Zoku Miyamoto Musashi: Ichijôji no Kettô (1955)

Beter dan het vorige deel vind ik deze echt niet. Het is wel een zeer goede film.

De introductie van Kojiro vind ik 1 van de hoogtepunten. Een interessant personage en ik ben dan ook benieuwd naar zijn confrontatie met Musashi in het volgende deel.

De afwijzende reactie van Otsu op het einde van de film, als Musashi eindelijk toenadering zoekt vind ik jammer en eigenlijk onbegrijpelijk.

De ontmoeting tussen Matahachi & Kojiro is een erg grappig moment.

Over de acteerprestatie van Toshiro Mifune ga ik het niet hebben. Hij is zoals steeds zeer goed in zijn rol.

Net als de eerste film was het beeld regelmatig aan de donkere kant. Beetje jammer, maar als je geïnteresseerd bent in de films, laat je daardoor dan niet tegenhouden om over te gaan tot de eventuele aankoop van de trilogie.

Het is voor mij heel moeilijk om de film te beoordelen. De film zweeft voor mij ergens tussen de 4* en de 4,5*.
Laat ik het voorlopig maar bij 4* houden.

Extreem melodramatisch en cliché.

Het bruist er gewoon van af. Af en toe leek het alsof ik naar een kostuumdrama zat te kijken ipv een samurai-flick. Die schreeuwlelijke vrouwen krijgen veel meer screen-time dan mannen. Mifune zet een zielloze personage neer die al spoedig saai wordt. In het eerste deel was zijn personage te appreciëren gezien de energieke methode hoe Mifune zijn personage neerzet. Hier Loopt hij echter als een dooie robot door de film heen.

Verder ben ik ook niet zo weg van de regie. Bij vlagen overzichtelijk slordige montage (geen ritme voor continuïteit) en audiovisueel best pover, pijnlijk visibel tijdens de gevecht scènes. Grootste uitschieter in dit hele gebeuren is Kojiro Sasaki. Een heerlijk mysterieus personage die helaas te weinig aan bod komt. Laat de vele fouten hier, snel hersteld zijn in het laatste deel!

Visueel nog iets mooier dan deel één, maar het verhaal is zwak. Eigenlijk zitten we anderhalf uur te wachten op iets dat niet komt, een spectaculair duel.

Op een bepaalde manier beter dan deel 1 al kan ik moeilijk de vinger leggen op waar het 'm in zit. De regie blijft weinig bijzonder, al ziet het er allemaal net iets beter uit. De gevechten zijn iets boeiender, al missen ze toch wat dynamiek en een meeslepende vechtstijl. Het verhaal bevat nu nog meer intriges, maar de karakterontwikkeling staat op een lager pitje. Het grote voordeel is denk ik hier dat er minder introductie nodig is. Bij deel 1 had ik tijdens de eerste helft iets teveel het gevoel dat alles klaargemaakt werd voor de rest van het verhaal. Alle personages werden gebracht naar waar ze eigenlijk moesten zijn. Alsof je na een drie kwartier lange eerste akte zit te kijken. Nu het verhaal loopt, in een prettig tempo, is het gewoon wat beter bekijkbaar. Al had het melodrama op een lager pitje mogen staan en slaat het nergens op dat Otsu na bijna tien jaar wachten ineens haar geliefde afwijst. Puur een schrijverstruuk om de romantische spanning vast te houden voor deel drie.
Aardig genoeg voor drie hele kleine sterren. Hopelijk weet het laatste deel er toch een mooi einde aan te breien. Er wordt naar iets toegewerkt, dit is duidelijk een tussenverhaal, maar ik hoop dat het niet zo voorspelbaar zal uitpakken als ik vermoed.