkeur en de tragiek rond grote liefdes bij zowel een moeder als de dochter. De emotionele diepte die zo nu en dan in het verhaal bereikt wordt is ontroerend. Knap wordt gebruik gemaakt van belangrijke politieke gebeurtenissen in de laatste decenia. Een bitterzoete taart des levens, las ik in een recensie en dat slaat de spijker op de kop. De cast is geweldig.