Koi no Tsumi (2011)

Dit wordt hopelijk weer een regelrechte topper a la Cold Fish. Kijk er flink naar uit!

Waar het verhaal in Cold Fish nog heel verrassend was, is het verhaal in deze film minder verrassend. Ingrediënten van de film zijn overeenkomstig cold fish: wraak en geweld met een dosis humor. In deze film komen poëzie en sex daar nog eens bij. Eindresultaat is een vermakelijke, fantasierijke film met de nodige "zieke geesten". Om Cold Fish heb ik meer gelachen. Sono heeft een herkenbare stijl. Ben benieuwd naar de lange (eerdere) film Love Exposure en naar zijn nieuwe film.

Sono is garantie voor spektakel.

Al had hij hier nog wel wat meer uit de kast mogen halen. De film kent weer wat zelfde accenten als zijn andere laatste films; personages die braaf en burgerlijk lijken komen terecht in een web van idioten, geweld en perversiteit. Hij blijft wat te veel hangen in die structuur in deze film naar mijn zin, maar vermakelijk is het nog steeds wel.

In Guilty of Romance staat de humor toch wat meer op de achtergrond. Al zit er toch ook wel een geniale scene in aan een eettafel met een vreselijke moeder-dochter dialoog. Een van de grappigste scenes in de film. De scenes zijn verder toch vooral pijnlijk, wat genant ook, maar niet zo excessief als ik verwacht had. Visueel is het traditioneel sterk, vooral de openingsscene is erg mooi, en verder valt wederom het geweldige sounddesign op wat het geheel erg sfeervol maakt.

Sono grijpt qua regie ook wat terug op het poetische uit Love Exposure, maakt het allemaal misschien een beetje een allergaartje van wat hij wel vaker doet, maar dat maakt het nog steeds wel weer een erg vermakelijke film.

Vooral het geluid maakt er een kleine 4* van.

Trash met hoge productiewaarden, meer dan dat is het niet meer. De maatschappelijke satire van Sono lijkt steeds meer een kapstok te worden, terwijl dat in eerdere films toch echt het hart van de film was. En Shockeren doet het ook niet meer, omdat het seksuele geweld vooral een afstompend effect heeft. Ook laat hij aan het eind wat steken vallen. Dus ook geen 20 minuten durende expliciete catarsis, want het hoogtepunt was ergens al ongemerkt voorbij gegaan.

Nogal een verschil tussen de international version en de directors cut zeg. Van 144 naar 113 minuten. We wachten nog maar even op die andere versie dus?

Gaat blijkbaar over een compleet subplot met een detective dat weggecut is. De vraag is of die er ooit weer terug inkomt.

Ik las dat de Aziatische BR zowel de gewone als de extended zou bevatten. Geen idee wat daar van waar is.

Zelf gister de versie van 113 minuten gezien. En eerlijk gezegd denk ik niet dat een langere versie veel goed zal doen. Maar met Sono weet je het natuurlijk nooit.

Guilty of Romance, een fijne titel die uitnodigt tot verdieping. Guilty in Romance in combinatie met Shion Sono klinkt als iets dat je gezien moet hebben. Naast deze twee feiten sprak ook het verhaal me erg aan. Een verhaal waarvan je weet dat Sono er wel raad mee weet. Guilty of Romance is weer typisch Sono, bizarre scenes, humor die je moet kunnen waarderen, vreemd verloop van het verhaal en een sterke sfeer. Guilty of Romance heeft dit allemaal, maar ook weer allemaal niet. Het blijft allemaal binnen de lijntjes, volgens Sono’s begrippen. Ik had meer van hem verwacht en dan is dit toch een tegenvaller. 3,5*

Het eerste uur van Guilty of Romance was bijzonder genietbaar. Visueel zag het er allemaal erg mooi uit, het hoofdpersonage werd op een leuke manier geïntroduceerd en de manier waarop het verhaal zich ontvouwt was erg uitnodigend. Bij momenten was er ook nog een vleugje humor aanwezig, al had ik op dit punt wel net iets meer verwacht.

Naarmate het tweede deel vorderde, verloor ik echter steeds meer mijn aandacht. Het begon voorspelbaar te worden, en enkele acteurs (de pooier en de gestoorde professor/prostituee) wisten met hun spel allesbehalve te overtuigen. De verhaallijn zakte ook compleet in, naar het einde van de film kon ik enkel nog met mijn ogen rollen en smolt mijn interesse in de film als sneeuw voor de zon.
Erg jammer, want het eerste uur smaakte naar meer en maakte me alvast benieuwd naar ander werk van Sono (tot voor deze film een nobele onbekende). Tijdens de tweede helft had ik echter het gevoel dat de regisseur zijn greep op de film aan het lossen was; de focus vertroebelde, het verhaal boette aan kracht in. Van een initiële 3,5* zakte de film aldus gauw tot een magere 2,5*.


2,5*

Positief is de geweldige regie en de eerste dertig minuten van de film zijn veelbelovend, maar dan begint het plot te frustreren. Met de nodige herhalingen wordt het alledaagse bestaan van een huisvrouw geillustreerd, waarna (met tijdsprongen) de afgrond langzaam naderbij komt.
Al is de film vermengd met veel seks en bruut geweld, zenuwslopend spannend wordt het nergens. Vooral de laatste 20 minuten stelde me teleur.