Carnage (2011)

Eensch! Vond Winslet ook een klein beetje tegenvallen, zeker vergeleken met haar tegenspeelster. Binnen no time liep ze als een bezopen idioot rond. Komisch is het wel, maar ze valt daarmee wel wat uit de toon.

Humor?Dit?Basil , kom snel terug...

Kostelijk vermaakt met deze movie...
Winslet was de minste van 't kwartetje.... Foster was irritant goed en o.a. de humor van de mannen was subliem.

Net gehuurd, zal hem eens opzetten.

Zet 4 acteer-kanonnen in een kamer met een goed script en sterke dialogen met Polanski als regisseur en je hebt sowieso 'n goede film.
Na de verkennende en aftastende start wordt de sfeer allengs grimmiger, vallen de maskers langzaam af, en gaat het dunne laagje beschaving steeds meer scheurtjes vertonen.
Je zou kunnen zeggen dat het een Light-versie is van Who's afraid of Virgina Woolf,
omdat hij minder meedogenloos is als laatstgenoemde, en er ook nog het nodige te grinniken valt.
Gewoon 80 minuten lang genieten van het verbale steekspel van 'n stelletje top-acteurs: zeer aangenaam.

Nadat eerder 'Hurlyburly' de plank missloeg qua toneelachtige setting, opzet en acteerwerk, werkt deze film wel goed voor mij. Natuurlijk ligt dat 100% aan de cast die hier is samengesteld, want ik kan niet echt zeggen dat ik de hand van Polanski hier duidelijk in terug zie. Foster (uptight en opvliegend) en Reilly (bemiddelaar en goedzak) spelen personages waar ze compleet tot hun recht komen. Winslet daarentegen heeft een minder typische uitstraling en speelt daardoor eigenlijk het meest naturel. Maar Waltz is voor mij de koning van dit toneelstuk als cynische, sarcastische en ongeinteresseerde advocaat.

Carnage is een hele fijne hysterische film, maar komt in het theater denk ik toch beter tot zijn recht.

De acteerprestaties zijn afzonderlijk echt heel goed. Halverwege dacht ik dat Winslet een beetje buiten de boot viel, maar uitgerekend zij perste de meest briljante one-liner van de film uit:

I'm glad our son kicked the shit out of your son, and I wipe my ass with your human rights!

Ook heb ik heerlijk genoten van Waltz die de kalme, relativerende zakenman speelt. Wat mij betreft de beste acteerprestatie van Carnage.

Toch had ik het idee dat na 20 minuten de film ook zomaar afgelopen kon zijn. "Nog een kopje koffie?" als excuus om alsnog het geagiteerde stel het appartement in te krijgen, vond ik een beetje simpel. Vervolgens is het wel mooi om te zien dat de mannen en vrouwen het zo nu en dan met elkaar konden vinden. Helaas zag je daarmee de spanning een beetje wegebben, terwijl dat de film eigenlijk nog het sterkste maakt.

Gelukkig bleven de dialogen tot de laatste minuut redelijk scherp en vermakelijk.

Het einde vond ik abrupt en niet passen bij een film. Een typisch einde van een toneelstuk waar een soort van 'moraal' (iedereen heeft de slechtste dag van zijn/haar leven) samenvalt. Zoals ik hierboven al vermeldde; Een fijne hysterische film, die beter tot zijn recht komt in het theater.

Ruim voldoende

Ik schaar me maar bij het (kleine) groepje dat deze film amper kon verteren. Wat me verbaast is dat in tal van recensies wordt gesproken over "messcherpe" dialogen. Op basis daarvan verwachtte ik Oscar Wildeaanse vernuft maar het bleek uiteindelijk een nogal lomp steekspel. Ik kon in het gevit over de kunstboeken, de hamster, de tulpen en de telefoon weinig spitsvondigheid ontdekken.

Hysterisch opgefokte confrontatie tussen twee ouderparen nadat de zoon van het ene paar de zoon van het andere paar geslagen heet. Wat in het begin een formele beleefde ontmoeting lijkt te worden met de vraag of beide zonen elkaar moeten ontmoeten om het uit te praten ontaardt al snel in een vlijmscherp verbale vierstrijdt.

Mijn favoriet : Christoph Waltz die vanaf het begin al elke vorm van schijnheilige beleefdheid naast zich neerlegt

En Polanski houdt zich zeker niet in om het kinderachtige zielige gedrag van de westerse mens bij momenten er vingerdik op te leggen en ermee te lachen (zie maar de reactie van Waltz personage als zijn vrouw (gespeeld door Winslet) zijn gsm in het water gooit )

Maar dat opgefokte acteren is anderzijds wel vermoeiend om te kijken. Gelukkig duurt de film niet langer dan 80 minuten.

Deze film is absoluut niet voor mij gemaakt!
Ik houd niet van dit soort tergende eindeloze gesprekken.

2 sterren

Aardige film die wordt gedragen door de vier uitstekende acteurs.
De karakters maken een leuke ontwikkeling door en het bijbehorende spel en de dialogen zijn bij vlagen briljant.

De film hield echter nogal plotsklaps op, zonder echt een einde te hebben. Dat vond ik dit geval jammer.

Vandaar een: 3,5*

Komedie was zeker te vinden in de film; iedereen die op iedereen zat te vitten, die uitspraken...

Ik begrijp niet dat de twee vrouwen het zo lang konden uithouden met die GSM. Hij zou bij mij al lang door het raam hebben gevlogen. En dan bedoel ik al na de derde keer dat hij afging.
En Waltz die maar al te blij was om nog een telefoon in handen te hebben, al was het maar om te bellen met de moeder van Michael.

Het is raar hoeveel keer dat Waltz en Winslet hun jas hebben moeten aan- en afdoen. Zal bij mij toch niet pakken. Als je zoon om de zoveel keer door het slijk wordt gehaald, dan zeg je dat je weggaat. Maar ga dan ook effectief weg.

Hoe frustrerend moet het zijn dat je man/vrouw de kant kiest van de tegenpartij? Iedereen was het een keer eens met elkaar, maar even later was het weer grote ruzie. Ik zat te wachten tot één van de huwelijken ging sneuvelen, maar dat gebeurde natuurlijk niet.

Deze film is leuk om een keer te bekijken, maar ik was wel blij dat de aftiteling begon. Naar mijn gevoel konden de spelers nog jaren ruziemaken.
Maar dat is juist wat de film charmeert.

Ludiek niemendalletje.

Grappig dat de premisse een bepaalde verwachting schept, die vervolgens ook exáct ingelost wordt.
Er wordt veel geacteerd in deze film; niet altijd even goed of standvastig en soms misschien iets te uitbundig maar wel constant vermakelijk. Leuk om te lezen dat de film als geheel werd opgenomen. Zet de feel van het toneel nog eens extra bij.

Waltz is (uiteraard) het leukste personage. Een broodnodig personage ook, anders zou de hysterie nog te serieus aanvoelen. Nu wordt het telkens bijtijds gerelativeerd en belachelijk gemaakt. De bijdragen van zowel Foster en Winslet zitten tegen randje, Foster is de enige die er net over gaat. Reilly heb ik nooit echt een goed acteur gevonden en ook hier weet hij de dualiteit van zijn personage niet volledig samen te brengen.

Dat er bepaalde dingen een klein loopje nemen met de geloofwaardigheid (het constant bijna-weggaan, ontwikkelingen van personages) mag de pret geenszins drukken. Dit is lekker pretentieloze filmpret die geen aardverschuivingen veroorzaakt maar kortstondig vermaakt. Goed vermaakt. 3,5*

Doordiscussiëren.

Het uiterst voorspelbare en soms behoorlijk overdreven script wordt desondanks memorabel uitgevoerd door de vier acteurs. Enigszins schmierend, met Foster voorop, valt er toch voldoende te genieten van twee stellen die met elkaar in aanraking komen via een opstootje tussen hun kinderen. Wat beschaafd begint eindigt in een overdreven maar geinige toneelvoorstelling.

Met name het tweede gedeelte, waarbij de fatsoensremmen wat meer los gaan, veroorzaakt een aantal lachsalvo’s. Toch voelen sommige dialogen te snedig en geforceerd aan om ook het dramadeel serieus te nemen. Het einde is een inkoppertje, maar had ondanks de korte speelduur best iets eerder gemogen. Het doordiscussiëren duurt namelijk een beetje te lang.

Goed.

M.u.v. de kots scène niet hoeven lachen.

Redelijk vermakelijke film met een sterrencast dat maar blijft door discussiëren. Met name van Waltz en Reilly kon ik erg genieten.
Wordt op zich wel aardig gebracht, had alleen graag gezien dat het wat eerder los ging en je ieders ware gezicht kon zien.
Het einde kwam best abrupt en ik had graag gezien dat er nog tien minuten aan vastgeplakt werden, maar helaas.

Wel mooi om te zien dat de zoons in de eindscène het alsnog goed maken en dat de hamster nog leeft.

3,0 Sterren.

Uitgangspunt is zonder meer aardig. Na een half uur vond ik de film toch wel in herhalingen vallen en werd het acteerwerk enigszins "overdone".
Uiteindelijk sleept de film zich een beetje voort naar een onbevredigend einde. Had korter en krachtiger gemogen.