Café de Flore (2011)

Hmm het lijkt me een prachtig verhaal en de muziek klonk ook niet verkeerd bij de trailer.
Alleen zo jammer dat het in het Frans is, heb ik nooit egt kunnen waarderen. snap de taal niet en om nou een film volledig op de ondertitels te moeten volgen is ook niet egt mijn ding.

naja wie weet. zal 'm in de gaten houden.

Hoe kan er al op deze film gestemd zijn...?

Ergens tussen CRAZY en Mr Nobody. Nostalgie en poezie boven plot. Goed geacteerd, zeer mooie beelden en soundtrack. Zeer aangrijpend mr iets te lang.

Een wat dromerige drama, met aan elkaar parallel lopende verhalen, over het verwerken van relatieproblematiek en schuldgevoelens. Ook al heeft de regisseur de film bedoeld als puzzel, de voortdurende flashbacks en het heen en weer springen tussen twee levens maakt het geheel voor mij ongewild (te) verwarrend, al is deze productie enkel al pakkend door de ontroerende momenten. De cast is geweldig en ook de soundtrack is het vermelden waard.

Een ingewikkeld maar wel intrigerend verhaal, een puzzel waarvan de stukjes pas achteraf goed op z'n plaats beginnen te vallen. En het zoeken naar hoe het in elkaar past kan je maar het best tijdens het kijken naar de film laten gebeuren - dit is nou echt zo'n geval waarvan je echt trailers en spoilers moet vermijden, want dat doet af aan de puzzel en dat is toch echt wel een onderdeel van de film. De beschrijving hierboven geeft eigenlijk al teveel weg.

Maar met de puzzel intact en klaar om op te lossen, dan nog steeds volgt deze beeldprent een akelig eng spoor tussen genialiteit en overpretentie, en de te grote complexiteit die wacht om je in te verslikken. Voor mij is de optelsom dat het allemaal uiteindelijk in elkaar past, alsof de regisseur hoog spel speelt en uiteindelijk blijkt te winnen. Maar wel op het randje. En het wereldbeeld, de beschouwing van relaties en de mening die je over andere mensen hebt maar nooit uitspreekt, daar is nogal wat over te denken na afloop van de film.

Wat een terecht punt van kritiek is is het af en toe tergend lage tempo. Dat hoort bij het verhaal, en kan nauwelijks anders denk ik. Maar dat wordt wel gecompenseerd door de complexiteit en doordat de puzzel lang onduidelijk blijft, en door het mooie acteren van de indrukwekkende troep acteurs die we langs krijgen. Vanessa Paradis met een weinig dankbare rol, maar wel ontzettend mooi gespeeld. En de toch wel wat dappere en gevaarlijke beslissing om de Down-kinderen voor hun rol te gebruiken - niet zozeer omdat er twijfel aan zou zijn dat ze de rol kunnen spelen, maar meer wat die rol betekent, achteraf als je de puzzel kent. Maar ze spelen geniaal, geen speld tussen te krijgen. En Evelyne Brochu - die ondanks dat haar rol maar weinig meer diepte krijgt dan beeldvulling, toch zo'n indruk maakt dat je bijna verliefd op haar bent aan het einde van de film. Te mooi om waar te zijn is ze eigenlijk - dat kan je weer als onderdeel van het verhaal zien.

Dan de muziek. Ik denk dat ik nog wel een weekje of wat met Cafe de Flore in m'n hoofd zit. En de film wil ik eigenlijk ook meteen wel nog eens zien.

In navolging van andere regisseurs komt nu ook de Canadees Jean-Marc Vallée met een puzzelfilm. Ik hoop niet dat dat een trent wordt, maar voor 'n keertje is het best leuk. Wel had Vallée de hint over de relatie tussen de twee verhalen best wat eerder mogen geven, want nu word je tijdens driekwart van de film op het verkeerde been gezet.
Wat [i[Café de Flore[/i] meeheeft zijn de mooie beelden, de fraaie soundtrack en het goed verzorgde acteerwerk, vooral van Vanessa Paradis in een voor haar a-typische rol. Évelyne Brochu heeft niet zo veel te doen in deze film, maar op momenten dat ze in beeld is, is ze wel nadrukkelijk aanwezig.
Best aardig, maar minder dan Vallée's C.R.A.Z.Y. (2005).