Melancholia (2011)

De wereld draait door... en schiet uit de bocht?

Dat zo'n 'slechte film' je al een paar maand blijft fascineren is toch een

Thomas?

Jouw Wagner fixatie is een doodlopende weg. Von Trier gebruikt deze trage muziek omdat het voor hem de perfecte mysterieuze omlijsting is van het verlammende melancholische gevoel dat iemand plotseling kan overvallen zonder duidelijke verklaring. Dat Tristan en Isolde gedoe is een aardige parallel maar is verder niet zo van belang.

Het leuke is dat mensen hun eigen compilatie van de film maken en er hun eigen muziek bij kiezen: wat dacht je van deze: The Man in Black

Wagner heeft an sich niets te maken met die planetenbotsing, het is meer dat ik het leuk vind dat niet alleen Wagner maar kennelijk ook Von Trier geinspireerd is door Schopenhauer, wat voor mij de keuze van Tristan und Isolde als filmmuziek nog wat passender maakt dan het al was. Dat de wijze waarop beide heren beinvloed zijn door Schopenhauer verschilt maakt me dan niet zoveel uit.

Dat dus. Niks mis met een depri wereldbeeld, maar maak het op z'n minst overtuigend.

Tweede kijkbeurt ervaren zojuist. Blijft voor mij een overweldigende en beklemmende film.
Ben alleen benieuwd of iemand antwoord heeft op de volgende vragen:

Waarom hebben de bomen op het grasveld in de prelude een dubbele schaduw?
Waarom kan het ene paard en het golfkarretje niet over de brug over het beekje heen?
Waarom is er op het eind ineens een 19e hole?

Dat de wereld (ook) depri is hoeft Lars Von Trier toch niet te bewijzen? Lees je nooit kranten? Kijk je nooit journaal? Dat gevoel mag hij gerust vooronderstellen...
(Nooit verveldende bruilofen meegemaakt?)




Lars is Lars en maar die Rus heeft er een schitterende compliatie van gemaakt....leuk dat je dat ook zo kan waarderen!



Ik heb een boekje in huis bevattende een inleiding op het denken van Arthur Schopenhauer getiteld:
De wereld een Hel (uitg. Boom) prominent wordt als eerste het volgende geciteerd van Schopenhauer als kern van zijn filosofie:

"De filosofische verwondering is welbeschouwd vervuld van ontzetting en droefenis: de filosofie begint, net als de ouverture uit Don Giovanni, met een akkoord in mineur".

Vergeet niet ( pag 17) dat prompte begin van een existentialist die zijn filosofische klassiekers kende:


Schopenhauer's hele wils idee (manie...) is volgens mij een permanent (onderhuids) gevecht tegen het melancholische (lijden) van het bestaan. In De wereld als wil en voorstelling in deel 2 hoofdstuk 31 over het genie citeert hij, niet zonder eigendunk, Aristoteles (via Cicero) en Goethe omdat zij een verband leggen tussen het melancholisch gevoel en het zijn van een genie. Iets waar Von Trier, in het mooie interview met de Deense journalist, ook aan refereerde...


Het zonlicht reflecteert in de maan en in planeet Melancholia 'dus' dubbele schaduw...


Zo'n magische brug komt ook in de Antichrist voor... (zie andere commentaren)


Net als bovenstaande antwoorden benadrukt het volgens mij ook het surrealistische uitgangspunt van de film...

"De mens is een denkend riet, het zwakste in de natuur, maar hij is een denkend riet. Om hem te verpletteren hoeft niet het hele universum naar de wapens te grijpen: wat damp of een waterdruppel is voldoende om hem te doden. Maar al zou het hele universum hem verpletteren, dan nog zal hij edeler zijn dan wat hem doodt, omdat hij weet dat hij sterft en dat het heelal hem de baas is. Het heelal weet niets daarvan".
(een gedachte (200) van Blaise Pascal, uitg. Boom)

Met eerste 2 punten weet ik niet wat je bedoeld Dreiecke. Andere punten sluiten het surrealisme niet direct uit. In elk geval weer iets geleerd van golf en ik zal meer op schaduw(en) letten ...
Wat die bonen betreft het volgende:

De Rus geeft er een eigen draai aan en maakt er een meer eenduidig gevoelvolle clip van... Von Trier benadrukt meer de raadselachtigheid. Want waarom ook weet Justine, als enige, zeker dat de wereld echt vergaat? Het sluit aan bij de mysterieuze kosmische toonzetting van Wagners ouverture. Het benadrukt ook ons curieuze en nietige bestaan in het heelal. Iets wat ook Justine beschroomd koeltjes verklaart aan Claire. Justine vertoont overduidelijk depressieve trekken maar is niet sentimenteel. Haar ambivalente en vreemde karakter stemt juist tot nadenken.

De langzame komst van de planeet is voor mij ook een trefzeker metafoor voor een dreigend sluipend gevoel, geleidelijk overheersend, dat je niet in de hand hebt maar dat je noodlottig wordt.
Alsof je ongeweekte bonen hebt gegeten die langzaam uitzetten in je maag....

Stellan over Von Trier: "he is a very funny man"...



Dit zeggen de nuchtere Stellan en Alexander Skarsgard er zelf over..

Nee, hoe kwam je daarbij? (bedankt!)

'The double' hoort bij darten niet bij golfen.

ps: Wat bedoelde je met die eerste 2 punten bij je vorige commentaar?

Wat is er precies slecht aan?

En hoezo zou Sutherland zo'n geniaal cteur moeten zijn dat het schandalig is dat hij hieraan mee heeft gedaan?

Beter dan Antichrist want dat was helemaal bagger alleen, ook deze film is enorm langdradig vooral de intro.
Dan heb je gelukkig nog een paar mooie shots die de punten nog wat omhoog halen.
Helaas er had iets meer actie in welke zin dan ook in gemogen.

2,5 ster

Het begrip "inflatie" gebruikt Jung, bij monde van Wiki, iets te beperkt, het heeft ook met melancholie te maken: je minder waard (of echt) voelen door een bepaald schuldgevoel. En hier op MM: hoe meer kijkers nieuwsgierig worden naar een Von Trier hoe hoger het onbegrip en dus des te lager de waardering...da's ook inflatie. Maar Jung heeft zeker een scherp punt.




Vooral dat woordje "echt" maakt indruk... . Kortom gewoon weer naar een blockbuster gaan dan krijg je 'waar' voor je geld.

Dat al die grote namen bereidt zijn om zelfs een bijrolletje te accepteren dan ben je pas echt goed bezig als regisseur.


Melancholie is een verlammend gevoel... .

Ja teveel van het goede.

Een film die ik al een tijd graag wilde zien, en vanavond was het dan eindelijk zo ver.
Na het zien van de trailer had ik al wel een gevoel dat het een bijzondere film zou zijn, maar m'n verwachtingen waren volop overtroffen.

Wat was deze film mooooi. Het begint meteen al prachtig met al die slow-motions met de muziek. Prachtig gestileerde beelden die meteen heel mooi de toon zetten van de film.
Verder erg onder de indruk van hoe meer Justine's bruiloft verzandde in tradities en waardeloze 'hoogtepunten', hoe meer zij verzonk in haar depressie. Prachtig hoe er eerst iets wordt gezegd over een gebeurtenis op de bruiloft (Ik ben even kwijt waar dat over ging) en dan het volgende wat we te zien krijgen is het eindeloze heelal, om de betekenisloosheid van het hele gebeuren nog maar eens te benadrukken.
Verder ook heel mooi om te zien hoe beide zussen om gaan met wat er staat te gebeuren en het verschil daar tussen.

Denk dat ik deze film nog vaker zal kijken. In ieder geval na de eerste keer al wel één van mijn favo's.

5*

Ik permitteer me om een eigen draai aan je kritiek te geven. Want het woordje 'teveel' intrigeert me. Eén ding is zeker: het wordt Justine allemaal teveel...misschien vindt ze dat 'vele' het echt duivelse aan het (o.a. moderne) bestaan. En dat heeft natuurlijk met inflatie en melancholie te maken: het draait uiteindelijk om het (angst)gevoel van verlies.

Het grappige is dat inflatie oorspronkelijk "opblazen" betekent. En één ding is ook zeker Lars Von Trier heeft zijn persoonlijk depressie opgeblazen tot deze film. Hoe serieus de film ook overkomt het bevindt zich in een doorzichtige ironische bel. Opgeblazenheid wordt ook gerepresenteerd door de lange witte cadillac, strakke regie bruiloft (een ceremonie waar liefde overdreven wordt 'opgeblazen'), het golfspel, en natuurlijk Wagners megalomane symfonische muziek die de komst van de enorme planeet toonzet...Tegenover dit teveel zet Von Trier 'ver-velen-de' Justine als schijnbaar saaie nihilistische anti-heldin.

En...op het eind wordt de mensheid 'opgeblazen'.

Dat bedoel ik dus met fixatie...misschien begin je Jung en zijn inflatie begrip betreffende pesona te begrijpen ... (zie link Dreiecke)

Vergeet niet dat Von Trier zijn eigen 'pathetische opgeblazenheid' doorprikt d.m.v. Justine. Door haar duistere kant te tonen....hij noemde het immers niet voor niets "nazi-esthetiek".... toonde hij ook zelfbewustheid betreffende zijn eigen ambivalente kant van het verlangen naar de dood.