L'Eclisse (1962)

In hetzelfde jaar dat Jeanne Moreau de hoofden van Jules en Jim op hol liet slaan, ving Alain Delon aan met de al even onweerstaanbare maar tevens moeilijk te peilen Monica Vitti.

Eclisse, L' was voor mij een logisch vervolg geweest na L'avventura en La Notte met wisselend succes doorstaan te hebben. Toch streek ik bij deze film neer vanuit een andere invalshoek. Namelijk via het medium Youtube, waar het geniale nummer: La Femme d'Argent - Air, voorzien is van een videoclip met beelden afkomstig uit, juist!

Na een stijlvolle optiteling ''waar een pikzwart beeld wordt opgevuld door een witte balk aan de linkerkant met witte tekst aan de rechterkant'' en dito muziek die abrupt van stijl veranderd, vangen we aan, waar La Notte thematisch zowat mee afsloot. Vitti besluit om de handdoek in de ring te gooien wat betreft haar relatie, alleen gaat het allemaal niet zo gemakkelijk als vooraf gedacht, getuige de nachtmarathon die het voormalige stel heeft uitgeput.

Vervolgens spitst het eerste gedeelte van de film zich volledig toe op Vitti. Antonioni neemt uitgebreid de tijd om ons impressies te geven hoe Vitti nou precies in het leven staat zonder zich schuldig te maken aan overdramatisering. Dus geen Vitti die constant in bed ligt en nummers in de trant van: I Always Love You....draait. Liever mengt ze zich onder het straatvolk en verzet ze haar zinnen om de nare tijden achter zich te laten.

Vittoria blijkt er een liefde voor reizen en andere culturen op na te houden. Iets wat prachtig tot uitbeelding wordt gebracht in het circuit waarin zij zich begeeft, als ze spontaan een dansact opvoert en met dezelfde vrienden een trip plant naar Verona. In tegenstelling tot haar moeder is Vittoria een dromer, die weigert om een winnend lot uit de loterij binnen te hengelen en maar op de koop toe te nemen dat ze ongelukkig in de liefde is.

De moeder van Vittoria is veelvuldig te vinden op de beurs. Als Vittoria na het uitmaken van haar relatie naar haar toe snelt om haar ei bij haar kwijt te kunnen, zijn we getuige van een eerste korte ontmoeting tussen Vittoria en beursbelegger Piero. Antonioni tart ons geduld door een 2de ontmoeting in het vooruitzicht te stellen, maar werkt vanuit zijn visie dat haastige spoed zelden goed is.

In een tijd van onrust op de beurs, maken we wat meer kennis met Piero. In het begin vroeg ik mij af wat voor een meerwaarde dit nou allemaal had, maar al snel drong het snelle, maar nogal nietszeggende leven van hem zich aan mij op. Het leven in de waan van de dag, had zowel wat aantrekkelijke als melancholische kanten. Hij was als een magneet op ijzer voor het vrouwelijk schoon dankzij zijn hele uiterlijke voorkomen inclusief materieel bezit, daar stond tegenover dat hij moeite had met het aanvoelen van emoties, getuige zijn gebrek aan intuïtief vermogen, tijdens het moment waar Vittoria zich afvroeg waarom hij zoveel vragen nodig had om haar te doorgronden.

Het liefdesspel dat door Vitti en Delon werd opgevoerd deed sierlijk en vanwege de vele weigeringen van Vittoria om te zoenen vertederend aan. Eenmaal beiden hun vingers samenbalden leek niets hun prille geluk in de weg te staan. Het was dan ook zuur dat het lot anders besliste. Wat mij betreft vooral te wijten aan het moment waar ze afspraken dat ze elkaar elke dag zouden zien en ook vanavond, Vittoria nam hier alleen geen genoegen mee. Ze bleef tevergeefs wachten op de trap opdat Piero zou verschijnen en haar gelijk zou beminnen, een fout die haar ex eerder maakte door voor te stellen om alles later nog eens te bezien.

De finale is groots omdat je hoopt dat ze op komen dagen, en dat terwijl de moed der wanhoop zich meester van je maakt, als de tijd maar blijft verstrijken en je jezelf beseft dat het koppel dat je hart heeft gestolen nooit meer herenigd met elkaar zal worden. Kortom, een uitmuntende film van Antonioni waarvan ik altijd wel heb gedacht dat hij iets gemaakt zou hebben wat mij echt kon beroeren. Magistraal acteerwerk en prachtig camerawerk bij dag en bij nacht dragen ook veel bij aan de niet mis te verstane sfeer hier! 4,5*

Kan me volledig vinden in de recensie van maxcomthrilla.

Daar persoonlijk nog aan toe te voegen: prachtig vormgegeven film waarin de gemoedstoestand van de hoofdrollen niet in woorden maar heel effectief met non-verbale communicatie wordt geuit.

Jasper72 heeft het voor mij al goed verwoord.

Gelukkig zat ik niet in bioscoop of filmzaal, maar gewoon thuis, zodat ik tijdens de film af en toe op mijn gemak een wandeling door mijn woning kon maken.

Olaf, ik snap je ongenoegen wel, maar een film die je gewoon niet genoeg kan boeien om hem geheel af te kijken, die kun je toch een lage waardering geven? Een film moet niets, maar een beetje boeien is wel zo prettig. Als dat niet het geval is, dan mankeert er voor die bewuste kijker iets aan de film. En dat resulteerd in een lage waardering. De negatieve ventilatie van Darbie over deze film zie ik gewoon als zijn mening dat de film voor hem niet boeiend was. Dan kun je erover discussieren of dat hier moet worden geregistreerd, maar persoonlijk heb ik dat liever dan iemand die zo'n film dan de laagst mogelijke waardering geeft en er geen argument bij heeft. Ik kan ook begrijpen dat de Italiaanse Antonionis niet iedereen kunnen bekoren. Dat dit voor jou en mij anders is, maakt een negatieve mening over de film niet minder legitiem. Wat ik wel mis in het statement van Darbie, is een beetje argumentering waarom de film hem niet kon bekoren.

Als ik schrijf dat Jasper72 het voor mij al goed heeft verwoord, zeg ik dat ik het volledig eens ben met de argumentatie die Jasper72 over deze film heeft. Daarmee is zijn betoog ook de mijne geworden en vind ik het overbodig om dat nog een keer precies over te typen.

Verder ben ik van mening dat als ik een film kijk die me verveelt , ik tijdens die film best even een wandelingetje naar de keuken of het toilet mag maken en dan toch (wetende dat ik een aantal minuten niet heb gekeken) een waardering mag geven.

Ik ben een liefhebber van de Italiaanse cinema, maar ben bang dat Antonioni de uitzondering is die de regel bevestigd.

Bleek een perfecte double bill met Tati's Mon Oncle; beide auteurs zijn toch min of meer bezorgd om dezelfde zaken, maar hebben een totaal tegenovergestelde invalshoek. Ik vroeg me af of de scene met de honden in Eclisse zou kunnen verwijzen naar de honden in Mon Oncle (destijds nog een redelijk nieuwe film) als bevestiging van deze observatie. Heb daar zo snel niets over gevonden, maar zou wel leuk zijn...

Met het zien van L’Eclisse heb ik dan Antonioni’s trilogie voltooid. Een mooie trilogie moet ik zeggen, waarbij deze film iets beter is dan L’Aventura en iets minder dan La Notte, maar de verschillen zijn niet heel groot.

L’Eclisse draait vooral om personages, want veel verhaal zit er in eerste instantie niet in, wat op zich totaal niet erg is. Monica Vitti speelt de vertaalster Vittoria, die geen geluk heeft in de liefde. Dit straalt ze ook vol overtuiging uit in de film. Alain Delon is haar tegenspeler, een effectenhandelaar op de beurs, die een druk maar liefdeloos leven leidt.

De manier waarop Delon wordt neergezet is best goed. Er wordt stil gestaan bij zijn drukke leven en ik heb nog nooit iemand zo vaak het woordje pronto horen zeggen als Delon in deze film, als hij weer eens een zakelijk telefoontje aanneemt.

Vitti en Delon hebben overigens maar weinig chemie met elkaar. Normaal gesproken vind ik dat een minpunt, maar hier lijkt het erop dat dit precies Antonioni’s bedoeling was. Hun leven was al redelijk liefdeloos en ze lijken beiden niet de wil en overtuiging te hebben om met elkaar verder te gaan. Een punt wat goed naar voren komt aan het einde van de film, waarbij Antonioni afsluit met mooie beelden, waarvan Delon en Vitti echter geen deel meer uitmaken. Erg mooi gedaan moet ik zeggen.

Sowieso is het niveau van de film verder hoog. Prima acteerwerk, boeiende personages en een fijne cinematografie, zoals Antonioni dat eigenlijk altijd wel heeft.

4,0*