Saya-zamurai (2010)

Nou, nadat Symbol me zo goed bevallen is, is dit natuurlijk de film om naar uit te kijken. Ik lees op Twitch dat de film in Japan in juni uitkomt. Voor ons zal het dus nog wel een jaartje wachten zijn.

Innemende, pythoneske nonsens. In vergelijking met Big Man Japan en Symbol ietwat "gewoontjes", maar ook deze keer is het genieten van de speelsheid en ongegeneerdheid waarmee Matsumoto de ene melige grap na de andere serveert.

Ik had al wel het idee dat het moeilijk zou zijn om Symbol te evenaren, laat staan te overtreffen, maar toch viel dit best wel tegen. De film begint erg sterk met de scènes waarin de hoofdpersoon aangevallen wordt, ziet er stilistisch erg goed uit, maar daarna zakt de film ver terug. Het ziet er wel allemaal verzorgt uit, maar speciaal is het niet.
Ik kon ook niet zeggen dat ik het echt grappig vond, al kan dat ook gezegd worden van Symbol. Echter, die film heeft als grote kracht het constante "what the fuck" gevoel wat hier totaal lijkt te ontbreken.Het voelt allemaal veel conventioneler aan in vergelijking met Matsumoto's vorige twee films. De taferelen hier brengen me in ieder geval niet aan het lachen, het is hooguit bij tijd en wijle aandoenlijk. Tel daar een bijzonder flauw einde bij op en ik heb na de nieuwe Shinkai en Hans Teeuwen een derde teleurstelling in korte tijd te pakken. 2,5*.

wel weer totaal geschift, maar niet prettig gestoord

lijkt in de eerste scenes een pastiche te gaan worden van jidaigeki ala 'lone wolf and cub' en 'red peony gambler', om daarna toch over te gaan tot de unieke Matsumoto stijl van, vooral fysieke, komedie. Maar zoals Black Math hierboven al zegt, blijft het toch allemaal ook vrij conventioneel en is de komedie niet grappig.
Heb redelijk wat Japanse films gezien, ook komedies, maar toch zou ik niet echt kunnen zeggen of dit hier ook 'niet-grappig' bedoeld is (zoals Jared Hess en Wes Anderson dat zo briljant doen, zodat het een soort meta-komedie wordt zeg maar, een gevoel dat ik bij Big Man Japan wel kreeg) of dat Japanse zalen hier werkelijk dubbel van zouden kunnen liggen...
geen geweldige film dus, maar het blijft bijzonder en heb me er toch wel mee vermaakt eigenlijk

Lekker.

Het superweirde is er duidelijk vanaf in deze film, Matsumoto gaat hier Kitano's Zatoichi een beetje achterna, maar dan wel met duidelijk meer aandacht voor de humor. Het resultaat is een aangenaam, warm en aandoenlijk filmpje.

Wat Matsumoto nog niet kwijt is, is z'n gevoel voor humor. Nog steeds heerlijk droog, vooral door het geweldige werk van Nomi komt het hier uitzonderlijk goed tot z'n recht. De humor in het verhaal is zelden grappig, maar omdat het zo droog gebracht wordt valt het allemaal erg goed te behappen.

Blijft toch zijn sterktepunt, ken geen regisseur die droger met de humor in z'n film omgaat. Visueel is het mooi, ietwat traditioneel maar wel kwaliteitsvol afgewerkt, hetzelfde kan van de soundtrack gezegd worden. Aanrader dus.

4.0* en een uitgebreide review

Was een tijd geleden dat ik een samurai film gezien had , kwam deze tegen en wist niet wat er precies komen zou.
In elk geval anders dan ik eerder gezien heb . Begon al zeer boeiend en dat bleef het. Heb ook behoorlijk kunnen lachen om diverse scenes. Acting van pa en dochter was prima .
Mooi eind ook, dacht ik. Maar dan komt er nog een stukje, wat ik Chinese pathetiek noem, achteraan en dat bedierf het voor mij een beetje. Was zo in de stemming om weer eens een viertje uit te delen. Maar zeker een dikke aanrader en ben nieuwsgierig geworden naar eerder werk van Matsumoto.

zeer teleurstellend. hier een daar een sneue grap die het niveau evenaart van de vroegere snip & snap revue. het scenario heeft een simpele en klinkklare vertelstructuur: lukt het de hoofdpersoon om binnen het tijdsslot het prinsje aan het lachen te krijgen. deze simpele, maar krachtige vertelstructuur maakt dat je de film waarschijnlijk tot het einde uit gaat zitten (om daar teleurstelling numero zoveel te verwerken).

sushi is lekker. Maar het moet wel goed gemaakt worden