Take Shelter (2011)

Dit lijkt me sterk, aangezien schizofrenie zich zelden uit bij kinderen onder de 18. Ik kies er voor het einde te interpreteren als één van Curtis' dromen. Curtis' dromen komen in de film volgens een bepaald ritme voor, en de eindscène past in dit ritme. Bovendien vind ik het maar de vraag of het gezin wel daadwerkelijk naar het strandhuis zou gaan vanwege de financiële problemen waar ze in zitten. De psycholoog raadt het in de sessie aan het eind aan, maar Curtis en Samantha gaan er beiden niet op in.

Daarnaast is het misschien mogelijk dat de berichtgeving van de psycholoog dat hij naar een kliniek zal moeten, en dus zijn gezin zal moeten verlaten en hiermee zijn grootste angst werkelijkheid moeten zien worden, hem finaal over de rand duwt in zijn gekte: de storm die er aan zat te komen, niet het weer maar zijn geestelijk breken, breekt in zijn hoofd volledig los.

Deze interpretatie past me veel beter bij de rest van de film, wat eigenlijk maar een heel kleinschalig drama is van een man die zichzelf langzaam door de vingers ziet glippen. Zelden treed je als publiek zo goed in het hoofd van een geesteziek personage. Een daadwerkelijk grootschalig apocalyptisch einde doet de rest van de film geen eer aan, dus zie ik het liever op mijn manier.

@NYSe, Prima verklaring, daar kan en wil ik me best in vinden

Knieval.

Ondanks dat het einde te gemakkelijk voor woorden is, blijkt het toch de onvoorspelbaarheid te zijn die het sterkste punt van dit drama met thrillerrandje verzorgt. Een en ander duurt soms wel te lang en ondanks de goede performances weet de film niet de continue aandacht vast te houden. Hoe sterk Shannon ook performt, soms irriteert hij ook een beetje.

De knieval voor Hollywood is een heel domme en doet de film onfris rieken naar de teloorgang van een Shyamalan. De film is van zichzelf al onheilspellend genoeg. Hopelijk blijft Nichols eenzelfde lot bespaard, maar een einde waarmee je het voorgaande vrijwel volledig verknoeit voorspelt weinig goeds. Zo onnodig ook.

Goed.

een heel appart verhaal en je wordt er letterlijk in mee gezogen...ik heb me goed vermaakt met deze film!

Zou jullie interpretatie kloppen, dan heeft de scriptschrijver bar weinig weet van de werking van psychische stoornissen, want het personage is zich al vrij vroeg in het verhaal bewust van zijn mogelijke ziektebeeld. Zo werkt het helaas niet bij dit soort ziektebeelden. Ik kies er dan ook voor om een veel bredere interpretatie erop los te laten.

Zijn zoektocht naar zijn psychische gesteldheid is er een die veel breder getrokken moet worden. Het gaat erom dat er in onze huidige maatschappij abstractie onzekerheden zijn gaan ontstaan die van invloed worden op het individuele gezinsleven. Zijn ''toekomstvoorspellende visioenen'''zijn een verbeelding van de angsten voor dingen waarvan we niet weten wat het precies is en of het ons leven zal gaan beinvloeden. Denk dan bijvoorbeeld aan de onderhuidse angst die ontstaat door het klimaat-debat of de financiele crisis. Die neervallende regen en het onweer staat metaforisch voor de angst en de onzekerheid van een individu dat overweldigd wordt door vage, abstracte zaken waar hij geen invloed op heeft.

De laatste scene is op twee niveaus te begrijpen. Eerst gaat het erom dat de vader zijn psychische instabiliteit erkend heeft en dat het nu aan de familie in zijn geheel is om met deze nieuwe situatie te dealen. Het gaat er echter ook om dat de vage angsten en onzekerheden niet meer alleen die van de vader zijn, maar nu ook van de familie als geheel. Ook zij zullen zich af moeten gaan vragen hoe zij zich staande gaan houden in een wereld waar zoveel onzekerheid is.