Midnight in Paris (2011)

Minotaures schreef:
Mijn 1ste Woody Allen film en nu al een onvoldoende.

Zéér sterke twijfels of ik meer films van hem zal zien.

Het is een film waar realisme en onrealisme tegen elkaar aanwrijven.

Gil is een schrijver. Hij is bezig met een romantische boek en wilt er zo nu en dan aan werken. Hij is op reis met zijn verloofde Inez en haar ouders. Inez wilt zoveel mogelijk van Parijs zien samen met haar vrienden en haar ouders bereiden haar voor op haar huwelijk. Gil wil liever niets anders dan in Parijs gaan wonen, vanwege de aantrekkingskracht die hij voelt. Tijdens zijn nachtelijke wandelingen in 'the city of lights' wordt zijn liefde op Parijs groter, evenals zijn inspiratie.

De film illustreert Parijs zeer goed. Bij het begin al krijg je tientallen fragmenten van wat Parijs je te bieden heeft, zoals de Eiffeltoren en Montmartre. Daarnaast zorgen de avondwandelingen van Gil voor meer sfeer van een rustige en lichtgevende Parijs in de avond. Zijn liefde voor de stad, onenigheid en verschil met zijn verloofde en discussie's met haar ouders worden goed weergegeven. Je kan met Gil meeleven wat die meemaakt en hoe zijn familie is. Daarnaast is Gil geen vrolijke persoon als het komt op kunst en zulk soort plekken bezoeken met Inez' vrienden. Wat wel jammer aan het verhaal is, is dat belachelijke 'tijdreizen'. Gil zit toevallig om klokslag 12 uur s'avonds buiten en er komt een auto van de jaren '20 langs, waar die mee gaat. En opeens is die in de jaren '20 beland... Hoe dit gebeurt wordt helemaal niet duidelijk gemaakt. Wat dat betreft is het één vraagteken... Een droom die voor hem uitkomt, aangezien die Parijs in de jaren '20 wil aanschouwen. En als extra'tje ziet die nog een handjevol bekende mensen die hij erg veel bewondert.

Een groot gedeelte van de personages zijn saai. Dan heb ik het voornamelijk over de personages uit het 'tijdreis' gedeelte. Gil komt letterlijk in elk hoek van een bar een bekende schrijver, kunstenaar of filmregisseur tegen. Hij komt onder andere Scott Fitzgerald, Ernest Hemingway, Gertrude Stein en Salvador Dalí tegen. Met hun komt die in gesprek over oninteressante onderwerpen die weinig tempo opleveren en de film voor geen ene meter interessanter maken. Hun gesprekken over het wel of niet lezen van een boek, relatieproblemen en een neushoorn vind ik niet al te veel toevoegen.

Wat mooier zou zijn is dat ze gewoon in 2010 beleven en samen hun liefdesverschillen, hun omgang met anderen en hoe ze uiteindelijk Parijs zullen herinneren. Geen flauwekul zoals teruggaan in de tijd. De personages van het heden vond ik veel leuker om te volgen, zoals de bekakte ouders van Inez, die niets anders dan meubels van boven de 10,000 euro voor haar dochter kopen. En de steeds achterdochtig wordende vader die Gil absoluut niet mag. Daarnaast zorgt Paul (Sheen) voor wat meer 'perfecte' gehalte. Hij moet knap, slim en zeer sociaal voorstellen, iets wat Gil niet echt te gek vindt. Enige voordeel van Gil's tijdreis is Adriana (Cottilard). Met een vrouw als haar of McAdams worden de keuzes érg lastig.

Speelduur was gelukkig 90 minuten, maar voor mij voelde het als 2 uur. Door een trage tempo, oninteressante helft-verhaal, saaie personages en gesprekken hadden de totale speelduur alsmaar gerekt. Ik had ook enkele keren op pauze gedrukt om even wat anders te doen.

Een film met prima muziek, schitterend en confronterende beelden van Parijs en al haar uitgaansgelegenheden en schoonheid. Personages uit 1900 en een waardeloze verhaal rondom het terugreizen naar vroeger blijft jammer.

Als kunstkenner en schrijver zou het nog interessant kunnen zijn.

Kans zal zeer klein zijn dat ik meerdere films van Allen zal zien. Ik zal voortaan er beter over nadenken.

BoordAppel schreef:
Al waren er wel wat figuren bij die niets toevoegden, iets meer focus was prettig geweest.