Samurai Ayothaya (2010)
Alternatieve titel: Yamada: The Way of the Samurai

21 stemmen | gemiddelde 3,07

Thailand
Actie /
Drama100 minuten
geregisseerd door
Nopporn Watinmet
Kanokkorn Jaicheun,
Seki Oseki en
Sorapong ChatreeGebaseerd op het waargebeurde verhaal van Yamada Nagamasa, een Japanse krijger die in de 16e eeuw naar Ayothaya ging en er soldaat werd in het leger van koning Naresuan. Na de oorlog met Burma blijft het in Ayothaya onrustig, omdat een groep mysterieuze mannen de stad heeft geterroriseerd en geplunderd. Yamada gaat achter hun aan en komt er achter dat de mannen opstandige Japanse samoerai zijn. Nu moet hij zijn eigen landgenoten bevechten.
3,5
[permalink] geplaatst op 18 augustus 2011, 9:34 uurThaise actiefilm opgevuld met wat romantiek en uitleg. Gebaseerd op wat feiten en aangevuld met wat fantasie (95% vermoed ik) van de regiseur. Er zit wat actie aan het begin, en na een uur zitten er een paar stevige en bloederige actiescenes in deze film. Tussendoor wat voortkabbelend verhaal met lichte romantiek en uitleg over de levensstijl (en de verschillen) tussen Thailand en Japan. Best wel het kijken waard, prima onderhoudend, en de knokscenes zijn het kijken zeker waard.
3,5
[permalink] geplaatst op 4 februari 2012, 22:31 uurfilm is gemaakt in het kader van de 124 jaar bestaande relatie tussen Japan en Thailand.
en dat gegeven wordt in de film bepaald niet onder stoelen of banken geschoven.
desondanks het bekijken waard, liefs in hd kwaliteit.
prachtig decor, heerlijke oosterse zwijmelmuziek en de gevechten zijn niet verkeerd.
einde is ietwat teleurstellend, maar och, who cares...?
4,0
[permalink] geplaatst op 12 februari 2012, 19:38 uurMooie beelden met bijbehorende muziek, strakke vecht scenes met aardig wat slacht werk. Tae Kwon Do is iets wat ik nog niet ik films heb gezien dus dat vond ik wel gaaf.
2,5
[permalink] geplaatst op 20 februari 2012, 13:30 uurEen eenvoudig, maar teleurstellend, te sentimenteel en kitscherig historisch verhaal, verpakt in adembenemende gevechten, met een overdreven pattriottisme, waarbij het lijkt dat de regisseur totaal vergeten is om spanning toe te voegen. De film is (als vanouds) visueel sterk: de landschappen zijn oogstrelend en lijken als schilderijen en Nopporn Watin heeft heeft oog voor detail.