The Naked Kiss (1964)

Zoals Martin Scorsese, die ooit zei: I think that if you don't like the films of Sam Fuller, then you just don't like cinema.

The Naked Kiss is een meesterwerk met mankementen. En nu ben ik echt om: Samuel Fuller is een held. Montage is niet altijd even sterk (er werd geknipt in Fuller's film), acteerwerk is niet altijd perfect en subtiliteit staat niet in Fuller's woordenboek, maar The Naked Kiss is een aaneenschakeling van hoogtepunten. Zoals hierboven al gezegd wordt: een studie in perversiteit, overgoten met het cartooneske sausje dat Fuller eigen is (Shock Corridor, Forty Guns). Een haast sprookjesachtige/surreeele sfeer in de ene scene, de daaropvolgende scene hakt Fuller 't sprookje weer meteen kapot. Fuller deelt klappen uit. Ook qua genre, want het film-noir genre zet ie op zijn kop. Zo is de gewoonlijke femme fatale hier de heldin (en bovendien prostituee) en bestaat de burgerlijke 'upperclass' uit viezerikken, hypocrieten en egoisten. Alle viezigheid komt bovendrijven. Fantastische film. Meteen ook Shock Corridor herzien. The Naked Kiss is net wat scherper en beter. 4,5*

De film kan HIER worden bekeken.

Nogal tegenvallende film van Fuller. Alles wijst erop dat dit een sleazy pulpfilmpje zal worden, maar dat is het dus niet.
Het is eerder een drie-stuiver romannetje, waarin een vrouw met een verleden een nieuw leven probeert te starten.
Er wordt goed geacteerd, maar het verhaal weet me niet te pakken. Fuller kan veel beter met een heftig onderwerp (zoals hij bewees met Shock Corridor), maar hier werkt het niet helemaal.

Een kleine 3,5*

Na het teleurstellende Pickup on South Street werd ik ongelofelijk verrast door deze The Naked Kiss, één van de meest emotioneel geladen films die ik ooit gezien heb.

De openingsscène zet meteen de toon: volledig in-medias-res zien we hoe een jonge vrouw met haar handtas een man aanvalt, ondersteund door uptempo jazz muziek. Aangezien het vooral gefilmd is uit het standpunt van het slachtoffer, kunnen we van een letterlijk 'in your face' begin spreken.

Hierna lijdt de film even aan narratieve onduidelijkheid, maar het is absoluut een prent die je als geheel moet beschouwen. Pas na verloop van tijd wordt namelijk duidelijk wat voor ongelofelijke ambiguïteit Fuller weet te schetsen: de toon van de film kan het best omschreven worden als melodrama van Sirk gemixt met het groteske absurdisme van Meyer en Fassbinder. Of als een soort sprookjesachtig pulp verhaal. Hoe je het ook wil omschrijven, de film is in ieder geval weinig reëel: de dialogen klinken erg theatraal en ook de acteerprestaties zijn uitbundig. Het bruuske camerawerk past perfect bij die sfeer en ik zou eigenlijk hetzelfde over de editing kunnen zeggen. Maar eerlijkheidshalve is het montagewerk gewoon nogal pover, vooral de abrupte jump cuts zien er amateuristisch uit.

Het meest compromisloze aan de film ligt niet eens bij de controversiële thema's die worden aangereikt, maar aan hoever Fuller durft te gaan om een emotioneel contrast op te roepen. Dat wordt het best geïllustreerd tijdens het zangnummer van de gehandicapte kindjes, één van de meest bizarre, onvergetelijke scènes ooit. Zowel ontroerend als hallucinant. Het raarste eraan is dat Fuller die scène 5 minuten laat aanslepen. Redelijk gewaagd in een film van anderhalf uur, maar op die manier weet hij wel de kijker perfect in trance te krijgen.

Ook actrice Constance Towers is een enorm pluspunt van de film: niet alleen vanwege haar prachtig uiterlijk, uniek charisma, maar ook door haar fijngevoelige, enigmatische acteerprestatie en natuurlijk door haar zangtalent.

The Naked Kiss is m.a.w. geen perfecte film, maar het zijn juist de kleine imperfecties en schoonheidsfoutjes die het een uniek product maken.

The Naked Kiss.

Aangepast. ik haal die twee titels altijd door elkaar.

Sterke film met een fantastische Towers. Helaas was het eind wat slapjes, maar ik zal de film er niet te hard voor straffen.

4*

Trailer: Criterion.