Shock Corridor (1963)

Te beschrijven als een kille en claustrofobische One Flew...

Er zijn drie getuigen die de protagonist wil verhoren op de schaarse momenten wanneer zij even bij zinnen zijn.

Opmerkelijk aan deze film is dat de maatschappelijke kritiek tot uiting wordt gebracht door de 'geschiften'. Over cynische ondertonen gesproken.

Eens. Fuller is fantastisch.

Een zeer interessante film van Fuller die vanwege de omstredenheid niet in ieder land meteen werd uitgebracht.

Het gekkenhuis kan ook wel gezien worden als een metafoor voor de Verenigde Staten. Racisme, de Korea-oorlog, het komt allemaal langs in het gesticht (de VS). Obsessies kunnen leiden tot waanzin, zie de hoofdrolspeler in deze film. Hij is geobsedeerd door de Pulitzer prijs. Als hij echter de waarheid omtrent de moord na lange tijd nog steeds niet weet, drijft hem dit ook tot waanzin. Uiteraard speelt de omgeving waarin hij zich bevindt hierin ook een belangrijke rol.

4*

Wat een tegenvaller. Ik weet niet wat het was, maar ondanks het niet onoriginele verhaal (One flew over the cuckoo's nest is overduidelijk hierdoor geïnspireerd), wist deze film me allerminst te overtuigen. En dat lag voornamelijk aan het hoofdpersonage c.q. de manier waarop Breck deze neerzet. Breck is bepaald geen goed acteur (zelden zoveel overacting gezien en zijn hanengekraai was vooral lachwekkend), maar de onlogische capriolen die het script hem laat maken, maken het hem ook bepaald niet gemakkelijk om hier een overtuigende rol neer te zetten. Diverse malen zien we Barrett binnen de minuut achtereenvolgens bij zijn verstand, kierewiet, wederom bij zijn verstand en wederom kierewiet. Ik snap best dat je in zo'n gekkenhuis niet louter logische dingen hoeft te verwachten, maar dit ging echt te ver. Bovendien wordt zijn verwording tot 'gek' niet bepaald soepel en geloofwaardig in beeld gebracht, vond ik. Dit gepaard met 's mans voornoemde matige acteerkwaliteiten en de wat al te overdreven gekarikaturiseerde fruitcakes om hem heen deden voor mij het door Fuller beoogde (ja toch?) drama totaal teniet en maakten er welhaast een klucht van. Soms schenen er overigens wel degelijk stukjes fraaie cinema door van achter de wolken (Bijvoorbeeld de scène met regen in de hal, al wordt deze (wederom) behoorlijk verpest door het hilarische acteerwerk van Breck, zie hem eens op die deuren bonzen ; of de scène waarin hij schoktherapie krijgt), maar het was veel te weinig om deze film te redden.

IJzingwekkend en hartverscheurend psychologisch drama. Zo'n 60 jaar later zijn sommige zaken wat gedateerd en ook werkt het niet echt meer als en aanklacht tegen het systeem, maar dat doet gelukkig erg weinig afbreuk aan de film. De acteurs spelen allemaal erg sterk en vol overtuiging, de art direction is perfect somer, somber zelfs, maar het is vooral de kille regie van Fuller die dit een bijna meesterwerk maakt. Enkele geweldige surrealistische waanscenes, een paar heerlijke uitbarstingen van totale gekte en de onontkoombare val in waanzinnigheid maken het een zeer boeiend schouwspel. En waar het soms qua plot niet helemaal perfect is, maakt de sfeer het ruimschoots goed. Met recht een klassieker. (Duidelijk de inspiratiebron voor In the Mouth of Madness.)

4,5*

Na het geweldige The Naked Kiss was deze Fuller me toch net iets te grotesk en absurd. Er zitten wel degelijk sfeervolle momenten in, maar het oeverloos geratel van de patiënten had helaas de boventoon. Vooral het gedoe met die zwarte KKK'er was ridicuul en erg doorzichtig als maatschappijkritiek. Het feit dat de drie getuigen elkaar opvolgen is nogal gimmicky en doordat het hoofdpersonage ze in voice-over uitgebreid inleid, lijkt het al helemaal op een spelletje Cluedo. De voice-over wordt in het algemeen te veelvuldig gebruikt en leek bij momenten te wijzen op een onmacht om details subtieler te mee te delen.

Fuller's regie is over de hele lijn sterk en ik denk dat hij interessante dingen had kunnen doen met dit concept, had hij de nadruk op andere aspecten gelegd dan geroep en getier. De op zich weinig plausibele doorgang van de protagonist blijft hierdoor te oppervlakkig.