Gerry (2002)

Heh.

Overigens zei ik voordat ik de film daadwerkelijk had gezien.

Ik wil mijn quote dus graag veranderen in:

Excuses!

Klopt en daarom is het noodzakelijk om je volledig aan de film over te geven.

Ik had het over de "rotsformaties en zandvlaktes". De film zelf noemde ik "niet altijd even boeiend".

Als ik nog eens niet kan slapen zet ik deze film op. Ik heb 3 keer nodig gehad om hem uit te zien en de laatste keer was het weer nipt.
Niet slecht voor wat het is, mooi landschap, je kan het gevoel van verlorenheid zelf voelen.
Het sfeertje tussen beide vrienden vind ik al vanaf het begin wat vreemd, nogal vlak. Ik vermoed dat je zelf moet filosoferen.
Het 'werkt' wel maar daarom moet ik het nog niet interessant vinden, ik zou deze film aan niemand aanraden.
Ik moest nogal aan 'Live at Pompei' denken van Pink Floyd, al bevalt die me beter met de muziek. Maar het is ook nogal filosofisch en de manier van filmen heeft ook nogal wat overeenkomsten.

De prachtige zweverige beginscène doet me denken aan de Japanse autoscène in Solyaris van Tarkovsky.

Best een moeilijke film om door te komen. Vooral het laatste half uur begon het erg langdradig te worden. Verloren lopen in de wijdse natuur, zonder te weten waar je bent en daarna doelloos rondlopen... het moet verschrikkelijk zijn want de dood is in het directe vooruitzicht. Van Sant is een man die graag met rake beelden een gevoel overbrengt. Het aftakelingsproces van reddeloosheid, sluimerende waanzin en uitputting komen als een mokerslag over. De mooie landschappen in het begin worden steeds lelijker en dreigender naarmate de film vordert. Groene heuvels (het leven) maken plaats voor steeds dorrer wordende landschappen zoals woestijn (dood) en die hele laatste lege vlakte, waar de twee pechvogels als zombies hun laatste krachten verbruiken. Jammer dat van Sant 100 minuten wilde uittrekken voor iets dat al na een uur voltooid kon zijn als hij wat zuiniger geweest was met zijn ellenlange shots.

De prachtige natuurshots(leken soms haast wel levende schilderijen), het mooie camerawerk en de natuurlijke gezichtsuitdrukkingen van Affleck en Damon kunnen niet verhinderen dat Gerry uiteindelijk ook een behoorlijk langdradige, tempododende en bij vlagen ook een saaie film is.

4* voor de beelden, 2* voor het verhaal.

3*

Gus van Sant heeft net als met Elephant weer een uniek werkje afgeleverd. Er zijn weer een aantal zeer lange shots terug te vinden (close-up van beide Gerry's die aan het wandelen zijn, de grote steen waar Gerry op staat, de langzame wandeling...). Hiermee creeërt Gus een portret waarbij de kijker zelf moet gaan nadenken want als je zo lang naar hetzelfde beeld zit te kijken ga je je toch afvragen of dat je niets hebt gemist en of er wellicht meer is dan je denkt. En dat is er, de twee vrienden zijn immers verdwaald en raken uitgeput en dat mag je niet zomaar vergeten. Als ik naar The Way Back(2010) kijk heb ik totaal niet het idee dat de makers ook maar een beetje moeite hebben gedaan om je in de bizarre situatie van de personages in te laten leven maar dat gebeurt hier wel en dat kan ik zeker waarderen. De scène waarin Casey Affleck zogenaamd tegen Matt Damon aan het praten is en vertelt dat hij water heeft gevonden is ook leuk gevonden. Heel erg spannend of schokkend wordt het nergens maar het is teniminste geen circus-achtig spektakel met allerlei clichématige fratsen.

Voor Gerry staan de toeschouwers ook niet direct in de rij. Het is een filmervaring die maar moeilijk te verkopen is en dat terwijl het idee zo simpel is: Matt Damon en Casey Affleck verdwalen in de woestijn. Verder gebeurt er niet zo heel veel, maar dat geeft des te meer reden en tijd om er eens flink op los te filosoferen. In Gerry komt de minimal music van Arvo Part en de meesterlijke cinematografie van Harris Savide (The Game) samen op een manier die verlichtend werkt.

Leuke film met mooie beelden, maar ik had er wel meer van verwacht. Ik hoopt dat de 2 tijdens hun tocht leuke gesprekken gingen voeren, maar ik kreeg die gesprekken totaal niet. Geen van beide had blijkbaar iets te zeggen.
Dus moest ik het maar met de beelden doen, wat zeker niet saai is, maar toch heb ik het meer voor dialoog.

Goede film. niets meer, niets minder 3*

Gerry

Natuurlijk gaat deze film geen oscar winnen of ooit in de top 250 staan, daarvoor is hij veel te apart. Met erg lange (mooie naar mijn zin) en heel erg lange (nog mooier) scènes. Sommige mensen zouden van die dingen niet kunnen genieten, zoals mijn ouders die alleen eerste 2.5 minuut hebben gezien. Maar voor mij was het een hele ervaring, waarvan ik heb genoten en nog van ga genieten.

Om te beginnen was ik al blij dat het geen : 'Gerry, waar zijn we' -'Weet ik niet, Gerry' geworden is, maar daar is Van Sant veel te goed voor denk ik na Elephant, en ja hij is daar te goed voor.

Hele mooie scènes vind ik zeker de scène in de wind en de beginscène, die zijn zo sfeervol en herkenbaar in het echte leven zodat je er gewoon kippenvel van krijgt (hetzelfde gevoel had ik met Elephant, waar de sfeer van de school zo fel aanwezig; Van Sant )

Vele mensen zeggen natuurlijk ook dat het verhaal bar slecht is, maar nee.... nee. Ik vind dat dit verhaal veel beter is dan bijvoorbeeld een film als Memento of Inception. Bij die films kun je vind ik niet 100 procent van het mooie camerawerk genieten.

Besluit : een film voor te koesteren omdat hij veel durf en kwaliteit heeft. Voor de mensen die de film nog niet hebben gezien : Geniet ervan!! 5*

Twee films van Nolan ... Ik neem aan dat je geen fan bent? Ik hield echt niet van Inception (van Memento eigenlijk ook niet) maar op visueel vlak heeft The Prestige een diepe indruk gelaten. Anyway, ik vraag me af of Van Sant een statement will maken met films zoals Gerry. Misschien wil hij ons zeggen dat de visuele ervaring intenser wordt als de beelden langer op je netvlies blijven branden. Als we kijken naar de films die bekend staan als visuele krachttoeren merken we dat ze de kijker toch meer tijd gunnen om alles goed op te nemen. Met Inception is alles zodanig ondergeschikt aan het verhaaltje en het tempo dat alles vluchtig en oppervlakkig wordt. Maar nogmaals, The Prestige ging ook best snel maar daar kon ik de sfeer wel proeven en zijn vele visuele taferelen permanent in mijn geheugen opgeslagen. Misschien is het toch een kwestie van goeie production design en compositie? Ik ben er nog niet helemaal uit.

Ik vergelijk Gerry niet met die films, ik zeg gewoon dat ik het simpele verhaal van Gerry veel beter vind dan het ingewikkelde verhaal van bv. Memento.

Oke, we begrijpen elkaar

Heb je nog zo films die kijken uit verschillende perspectieven?

Ja, bedankt voor de tips!

"I conquered Thebes."
"When?"
"Two weeks ago."
"How did you do it?"