Oslo, 31. August (2011)

Ik kijk erg naar deze film uit. Schijnt ook een grote rol voor de stad Oslo zelf te hebben.

Erg fijn, subtiel, teder filmpje. Vond het wel jammer dat de hoofdpersoon meteen die dag al drugs gaat kopen EN een terugval krijgt. Had dat nou open gelaten, dan hadden we zelf kunnen gissen hoe het de dagen erna zou verlopen. Dat had de film nog veel subtieler gemaakt.

vandaag gezien...vond het een mooie film die wat zwaar op de maag viel

Goede film, goed gespeeld, geen lichte kost, maar niet heel verrassend. Het verhaal sprake me aan omdat het gaat over mijn generatie. Herkenbaar is de tegenstelling tussen de verslaafde hoofdpersoon en het gezinnetje. Mogelijk zullen sommigen deze film als "belerend" ervaren (zie ook comments bij de film "Play"). Zelf vind ik het juist aardig dat een fenomeen tamelijk waarheidsgetrouw aansluit bij het "Nu", netals in "Play".

Uitstekend drama, ik voelde net als het hoofdpersonage. Misschien omdat ik hetzelfde heb meegemaakt (in zekere zin.)

*4

Dat doet hij toch niet, eigenlijk is het gewoon een keuze, hij is suïcidaal vanaf het begin en zoekt een zin om verder te leven door nog eens vrienden en familie te zoeken, maar dat loopt bijna allemaal slecht af en dus pleegt hij zelfmoord (door overdosis), hij nam een extra grote portie drugs en dat kan hij helemaal niet aan aangezien hij afgekickt is.

Somber, maar erg sterk portret van een jongeman die gebukt gaat onder overmatige demonen uit het verleden. Hoewel de stad rondom hem bruist, snijdt de depressie van het hoofdpersonage als een mes doorheen de zonnige, sprankelende setting. Hierdoor hangt er eigenlijk anderhalf uur lang een pijnlijke waas overheen Oslo, 31. August.

Het geheel valt dus zwaar op de maag, maar het wordt allemaal zo geloofwaardig en authentiek gebracht, waardoor deze tweede worp van Joachim Trier uitgroeit tot een ware krachttoer. Oslo wordt knap in beeld gebracht, met gevoelige scènes waarbij de poëzie van het scherm spat. Er wordt ook fantastisch geacteerd, niet in het minst door de charismatische hoofdrolspeler Anders Danielsen Lie.

Geweldige film, 4*

Indrukwekkend aangrijpend drama. Anders Danielsen Lie speelt grandioos, mede door hem krijgt de film een enorme lading.

Taai onderwerp voor een film, deze dag uit het leven van een ex-verslaafde die zijn vroegere vrienden gaat opzoeken in Oslo. Gelukkig levert het geen zwaarmoedige film op. Dit is vooral te danken aan de uitstekende hoofdrol van Anders Danielsen Lie, die zijn personage humor en een gevoel van melancholie meegeeft. Regisseur Joachim Trier brengt alles op subtiele en overtuigende wijze in beeld. Vooral het gebruik van geluid (of het ontbreken daarvan) is zeer bijzonder.

Een dromerig, sfeervol, delicaat, intrigerend, somber, traag, stil, teder en persoonlijk karakterportret van een gekwelde ziel. Deze film over een dertiger in geestesnood, die een grote leegte ervaart, met een drugsverleden en daarover een verscheurend schuldgevoel, is in de kern een verhaal over het bestaan. De cast overtuigt en Anders Danielsen Lie is (uitstekend) natuurlijk. Het camerawerk is vooral sterk in de vertrouwelijk overkomede close-ups van de hoofdpersoon.
N.B. Er heeft eens iemand gezegd dat er geen gelukkige verslaafden bestaan, in dat kader is dit portret treffend.

Een sterke melancholische film over een 34 jarige ex-junk die een dag verlof krijgt van het kliniek en vrienden/familie gaat opzoeken en constant toch de drang heeft om weer drugs te gaan gebruiken. De film is nogal tegenstrijdig want het lijkt erop wat er ook gebeurt hij het toch al op heeft gegeven. Zo laten zijn vrienden/familie ook geen goede indruk achter en zegt hij de ene keer dat hij wel van zijn ex-vriendin houd en de andere moment weer niet.
Toch wel een aanrader voornamelijk door de soundtrack en het spelen met geluid. Zo is de scene in de cafetaria erg sterk waar hij allemaal gesprekken om hem heen hoort.
Toch is het allemaal niet al te somber of echt zwaar maar wel een bitter geheel.

Dat weet je helemaal niet.

Niet verkeerd dit drama, maar ook weer niet heel sterk. Dit is gewoon hoe het vaak kan gaan in het leven. Hij is de eerste niet en ook zeker niet de laatste die zoiets meemaakt. Niet heel bijzonder dus. Wel lekkere muziek. Leuke film voor een suffe avond. 3 sterren

Hier sluit ik mij bij aan. De film is dan wel opzich realistisch, maar wat heb je er uiteindelijk aan? Wat is het nut om te weten hoe een junk uiteindelijk besluit om alsnog zelfmoord te plegen? Zo blijf je alleen maar met een rare nasmaak achter. De rollen worden overigens wel uitstekend gespeeld en daarin schuilt dus de kracht van deze film. Maar het einde had wat mij betreft best anders gemogen.