Ma Part du Gâteau (2011)

Verhaal is zeer zwart-wit. De meedogenloze effectenmakelaars t.o.v. de brave werkmensen. Wil een sociaal drama zijn maar verhaal rammelt te veel om echt indruk te maken. Wel zeer goede acteerprestaties van de hoofdrol spelers en knap gefilmd.

Een veelbelovend begin, waarbij sociaalkritiek en humor in balans zijn, gaat spoedig over in cliché's, het verhaal zakt in en wordt vlak en voorspelbaar en mondt uit in een overdreven einde
Ik denk dat de regisseur een soort appèl heeft willen maken voor gelijkheid, menselijkheid en solidariteit, maar als sociale komedie is deze film uiteindelijk te leeg.

Ik ben het helemaal eens met de twee bovenstaande recencies. Ten eerste vind ik het verhaal ook heel zwart-wit. De effectenmakelaar is op en top een fout type maar er zit totaal geen nuance in zijn karakter waardoor hij erg leeg overkomt. En dan is France één van de arbeiders en die zou dan helemaal goed zijn ? Ook al ontvoert ze een kind ? Ik vond het allemaal te simpel weergegeven.

Verder vind ook ik het einde heel erg overdreven. Bijna de gehele film kabbelt het verhaal een beetje voort. Op zich wel op een prettige manier maar toch gebeurd er vrij weinig. En van het ene op het andere moment wordt de ene na de andere dramatische wending in de laatste 10 minuten gepropt. Een hele erge overgang dus.

Wat ik erg grappige scène's vind zijn degene waarin ze doet alsof ze een allochtoon is. Heel grappig zet ze dat neer. Verder vind ik de film wel prettig verlopen maar echt bijzonder vind ik hem niet.

We hebben dit eigenlijk al eens eerder gezien. De toon van de film is herkenbaar dezelfde als die van Klapisch' andere films - daar lijkt de man toch een beperking te hebben, hij lijkt niet in staat om een ander soort film te maken.

De onderlaag van het verhaal lijkt erg op een aantal andere sociaal-kritische films - Wall Street, schiet me zo te binnen. Maar dat is wel een veel evenwichtigere film. Hier gaat het vooral tenonder aan de geloofwaardigheid van het hoofdthema - de getroebleerde effectenmakelaar die de menselijkheid terugvindt door zijn schoonmaakster. Op zich een mooi gegeven, maar het komt hier niet uit omdat er nergens duidelijk wordt waarom ze elkaar vinden.

Onderhoudend is wel het goede woord, maar meer dan dat kan ik er niet van maken.