MENU

The Shining (1980)

mijn stem
3,97
4853 stemmen

Verenigd Koninkrijk / Verenigde Staten
Horror / Mystery
115 minuten (Europese release) / 146 minuten (Amerikaanse release)

geregisseerd door Stanley Kubrick
met Jack Nicholson, Shelley Duvall en Danny Lloyd

Jack Torrance (Jack Nicholson) is een schrijver met een writer's block. Wanneer hij wordt aangenomen voor een baan als huismeester van het prestigieuze Overlook Hotel, dat zich op een afgelegen plek in de bergen van Colorado bevindt, ziet hij dit als de ideale kans om inspiratie op te doen en zijn boek af te maken. Bovendien is het de perfecte plek voor hem, zijn vrouw Wendy (Shelly Duvall) en zijn zoontje Danny (Danny Lloyd) om tot rust te komen. In al zijn arrogantie slaat hij de geruchten dat er kwade krachten in het hotel zouden huizen, en het lugubere verhaal over de vorige huismeester die waanzinnig is geworden en daarna op gruwelijke wijze zijn gezin heeft uitgemoord, in de wind.

nummer 51 in de top 250

TRAILER

 
3,0
geplaatst op 28 september 2014, 11:51 uur, permalink
Ook de muziek is zwaar irritant, te vergelijken als je thee aan het zetten bent die het kookpunt heeft bereikt en wordt op de verkeerde momenten ingezet. Meest opvallende was toen de mevrouw en haar zoon vrolijk in de sneeuw huppelde en kreeg je dus die muziek. Uhh wat? Het acteerwerk is wel (erg) goed in deze film, maar echt meer dan dat heeft het helaas niet te bieden naar mijn mening. Het hotel is erg mooi en groot maar helaas te weinig van gezien. En Jack Nicholson werd nooit eng, eerder haar vrouw (Shelley Duvall) met haar rare grote ogen en de gelaatsuitdrukkingen. Dit lijkt mij de omgedraaide wereld? Maar soms moest ik wel om haar lachen want het leek als of ik een komedie aan het bekijken was, terwijl dit een horror / mystery film is. Dan heb je nog die zoontje en de chef of wat voor functie hij ook bekleed, die beide speciale gaves hebben, maar daar werd te weinig mee gedaan en hoe het precies zat etc... Er zijn nog meer dingen te melden - bijv. over de onduidelijkheden in de film - maar dat laat ik maar zitten en moet dan spoilers zetten, en weet ook niet alle details meer. Het is zeker geen slechte film maar goed is het ook niet.

Overigens, wat ook erg opvallend is, aan het begin kwam de naam 'A STANLEY KUBRICK FILM' en de namen van de acteurs en actrices in het licht blauw die van beneden naar boven ging als of iemand het met Powerpoint heeft gemaakt en die er geen verstand van heeft. Dit heb ik nog niet eerder bij een film gezien zelfs niet bij de aller slechtste films... heel amateuristisch komt dat over.

avatar van Breur
3,0
geplaatst op 5 oktober 2014, 9:39 uur, permalink
Eindelijk gezien. Moet mij helaas aansluiten bij het rijtje kritische kijkers die de film vind tegenvallen. Nicholson, de muziek en de sfeer zijn wat mij betreft de enige positieve aspecten bij deze film van Kubrick. Jammer, 3*.

avatar van NYSe
5,0
geplaatst op 7 oktober 2014, 0:37 uur, permalink
Breur schreef:
Eindelijk gezien. Moet mij helaas aansluiten bij het rijtje kritische kijkers die de film vind tegenvallen. Nicholson, de muziek en de sfeer zijn wat mij betreft de enige positieve aspecten bij deze film van Kubrick. Jammer, 3*.


Dan vraag ik me af welke negatieve aspecten er aanwezig moeten zijn om er een tegenvallende 3* van te maken

avatar van alexspyforever
2,0
geplaatst op 7 oktober 2014, 11:01 uur, permalink
NYSe schreef:
(quote)


Dan vraag ik me af welke negatieve aspecten er aanwezig moeten zijn om er een tegenvallende 3* van te maken


Meer aandacht voor verhaal minder nadruk op sfeerschepping, meer diepgang in de karakters en karakterontwikkeling. Een aantal dingen waar niets of weinig mee wordt gedaan zoals de gave van het zoontje en die zwarte kerel. Nu goed dat zijn mijn persoonlijke punten en ik gaf deze een nog tegenvallendere 2*

avatar van Breur
3,0
geplaatst op 7 oktober 2014, 12:08 uur, permalink
NYSe schreef:
(quote)


Dan vraag ik me af welke negatieve aspecten er aanwezig moeten zijn om er een tegenvallende 3* van te maken


Leuk dat alexspyforever mijn gedachten kan lezen.


Allereerst heb ik me groen en geel geërgerd aan Duvall. Wat een wanprestatie! Kun je dit überhaupt acteren noemen? Daarnaast (ik het hier eerder gelezen) vind ik de transformatie bij Nicholson te plotseling, in plaats van dat hij langzaam doordraait wordt hij in één klap gek. Dit ligt allesbehalve aan hem, maar aan het script. De (uitstekende) muziek lijkt telkens aan te kondigen dat er iets spannends staat te gebeuren, maar dat blijft uit, op een paar sporadische momentjes na. Daarbij opgeteld de argumenten van alexspyforever over diepgang/ontwikkeling personages en de gave waar te weinig mee gedaan wordt.

Als ik het zo zie ben ik nog redelijk mild, nietwaar?

avatar van AC1
4,0
geplaatst op 7 oktober 2014, 12:24 uur, permalink
Breur schreef:
Daarnaast (ik het hier eerder gelezen) vind ik de transformatie bij Nicholson te plotseling, in plaats van dat hij langzaam doordraait wordt hij in één klap gek.


Dat is raar. De meest gehoorde kritiek is dat Nicholson al gek was van bij het begin van de film. Dat zou ik ook zijn met zo'n vrouw.

avatar van AC1
4,0
geplaatst op 7 oktober 2014, 12:28 uur, permalink
alexspyforever schreef:

Meer aandacht voor verhaal minder nadruk op sfeerschepping, meer diepgang in de karakters en karakterontwikkeling.


Kubrick was altijd meer geïnteresseerd in sfeer en thematiek en minder in verhaal en karakterontwikkeling (in die zin dat zijn films daar niet op steunen).

avatar van Breur
3,0
geplaatst op 7 oktober 2014, 13:16 uur, permalink
AC1 schreef:
(quote)


Dat is raar. De meest gehoorde kritiek is dat Nicholson al gek was van bij het begin van de film. Dat zou ik ook zijn met zo'n vrouw.


Haha leuke invalshoek, maar denk je dat dat Kubrick's intentie was dan? Mijns inziens komt dit door het hotel, de geruchten en de eenzaamheid. En stel dat het klopt, dan vermoord je je vrouw, toch niet ook je kind?

AC1 schreef:
(quote)


Kubrick was altijd meer geïnteresseerd in sfeer en thematiek en minder in verhaal en karakterontwikkeling (in die zin dat zijn films daar niet op steunen).


Dit was naast Full Metal Jacket pas mijn tweede Kubrick. Dus dank voor deze nuttige info. Ik ben erg benieuwd geworden naar Eyes Wide Shut, die ik snel ga kijken! Je info over Kubrick zal in mijn achterhoofd zitten.

avatar van -LvB-
3,5
geplaatst op 7 oktober 2014, 15:21 uur, permalink
Ik zou als "beginnende kubrick kijker" ,naast bovengenoemde, eerst clockwork orange en 2001 kijken. Die zijn in mijn ogen wat betreft thematiek makkelijker te verteren/verklaren dan eyes wide shut. Die vond ik ook de minste maar dat is natuurlijk persoonlijk.

avatar van horizons
4,5
geplaatst op 7 oktober 2014, 15:34 uur, permalink
Maakt helemaal niet uit welke je als eerste kijkt mijn inziens. Zelf vond ik Eyes Wide Shut zijn beste film maar of je die nu voor a Clockwork Orange of na Spartacus kijkt, dat maakt niet zoveel uit.

avatar van -LvB-
3,5
geplaatst op 7 oktober 2014, 15:41 uur, permalink
Ik kan me voorstellen dat je na Eyes Wide Shut niet zoveel zin meer hebt in de rest. Vandaar.
Ik vind het toch de moelijkste te verteren Kubrick, kon er na 1 keer kijken eigenlijk helemaal niks mee

avatar van NYSe
5,0
geplaatst op 7 oktober 2014, 19:26 uur, permalink
Breur schreef:
(quote)


Leuk dat alexspyforever mijn gedachten kan lezen.


Allereerst heb ik me groen en geel geërgerd aan Duvall. Wat een wanprestatie! Kun je dit überhaupt acteren noemen? Daarnaast (ik het hier eerder gelezen) vind ik de transformatie bij Nicholson te plotseling, in plaats van dat hij langzaam doordraait wordt hij in één klap gek. Dit ligt allesbehalve aan hem, maar aan het script. De (uitstekende) muziek lijkt telkens aan te kondigen dat er iets spannends staat te gebeuren, maar dat blijft uit, op een paar sporadische momentjes na. Daarbij opgeteld de argumenten van alexspyforever over diepgang/ontwikkeling personages en de gave waar te weinig mee gedaan wordt.

Als ik het zo zie ben ik nog redelijk mild, nietwaar?


Duidelijk, al kan ik AC1 hierin herhalen: Kubrick richt zich veel meer op sfeer dan op verhaal, wat ik (bijna) altijd een prima keuze vind.

avatar van Breur
3,0
geplaatst op 7 oktober 2014, 20:11 uur, permalink
Helder, ik neem het zeker mee in zijn volgende films!

En -LvB-, bedankt voor je bezorgdheid, maar ik ben niet direct afvallig als één film zou tegenvallen. Het onderwerp/thema van Eyes Wide Shut spreekt me erg aan, daarbij lees ik dat ervaren MM stemmers spreken van een ondergewaardeerde film. Ben dus erg benieuwd!

2001 en clockwork orange zijn toch films waarvan ik vind dat ik ze gezien moet hebben als cultureel erfgoed in de filmwereld. Zien zal ik ze dus toch wel (ooit)

5,0
geplaatst op 19 oktober 2014, 14:29 uur, permalink
Dit is voor mij een mooie cult horror film!Ik kijk ze graag weer terug elke Halloween feest!

4,5
geplaatst op 19 oktober 2014, 20:31 uur, permalink
Er zitten wat onduidelijkheden in die enkel tot hun recht komen als je het boek erbij leest. Dat is jammer, want dat betekent het missen van achtergrondinformatie als je enkel de film kijkt. Ik weet niet of het een spoiler is, maar de reden dat Jack in de film zo snel beiinvloedbaar is, is omdat hij -aldus het personage in het boek- dus ooook een deel van de gave heeft (en alcoholist is). Dat hoor en zie je niet terug in de film, maar ik vind het wel een belangrijk feit want dan kun je begrijpen waarom hij vatbaar is ervoor en zijn vrouw bijvoorbeeld dus niet!! En als het hotel helemaal alles heeft uitgezogen van Jack, dus zich gevoed heeft, komt het tot "leven" en daardoor ziet zijn vrouw uiteindelijk ook de rare dingen, zoals op het einde dus ineens -inclusief de weggelaten scenes in de Europese versie.

Ook jammer dat je een cut en uncut versie hebt. Het scheelt maar enkele minuten en beelden en het voegt niks belangrijks toe. Maar ook in Europa hadden ze beter gewoon de uncut versie uit kunnen brengen. Maar verder echt een heerlijke klassieker. Goede geluidseffecten, goed camerawerk! En een heerlijke spanning met de geesten uit het verleden erbij en alles erop en eraan, gebouwd op, zoals King het in zijn boeken traditioneel houdt: de Indiaanse begraafplaats waarop altijd een vloek rust..

De dingen zoals dat Jack aan het einde op een foto staat vindt je ook niet terug in het boek en is alleen maar om je te verwarren.

Door de onduidelijkheden met betrekking tot het originele verhaal dus een 4,5

avatar van sateck
3,5
geplaatst op 24 oktober 2014, 16:20 uur, permalink
De acteerprestaties van Shelley Duvall zijn misschien we de slechtste die ik ooit heb gezien. En dat meen ik echt!

avatar van mrmojorisin123
5,0
geplaatst op 28 oktober 2014, 21:06 uur, permalink
In interviews had Stanley Kubrick het herhaaldelijk over het verschil tussen Sergei Eisenstein en Charlie Chaplin. Hij verkoos Chaplin, wiens films meesterwerken zijn van inhoud, smaak en gevoeligheid bij een niet-cinematografische techniek maar waarbij stijl ontbeert. Eisenstein staat daarentegen enkel en alleen bekend om zijn briljante cinematografie. Een dergelijke uitspraak houdt vanzelfsprekend een belofte in. Een belofte die hij mijns inziens voor het eerst nakomt met ‘The Shining’. Ik probeer mij in deze recensie benevens in beide thema’s te verdiepen.

Toen de horror-rage in New York lostbarstte in de late jaren ’70 met De Palma’s Carrie (1978), John Carpenters Halloween (1978) en Ridley Scott’s Alien (1979) had Kubrick het begrepen op een ander boek van Stephen King. Na de ijzersterke acteerprestatie van Jack Nicholson in ‘One Flew Over the Cuckoo’s Nest’, had het publiek bijgevolg dé ultieme horrorfilm verwacht. De prent bracht niet die ontegensprekelijke griezel maar het werd een echte Kubrick-film, verheven boven alle genrebeperkingen en een waarborg voor visueel spektakel.

Het enige waarin Kubrick de geest van de roman trouw is gebleven is de monsterachtige typering van de personages. Jack Nicholson zat en plus in de vorm van zijn leven en vergaloppeerde zich in de overbarokke mimiek waarmee hij waanzin had uitgedrukt. Je kan walgen van de close-ups en eenmaal de tandenknarsende grijns van Jack even uit beeld is, bots je op het naïef languitgerokken gezicht van Shelley Duvall dat haar al tot een even zwaar psychiatrisch geval maakt als haar krankzinnige echtgenoot.

De notoire theorie waarom Kubrick zo fel van Stephen Kings plot afweek, is deze waarin de cineast zou opbiechten dat hij de Apollo 11 maanlanding geregisseerd zou hebben. Apollo 11 was NASA’s missie van het Apolloprogramma die voor het eerst mensen op de maan zette. Stel nu dat Jack en Danny, zijn zesjarige zoontje, één persoon zijn, namelijk regisseur Stanley Kubrick. Dat vertelt één van de betekenissen van de meest legendarische zin van The Shining ook : ‘All work and no play makes Jack a dull boy’. Waar de eerste praktisch en rationeel is, is de andere intuïtief, introspectief en onvoorspelbaar.

Onder het duistere, sombere Dies Irae, Judgement Day in het Latijn, van Hector Belioz bengelt de camera rustig over een meer, wipt het over een felbebost eiland en vervolgt zijn weg naar de einder. In deze eerste shot van de film is de letter ‘A’ waarneembaar in de reflectie van de hemel en de omliggende bergen in het water. Een monumentale gebeurtenis, verzinnebeeldt door de bergen, geschiedde in de hemel hierboven, maar vond in de realiteit hier plaats op Aarde en de naam van deze manifestatie begint met de letter ‘A’.

Verderop ontdek je een gele stip die zijn weg haarspeldt langsheen het gebergte. De camera volgt met een minutieuze belangstelling het traject van de Volkswagen Beetle. De naam van deze lange weg is in werkelijkheid ‘Going-to-the-Sun Road’, gelegen te Montana. In het boek was deze Volkswagen evenwel rood. De gele kleur die Kubrick toebedeelde wordt geassocieerd met verlichting, voorzichtigheid, bedrog en de zon. Kubrick zal ons met andere woorden verlichten over de zon en wie is de God van de Zon? Jawel, Apollo.

Eenmaal daar betreedt Jack Torrance de lounge, klaar voor een interview voor de job als huisbewaarder. De gefrustreerde schrijver tekent voor een winterlange isolatie als concierge in het zomerhotel. Het kantoor waar de sollicitatie plaatsvond is de sleutel naar de hoax. Het venster achter Stuart Ullman, die overigens de US Government vertegenwoordigt, staat symbool voor de compositie die men samen zou bedisselen. We treffen niet alleen het getal ‘11’ aan en de symbolische toneelgordijnen maar ook een adelaarsbeeldje op de vensterbank (Neil Armstrong) én links van het venster naast de radio-omroep (Buzz Aldrin). Is het dan ook een toeval dat het logo van Apollo 11 belichaamd wordt door een adelaar?

Zijn vrouw Wendy en Danny vergezellen hem. De Torrance’s wonen in een zijvleugel van het hotel maar huizen overdag in de reusachtige onbevolkte en inmiddels ingesneeuwde lounges en salons. Wendy rommelt in de keuken of telegrafeert met de stad, hopeloos op zoek naar communicatie. Jack typt verwoed in de lounge aan de roman die hem bekend moet maken. Danny zeepkist door de gangen of praat hij met Tony, zijn denkbeeldig speelgenootje en contactfiguur voor zijn hallucinaties. Want Danny bezit ‘The Shining’, het vermogen om vibraties uit het verleden op te vangen en in beelden om te zetten.

De roman ging uit van de veronderstelling dat misdaden bloederige sporen achterlaten en hypergevoelige geesten hiervoor ontvankelijk worden. Danny’s shinings worden in de film gereduceerd tot een minimum en beperken zich tot flitsen en hallucinaties die ten slotte ook door Jack en Wendy waargenomen worden. Op deze visuele vondsten na verwaarloost Kubrick dit horrorpostulaat en verlegt hij het accent naar de dwalingen van de menselijke geest. Jack is een gefrustreerd en dus gevaarlijk destructief personage omdat hij beseft dat zijn leven een totale mislukking is maar dit weigert toe te geven en compensatie zoekt in intellectuele bezigheden, in casu het schrijven van een roman. Dat komt mooi tot uiting in het interview. De succesvolle zakenman en de mislukte intellectueel zitten glimlachend tegenover elkaar maar Jack moet zichzelf onderdanig opstellen terwijl hij zich verstandelijk de meerdere acht van zijn gesprekspartner, en onder het mom van zijn schrijverschap moet hij een minderwaardige job aanvaarden.

Om terug te vallen op het Eisenstein-gedeelte… Kubrick is er filmisch volledig in geslaagd de gemanipuleerdheid van Jacks personage visueel te verduidelijken. In de prachtige proloog gaat de camera als het ware als een opperwezen op zoek naar een slachtoffer en vindt hij in het wijde landschap de gele kever met Jack aan het stuur. Net zoals de camera in deze passage vanuit de hoogte ‘speelt’ met de kleine gele vlek in het landschap, zo speelt Danny ook later met de miniatuurautootjes die hij verplaatst en bewegen doet en waarvan alleen hij het lot bepaalt. Een dergelijke parallel, maar in de omgekeerde zin, dringt zich ook in de doolhofpassage op. Wendy en Danny zoeken de uitweg van het immense doolhof in de tuin van het hotel. Tegelijk bekijkt Jack binnen een maquette van het labyrint en fixeert hij twee bewegende puntmutsige stippen, die niets anders dan Danny en Wendy blijken te zijn.

‘The Shining’ is ook een filmisch andere transpositie van het traditionele spookhuisverhaal geworden. Verrukkelijk is het spel met de locaties. Geen beklemmend nauwe kamers met een dik stoftapijt dat spoken camoufleren moet, maar een onmetelijke ruimte, perfect ingericht als een neogotische viersterrenhotel. Niet de overladenheid, wel de ruimtelijkheid van het decor fungeert als een horrorelement. Het bereikte resultaat is zo ruimtelijk dat de travellings sierlijk van het ene gesticuleerde personage naar het andere vloeien, of de ene smallange hotelgang uit- en de andere inglijden zonder dat de kijker door een beeldbreuk in het volgen van de beweging gestoord wordt. Deze behendigheid wordt hallucinant in de nachtelijke achtervolging in het besneeuwde labyrint, waar de gekke Jack met een bijl zijn zoontje vermorzelen wil. De belichting tussen de horizontale bomenrijen is perfect uitgemeten, het camerawerk is zo roekeloos dat je er draaierig bij wordt. Het decor wordt hier een doolhof, waarin snel bewegende en opgejaagde personages achterna gezeten door een even helse als beweeglijke camera. De audiovisuele perfectie bereikt Kubrick in de Steadicam-opname van Danny’s go-karttochtje door de hotelgangen: een grandioze perspectivistische verkenningstocht van Danny en Tony samen op dezelfde driewieler, terwijl elk gedimd muurlampje de verschijning van Grady’s vermoorde tweelingsdochtertjes aankondigt en het ritmische, nu eens klompachtige dan weer doffe, whoeshhh-geluid van de zeepkist op de afwisselend parket/tapijtvloer spookachtig overkomt. Het volkomen symmetrisch geluid perfectioneert het symmetrische open-lens beeld tot een vierdimensionale ervaring.

Door de uiterst grote kamers die men slechts kan betreden door één deur, terwijl er nagenoeg vijftig zijn per gang, gewaarworden we de ruimtelijke onmogelijkheid. Hiermee creëert Kubrick een gevoel van desillusie. Als we bijvoorbeeld de Overlook Hotel vanuit de lucht zien, treffen we nergens het doolhof in de nabijheid aan. Deze staat overigens symbool voor het innerlijke doolhof van de gids Kubrick waarin hij ons probeert te vertellen over de waarheid van de maanlanding. De ene keer is de ingang aan de zijkant, en de andere keer vlak over de Overlook Hotel. Ook stappen Durkin, Wendy en Danny aan de andere kant van de gang uit de vriescel dan ze waren binnengekomen. Een laatste, maar zeker niet de minste, aanwijzing is wanneer Wendy langs de achterkant van Ullman's kantoor holt vooraleer ze Durking ziet toekomen in de Overlook Hotel. Het venster kan dus niet bestaan, het is een opgezet spel.

Een legendarische scène is deze waar Danny room 237 betreedt. Het patroon van het tapijt in die gang lijkt net als een lanceringsbasis van de NASA op een pentagon. Wanneer Danny geknield op zo’n ingebeelde lanceringsbasis met 10 miniatuurautootjes speelt, wordt een bal naar hem toe gerold… het 11de (!) object. Danny veert recht en we zien dat hij een trui aanheeft van Apollo 11. ‘Five, four, three, two, one, lift off’ zoals David Bowie het verwoordde in zijn Space Oddity. De bal leidt hem naar room 237. In het boek was dit room 217 maar Kubrick zou dit veranderd hebben omdat de gemiddelde afstand van de Aarde naar de maan zo’n 381.600 kilometer is. Omgerekend naar mijl is dat 237.000 mijl... Room 237 stelt namelijk de maan voor. Als Danny de kamer verlaat, Wanneer Danny de kamer verlaat, staat zijn lichaam vol onverklaarbare schrammen. Als zijn moeder aansluitend vraagt vanwaar deze komen, zwijgt Danny. Hetgeen Kubrick ook werd opgelegd te doen. Toch ontkracht hij officieel de Apollo 11 maanlanding tijdens de ontknoping van de film. Nadat Danny 'Redrum' op de badkamerdeur schildert met bloed, slaat Jack in een daaropvolgende grandioze scène met zijn bijl de twee lange (getal 11) panelen in de deur aan diggelen.

Er zijn nog tal van verwijzingen te vinden in de film die het verhaal kracht zouden bijzetten. Zo hebben we de typemachine van het merk Adler (Duits voor adelaar), de talrijke Golden Rey dozen in de berging (Golden King, King of the Sun), de laatste shot op de 11de (!) foto op de muur, de tweeling (Geminiprogramma was het Amerikaans ruimtevaartprogramma die de Apollo 11 voorafging, Gemini is Latijn voor tweeling), het eerste woord van de zin ‘All work and no play makes Jack a dull boy’ komt quasi overeen met A11,… Tijdens de ontknoping van de film schildert Danny ‘Redrum’ op de badkamerdeur. In de daaropvolgende grandioze scène slaat Jack met zijn bijl de twee lange (getal 11) panelen in de deur aan diggelen waarna Kubrick eindelijk de Apollo 11 maanlanding officieel ontkracht.

Er zijn eveneens meerdere visuele aanwijzingen die op een sub-plot duiden. Zo betrapte Wendy plots een man in een berenkostuum die geknield voor het bed een andere man bevredigde. Dezelfde cameracompositie wordt in het begin van de film gebruikt als de kijker voor het eerst kennis maakte met een conversatie tussen Danny en Tony in de badkamer. Toen Jack in slaap viel en een nachtmerrie kreeg aan zijn typemachine, brulde hij met een open mond door het gehele hotel. Vooraleer Wendy hem vervolgens wakker maakte, snelde ze over een berentapijt in de lounge. Hij droomde toen dat hij Danny iets verkeerds had aangedaan. Wanneer ze later alleen de kille lounge binnenwandelt, is het tapijt echter verdwenen. Raar was mijn verbazing dan ook toen het berentapijt opnieuw opdook toen Jack in dezelfde scène in beeld kwam en waarna Nicholson één van de geniaalste momenten uit zijn acteercarrière uit zijn hoed toverde. En wie speelde er overigens met de tennisbal in de lounge waardoor Danny later room 237 binnengelokt werd? Dit sub-plot zou er op kunnen wijzen dat Jack zijn zoontje zou misbruiken. Verscheidene knuffelberen en schilderijen komen zelfs aan bod doorheen de film om hier en daar een aanwijzing te maken.

Het is geen wonder dat The Shining verheven is tot een regelrechte cultfilm. Een lagere score dan 5,0* zou heiligschennis zijn.