Jodaeiye Nader az Simin (2011)

Hmm..tja, toch een beetje teleurgesteld in deze film, na de torenhoge complimenten overal.

Niet dat het een slechte film is, maar het is eigenlijk een typische naturalistische film volgens de Europese traditie. In Italië en Frankrijk zijn er talloze van dit soort films gemaakt, al maakt het feit dat dit in Iran speelt er nog iets extra's van. Alsmede de religieuze kwestie die doorheen het plot zit.

Maar het hele verhaal is toch niet echt iets dat zo boeiend is dat je er sprakeloos naar zit te kijken. Het zijn meer kleine gebeurtenissen die heel subtiel een reeks gevolgen krijgen.
Meest in het oog springend zijn de ijzersterke performances.

Diep onder de indruk. Kan wel eens de film van het jaar worden voor mij. Zo'n haast waterdicht, intelligent en genuanceerd scenario zie je zelden. Wat erg knap is aan de film is hoe alle betrokken personages wel hun mindere kantjes hebben, maar voor iedereen kan je ook echt sympathie en begrip opbrengen. Het zijn gewoon echte mensen.

De boel steekt ook zo naadloos in elkaar met kleine details die een rol gaan spelen etc. Allerlei belangrijke onderwerpen worden aangesneden zonder dat het geforceerd geschreven aanvoelt. Het drama en de spanning komen ook op een heel natuurlijke manier aan bod. In sommige scènes zit je echt op het puntje van je stoel, alsof je naar een thriller zit te kijken.

Zeer veel lof moet ook naar de cast uitgaan. Iedereen speelt gewoon ijzersterk. Naders dochter Termeh vond ik misschien nog wel het best. Je ziet echt aan haar af dat ze lijdt. En dan die geweldige scène op het einde, die geen mooie afsluiting biedt, maar wel eigenlijk de perfecte afsluiting in een film als deze, vooral ook doordat het open blijft. Alle nadruk ligt op de acteurs en hun dialogen, een soundtrack heeft de film niet eens nodig. En dat in een film die eigenlijk erg traag is. 4.5*.

Eigenlijk niet echt mijn soort film. De complexe, broze verhoudingen binnen de diepgelovige Iraanse maatschappij, de ene hoogoplopende discussie na de andere, de sobere filmstijl... En toch... Deze prent ging bij mij gaandeweg toch aan de ribben kleven.

A Separation schetst een subtiel en geloofwaardig beeld van het leven in Iran vandaag de dag en de problemen waar de mensen er mee te maken krijgen. De film zit ook ingenieus ineen: binnen het conflict dat ontstaat zat ik net als anderen hier voortdurend met de 1 en dan weer met de ander te sympathiseren, om aan het eind de tragiek van élk personage te voelen.

Naast een diepgaand maatschappelijk portret zien we ook de verstoorde band tussen 2 geliefden. Het is overduidelijk dat Nader en Simin elkaar doodgraag zien, maar die liefde lijkt niet genoeg. Prachtig geïllustreerd door de door merg en been gaande slotscène.

A Separation heeft dus heel wat te bieden en er wordt ook nog eens knap in geacteerd. Maar zoals gezegd niet helemaal het soort cinema waar ik van hou, dus zit ik ergens tussen 3 en 3,5* in.

Mooi gefotografeerd klein drama, maar het weet geen twee uur lang te boeien.Na verloop van tijd geloofde ik het wel en de laatste plotwending maakte het een beetje goedkoop.

Kleine 3*

Sterke film! Ik vind het knap als een film mij zo weet te boeien dat ik me voel alsof ik er aanwezig ben. Halverwege knalde de film nog even uit de projector en ik moest me gewoon even oriënteren toen de lampen aansprongen: "Verhip, ik zit in de bioscoop!"
Het is een wereld die we niet goed kennen, een vreemde, bizarre wereld. Toch is alles te begrijpen, of in ieder geval te verklaren: Het geloof speelt zo'n grote rol dat mensen hun leven hier compleet door laten leiden. De hulp Razieh liegt gedurende de hele film alles bij elkaar, maar zodra er op de Koran gezworen moet worden wordt ze bang en weigert ze dit. Ik vond dit een erg sterke scéne. Ook de eindscéne, over de dochter Termeh die voor de vader of de moeder moest kiezen, is ontzettend sterk en zorgt dat je met een brok in je keel het einde van de film moet accepteren.

Mijn tweede Iraanse film. Het begon nog al vrij standaard allemaal, tot mij opviel hoe ongekend overtuigend en realistisch iedereen overkwam. Het spel is sowieso ijzersterk.
Het verhaal is helemaal niet overdreven bijzonder, maar gewoon natuurlijk en echt. Ik had geregeld het gevoel naar een documentaire te kijken.

Ik vond vooral het acteren van Peyman Moadi echt extreem goed. Had veel medelijden met de man. Ook de kindertjes speelden hun rol geniaal en wat te denken van de ongekend schitterende rol van de demente opa. Of zou de man echt het patje kwijt zijn? Je zou het in ieder geval bijna denken.

Nee, niets dan lof voor deze film! De speelduur vloog voorbij.

* * * *

Geen slecht drama. Nam wel heel veel tijd in beslag om in het verhaal te komen.
De acteerprestatie van de man verdient een pluim. Het verhaal is niet slecht, maar het einde was redelijk voorspelbaar.


Toch was ik blij dat de film was afgelopen. 3*

Geweldig acteerwerk en boeiend verhaal. Never judge too soon.

2 Oscar-nominaties:

- Best Foreign Language Film of the Year
Asghar Farhadi (Iran)

- Best Writing, Screenplay Written Directly for the Screen
Asghar Farhadi

Darbareye Elly (2009) van dezelfde regisseur vind ik persoonlijk nog beter.

Eens.

Eerlijk gezegd verwachtte ik een zeikerig en sentimenteel drama, ik weet niet goed waarom, maar dat is A separation bepaald niet. Zoals kos al terecht opmerkt kan je deze film veel beter zien in de Europese traditie van de dialoogfilm. Het is jammer dat de regisseur een kleine kunstgreep nodig heeft om de spanning erin te houden (het ongeluk dat de werkster heeft wordt op een hele vreemde manier buiten beeld gehouden) maar wat erg goed uitpakt is dat alle personages deels sympathiek zijn en deels niet-sympathiek. De waarheid ligt voortdurend in het midden en dat maakt het drama invoelbaar en menselijk. Het conflict bevat daarnaast enorm veel lagen: man-vrouw, religie, sociaal-economische klasse, volwassenen-kinderen enzovoorts. Mooi om te zien dat het gegeven dat niemand over zijn eigen belang kan heenstappen ertoe leidt dat er alleen maar verliezers zijn. Het einde is wat dat betreft ook sterk. In de vormgeving is het allemaal wel wat karig en er zijn niet al te veel scenes die er echt uitspringen. Niettemin een goeie film.

Indrukwekkend menselijk drama, boeiend verhaal van begin tot einde. Uitzonderlijk goed gespeeld, en ook de setting en aspecten als religie en rechtspraak gaf de film net dat extra. Erg goed.

Heeft niemand het aangedurfd om Leila Hatami op de rode loper bij de Oscars te interviewen of heb ik iets gemist?

Waarom is deze film zo hoog aangeschreven? Okey er word goed en geloofwaardig geacteerd. Maar qua verhaal vind ik het de gemiddelde As the world turns aflevering niet overstijgen

Uitstekend gespeeld en vormgeven drama, wel wat langdradig en vermoeiend. De plot heeft niet veel om het lijf, het draait meer om de nasleep van een ogenschijnlijk onbelangrijke gebeurtenis. De vier hoofdpersonen worden knap neergezet als geloofwaardige mensen van vlees en bloed, vol emoties en contrasten. Je kunt je makkelijk met hen identificeren, waardoor de dilemma's waar zij zich voor geplaatst zien tastbaar worden. Al met al een aangename kennismaking met de iranese cinema; volgens mij is dit de eerste film uit dat land die ik ooit heb gezien. Het winnen van de Academy Award voor beste buitenlandse film zorgt in ieder geval voor positieve publiciteit.

Gister nogmaals beken en ik moet zeggen dat het gewoon een ijzersterke film blijft. Het acteren en de thematiek die wordt aangesneden gedurende de film kwam zeer geloofwaardig en naturel over. Gewetensnood hebben de 4 hoofdrolspelers allemaal wel richting het einde maar in hoe verre dat afweegt tegen over het geloof wordt goed in beeld gebracht.

Jezus, nu zijn er twee voskats uit '78 hier.

Wat mij betreft waren de positieve recensies absoluut op hun plaats: A Separation zit zeker in mijn top 5 van beste 2011-films, misschien komt hij zelfs op de tweede plaats (na "The Turin Horse").

De storytelling is bijzonder sterk: het vermengen van -minstens - een drietal drama's (een nakende echtscheiding - waarvoor de exacte reden nooit echt uit de doeken wordt gedaan, of heb ik iets gemist? - , de dood van een ongeboren kind en een aftakelende vader), een handvol hoofdpersonages die op een schitterende manier met elkaar interageren en waarbij de focus/sympathie van de kijker zich doorheen de film blijft verplaatsen.
A Separation mag voor mij zonder enige twijfel de stempel van "kwaliteitsfilm" dragen: aangrijpend, intelligent, diepmenselijk. Een film over alledaagse situaties die op geen enkel moment weet te vervelen, maar de kijker net steeds dichter weet te trekken.
Een zeer ruime 4*, die zeker nog kan uitgroeien tot 4,5*.


4*