L'Innocente (1976)

dat valt meer onder de categorie: onschuldig bloot.

Weinig dingen zijn zo oninteressant als een film over het liefdesleven van de 19e eeuwse elite (zie ook The Age of Innocence) Het eerste uur van deze film vond ik écht saai, nog meer omdat het acteerwerk in deze film niet zo excentriek is als bij Scorseses navolger. Maar gelukkig komt er na een tijdje een nieuw personage op de proppen, dat alles totaal omwentelt en er uiteindelijk nog een echt boeiende, meeslepende en aangrijpende film van weet te maken. Daarom nog niet van het niveau van Visconti's eerdere meesterwerken maar toch in elk geval meer dan onderhoudend. Toch blijf ik de personages een beetje kleurloos vinden, en blijft ook de muziek en cameravoering een beetje soft. Na wat twijfelen levert dat dus 3.5 sterren op.

Daar heb ik met veel ongeduld op liggen wachten. Dan is er een point of no return...

Of afzetten, maar dat is zonde van dat eerste uur, of afkijken en dat is misschien zonde van het tweede uur.

De film opent in een 19de eeuwse setting met allerlei pluche troep. Een vervelend Guy de Maupassant-achtig verhaal maakt zich dan meester, alsmede een niet te onderdrukken neiging om op de >> knop te duwen van de dvd.
Het kon mij geweldig boeien dus. 2*

Ik ben er ook niet zo weg van. De hoofdrolspelers missen wat overtuiging en Visconti's regie is ook niet altijd even trefzeker. Dat helpt allemaal niet echt om echt leven in dit verhaal te blazen. Het blijft wat vlak. Ook ik kwam wat moeizaam door de eerste helft en vond de tweede heel wat interessanter, maar ook voor mij zeker niet Visconti's beste.

3.0*

Mooie klassieke film, erg van genoten.
Aristocraat Visconti weet waar hij het over heeft.
Hadden we maar meer van dit soort regisseurs.
Rocco blijft echter zijn meesterwerk.

Integendeel, L'Innocente is een stuk beter. Vooral het camerawerk maakt het verschil; ik vond de close-ups niet alleen fraai maar ook veel verhalende inhoud hebben. Vandaar ook dat Giannini uitstekend gecast is. Zijn kop spreekt echt boekdelen.
Het script lijkt af en toe wat te stotteren maar achteraf valt alles beter op z'n plek. Weinig mis dus met deze Visconti.

Aardige film, mooie beelden en erg beschaafd geacteerd. Een van de weinige oude-film waar ik wel van kon genieten. Het zal ongetwijfeld sterk en goed zijn in die tijd maar het beschaafde raakt mij gewoon niet. Erg moeilijk uit te leggen, misschien een generatie-ding.

3 sterren

koop een taart en vier het

Voor mij vooral een zeer saai uitgewerkt psychologisch drama. Het kostte mij in ieder geval nogal veel moeite om mij door deze film heen te worstelen. Dat ik de film desondanks geen onvoldoende heb gegeven is vanwege het redelijke laatste half uur én enkele zeer mooi ogende erotische scènes.
"L' Innocente", de zwanenzang van Visconti - tijdens de montage stierf hij - beschouw ik als een van zijn minste films.

3,0*

Visconti's laatste film

Ik was vandaag weer aan het twijfelen welke film ik ging zien tot ik opeens ergens in een hoekje van de kast deze Visconti zag staan. Ik had hem gekocht toen ik in mijn Visconti periode zat maar die obsessie was eventjes gedaald waardoor mijn aandacht naar andere films ging. Toch denk ik bij Visconti nog altijd aan een paar geniale films zoals Il Gattopardo waardoor ik met plezier terug een start aan die obsessie wou geven.

Het is alleen dan ook jammer dat Visconti zijn laatste film niet het meesterwerk is geworden waarop ik had gehoopt. Het is daarvoor soms allemaal nogal saai, vooral in het eerste deel van de film. Het is wederom een boekverfilming maar Visconti stond er deze keer zelf niet zo hard achter als bij de verfilmingen van Thomas Mann en dergelijke. De reden was dat hij de schrijfstijl en manier van denken van de schrijver, Gabriele D'Annunzio, niet echt kon waarderen. Toch had D'Annunzio een zekere aantrekkingskracht op Visconti wat hem dan toch over de streep trok. Zelf heb ik zowat eenzelfde gevoel als dat Visconti had, namelijk dat van een zekere afstandelijkheid ten opzichte van de personages maar toch kreeg ik het niet over mijn hart om de film af te zetten. Daar moet dan ook nog eens bij worden gezegd dat eens de zoon van Giuliana en Filippo op de proppen komt, de film ook opeens een stuk boeiender wordt. Het blijft echter allemaal erg moeizaam op gang komen en in het begin van de film had ik ook last om te volgen wie nu weer wie was. Personages worden zonder boe of bah geïntroduceerd en komen pas een stuk later in de film weer tevoorschijn. Wel weet Visconti weer een (h)eerlijke schets van de aristocratie in de 19e eeuw neer te zetten waardoor de film toch nog wel een dikke voldoende krijgt. De evolutie die Tullio doorgaat is om van je vingers af te likken en het einde waar hij zelfmoord pleegt is al even abrupt als passend. Wel jammer dat dat op mijn DVD hoes stond verklapt maar dat nam, gelukkig, niets weg van de intensiteit van de scène.

Giancarlo Giannini, ik had er nog nooit van gehoord maar zijn kop op de hoes van mijn DVD sprak boekdelen. Oorspronkelijk had Visconti de rol weggelegd voor Alain Delon maar er werd gevreesd dat hij de rol niet zo gemeen zou kunnen spelen, er werd dan gekozen voor Giannini en ik moet toegeven dat hij het werkelijk fantastisch speelt. De rol lijkt hem op het lijf geschreven en ik begrijp de negatieve commentaren hier dan ook niet. De doorlopen ogen, de passieve lichaamstaal, ... Ik heb er werkelijk van genoten en hoe goed Delon de rol ook had kunnen vertolken, volgens mij is Giannini beter. Dat geldt dan jammer genoeg niet voor Laura Antonelli die de rol van Giuliana, Tullio's vrouw, vertolkt. Oorspronkelijk had Visconti Romy Schneider gekozen voor die rol en dat had wel eens perfect kunnen zijn. Antonelli komt simpelweg te vaak te ongeloofwaardig over. Vooral in de eindscène waarin ze tegen Tullio uitvalt dat ze altijd van haar zoon heeft gehouden komt totaal niet geloofwaardig over. Ik zat echt te kijken met het idee dat dit werkelijk nergens op sloeg. Neen, dan was Schneider wel een stukje beter geweest maar die kon niet omdat ze toen zwanger was... Jennifer O'Neill verdient trouwens ook nog wel een vermelding dankzij haar uitstekende rol van Teresa Raffo. Ze maakt het hoofd van Tullio helemaal gek en doet het op een heerlijke, aantrekkelijke manier. Jammer dat ze niet een grotere rol had.

De hand van de meester is wel te herkennen (letterlijk want de hand die in de openingsscène door het boek bladert is dat van Visconti) maar hij heeft wel beter werk afgeleverd. Giannini is goed, Antonelli niet en de film valt of staat toch wel met de acteurs. Daar komt dan ook nog eens bij dat het verhaal niet altijd even boeiend is maar toch kent het een zekere aantrekkingskracht. Een meesterwerk is het zeker niet maar toch misschien wel de moeite waard, al is het maar voor het feit dat dit Visconti's laatste wapenfeit is.

3.5*