La Battaglia di Algeri (1966)

Een redelijke film, maar ik had de film anders verwacht. Ik vond het meer een halve documentaire. Ik kon ook niet echt meeleven met de personages. Ik vond eigenlijk dat de film zich ook niet echt concentreert op Ali. Dat vond ik wel jammer.

Langs de andere kant geeft het zwart-witbeeld wel de grauwe sfeer mee van de wrede onafhankelijkheidsstrijd. De scene dat die drie meisjes die bommen gaan plaatsen is gewoonweg fantastisch in beeld gebracht.

Het grote pluspunt is dat het allemaal heel realistisch lijkt, dus geef ik voorlopig een drie. Misschien dat ik bij een herziening de film meer weet te waarderen.

Dan moet ik me er toch meer in gaan verdiepen.



Had het over de executie in de gevangenis aan het begin van de film.

De volksoproer in de straten van Algiers is beklemmend en levensecht in beeld gebracht. Ik vind de veelbesproken documentaireachtige stijl van filmen, juist van een ontegenzeggelijke meerwaarde getuigen, aangezien ik met geen woord kan reppen over slechte acteerprestaties omdat het zo groots opgezet is en net een item voor het journaal lijkt.

Echter, deze film zou flink tekort gedaan worden door hem in een woord te noemen met een journaal item. Daarvoor beoogt de regisseur genoeg filmische kwaliteiten in huis te hebben. De regisseur speelt met zijn camera door wisselend voor overzichtshots, close ups en wat al niet meer te kiezen. Wie tijd heeft om niet alleen stil te staan bij het verhaal, zal genieten van de prachtige straatjes, huizen en ligging van Algiers, dat ook gewoon op locatie gefilmd is.

Daarnaast grijpt de film zijn kans om zowat alle facetten in de strijd tussen het Franse leger en de Algierse verzetsstrijders te belichten, de prijs hiervan is dat de film fragmentarisch aandoet en dat je niet echt mee kunt leven met een hoofdpersonage, maar daar heb ik mij geen seconden aan gestoord. De scene waarin vrouwen worden ingezet als bommenpostbodes vond ik zeker voor die tijd, van intelligentie getuigen. Een enorm weerbarstige scene, een prachtige scene binnen de film maar schokkend om te vernemen, dat geen onschuldig mensenleven meer heilig is.

Tot slot is het ook te prijzen dat de regisseur gruwelpraktijken van beiden kampen niet onverbloemd laat en geen partij kiest. Een film die ik graag op dvd aan zou willen schaffen, al lijkt de Criterion versie de enige optie te zijn en die kost, zelfs voor Criterion begrippen schrikbarend duur: +- 50 euro!!!!! Een dikke 4*

Er is ook een goedkopere dvd: link

Ah, bedankt!

Bij die Criterion DVD zit dan ook een boek volgens mij. 't Is in elk geval een hele dikke doos. Maar hij is schrikbarend duur overal.

Steengoede film over een stukje geschiedenis die anders volledig langs me heen zou zijn gegaan. Zo'n film is heel belangrijk opdat wij het onrecht dat wij veroorzaakten én veroorzaken niet zomaar vergeten. De film komt heel waarheidsgetrouw over, zonder iets te verheerlijken. Het laat de politieke strijd en vooral wat het met de mensen doet ontzettend goed zien. Ook de reactie van de Fransen en de invloed van media wordt allemaal heel goed behandeld. De beelden - ondanks dat ze zwart-wit zijn - zijn geen dag verouderd. De film staat als een huis. De muziek was redelijk, met af en toe mooie of spanningsopbouwende stukken maar voor een Ennio Morricone score toch wat matig. Acteerwerk was ook overtuigend, alleen jammer van de overdub soms. Verder is dit een zeer belangrijk en goed tijsdocument dat niet zomaar vergeten mag worden. Heel goed.

4,0*

hihihi, werd tijdens het bekijken van deze film door een meisje gebeld en heb nooit meer het einde gezien. Toch jammer, want het is zeker een van de betere films die ik in tijden heb gezien. Zal ooit een herkansing krijgen, met de telefoon uit...;)

Interessante film. De film komt moderner op mij over, dan hij is. Het "tromgeroffel" als er iets spannends staat te gebeuren is geweldig.

Een erg goede film. Zowel qua inhoud als cinematografie. Ik heb alleen het einde, nadat de tanks Algiers binnenrijden, gemist, stond niet meer op mijn harde schijf.
De protagonisten worden een beetje van een afstandje bekeken, en toch kun je goed meeleven met de film. Dat is erg knap gedaan.
De film is ook nog eens verbazingwekkend actueel, met de burka's (hier was een burka-verbod wel op z'n plaats) en met de logica van het martelen, en militair ingrijpen. De film laat je meeleven met beide kanten.

Klik hier voor de volledige recensie MET afbeeldingen
De avant-première omdat de recensie voorlopig enkel via deze link te lezen valt.

1830, niet alleen het jaar van de Belgische onafhankelijkheid, maar tevens ook het jaar waarin Algerije een Franse kolonie werd. De Fransen wilden dit land om arbeidskrachten uit het land te halen en om er producten mee te nemen. Ook gingen veel Fransen (10% van de toenmalige Algerijnse bevolking) in Algerije wonen en die namen vele stukken vruchtbare grond in.

Het Front de Libération Nationale (FLN) pikte dit niet langer en kwam begin/midden jaren '50 in opstand tegen de Fransen. De partij, enkele jaren later gesteund door buurlanden Marroko en Tunesië, verrichtten vele 'terroristische' daden waardoor de Fransen hun troepenmacht tot 500.000 man uitbreidde. De Frans-Algerijnse oorlog was hiermee verklaart.

Niet alleen in Algerije waren er spanningen, ook aan de overkant werden de spanningen onder de Franse bevolking goed voelbaar. De verdeelde meningen zorgden ervoor dat er in 1961 een Franse stemming plaatsvond. De resultaten waren zeer positief: 78 procent van de Franse bevolking stemde in voor de dekolonisatie van Algerije.

De hoofdrolspeler in 'The Battle of Algiers' is de Algerijnse bevolking zelf, waarin vooral het FLN uitschiet. Het is dan ook duidelijk dat de film partij trekt voor de Algerijnen, vandaar dat de film toch een tijdje verboden was in Frankrijk. Desalniettemin laat de regisseur zeker ook de Fransen aan het woord, zonder die echt voor te stellen als 'slechten'. Ook de vele gebeurtenissen (bomaanslagen, opstanden, vuurgevechten) worden op een zeer afstandelijke en zakelijke manier gefilmd, waardoor de film in zijn geheel erg oprecht aanvoelt.

Dat alles wordt gepresenteerd in een documentarische stijl, wat bijgevolg erg realistisch en authentiek aanvoelt. Zo realistisch en authentiek dat men bij de release en in de trailer duidelijk vermeldde dat er in de film geen gebruik gemaakt werd van oorspronkelijke, authentieke beelden. En eerlijk gezegd zou ik zonder die vermelding ook beginnen twijfelen hebben of het nu wel echt daadwerkelijk film was.

Ondanks die heel fragmentarische stijl, en de vele hoofdpersonages vond ik 'The Battle of Algiers' best wel meeslepend en spannend. Mede oorzaak hiervan is de bombastische muziek van onder andere Ennio Morricone. Verder waren het niet alleen de massa-scènes die mij konden bekoren, ook de regie en het acteerwerk verloopt zo goed als vlekkeloos. Conclusie: een zeer sterke film die alle cinefielen moeten gezien hebben.

4,5*

Zeker geen slechte film, maar de stijl, soms een beetje documentaire-achtig, beviel me niet altijd even goed. Brahim Hadjadj vond ik wel overtuigend als Ali, de 'overzicht' shots zijn sterk en een ideale film voor een les geschiedenis.

3*

Indrukwekkende film met een heel aparte benadering. Camera likt soms 'fly on the wall', vooral in de massascènes die vaak overtuigend echt lijken. Onthutsend, hard en niets of niemand ontziend, hoewel de 'rebellen' wellicht de sympathie zouden moeten meekrijgen.

Sterren van de film zijn de Algerijnen met hun harde, vastberaden blikken, een bijwijlen bezwerende soundtrack en een werkelijk indrukwekkende fotografie. Een film die ik zo zou kunnen opnieuw bekijken. Helaas heb 'm eerder per toeval meegepikt en niet opgenomen.

Ook op ARTE gezien gisteravond zeker?
Ik zit met hetzelfde...had de film ook eigenlijk op moeten nemen.

Misschien een herhaling op ARTE?
Dat doen ze wel vaker.