El Sicario, Room 164 (2010)

Prima film in docu stijl gemaakt over een man die na onthullen van alles waar hij mede verantwoodelijk voor is de afgelopen jaren dat hij aktief was bij een van de drugs-cartels zijn leven niet meer zeker is.

Interessante docu zonder opsmuk: een ruimte en een man die vertelt over zijn gruwelijke daden als huurmoordenaar voor de Mexicaanse maffia. Het schijnbare gemak waarmee hij zijn relaas vertelt, gaat soms door merg en been.

Ook opvallend is het verhaal dat hij zijn opleiding als politieman gefinancierd heeft gekregen van het Cartel. Wie dacht dat dit gegeven alleen voorbehouden was aan fictie zoals Infernal Affairs of The Departed, heeft het mis.

Interessant vooral omdat regisseur de aandacht vrijwel de hele film vast weet te houden met een pratende man, een spraakwaterval welteverstaan. Zeker knap te noemen. Maar als de ex-huurmoordenaar op zijn knieën vertelt inmiddels god te hebben gevonden, weet je ook zeker: dit is een man die ook goed uit de voeten kan met het podium dat voor hem gecreëerd is. En dat levert moreel gezien een aantal (interessante) vragen op.

3,5*en

Boeiend vanwege het ontzettende detail, maar echt veel nieuws hoor je niet. Maar ik kan dit makkelijk aan mijn studievrienden aanraden.

Fikse tegenvaller.

Het gegeven spreekt tot een verbeelding. Beroepsmoordenaar geeft inkijk in de dagelijks praktijk van zijn professie. Je verwacht verhalen waar je haren van overeind gaan staan en eerlijk is eerlijk, die zitten ertussen. Probleem is dat de maker denkt dat-ie daarmee klaar is.

Laat hem maar praten is het motto. Er worden geen vragen gesteld, hij wordt niet tot de orde gebracht als hij afdwaalt en er wordt geen basale structuur in zijn oeverloos relaas aangebracht. Daarbij wil de goede man anoniem blijven (begrijpelijk) en zitten we dus naar een visnet en een schetsblok te kijken. Waarbij vooral opvalt dat slechts 1 op de 10 tekeningen echt ondersteunend is, de rest irrelevant en afleidend. Alsof hij de opdracht kreeg te tekenen, vooral niet stoppen met tekenen.

Een martelpraktijk, op nuchtere toon tot in detail uiteengezet, waarvan de intense gruwel haaks staat op de kinderlijke tekening van hangmannetjes. Fantasie van de kijker doet de rest. Daar is de docu het sterkst. Maar dan moeten de anekdotes stuk voor stuk sterk zijn, de tekeningen relevant en moet er sprake zijn van een coherent verhaal. Of knip tot 60 min. speelduur.

Als je vervolgens als maker slechts je camera laat draaien, in de montagekamer de minder interessante dingen eruit knipt en muzikaal intro en outro eronder moffelt, ben je ofwel lui of weet je niet creatief met een goed gegeven om te gaan.

Typisch voorbeeld van een interessante vondst die zichzelf wel tot goede docu verwerkt. 1,5*

Het mooie aan deze docu vond ik dat het verhaal van één persoon 80 minuten kan boeien. Het beeld was eigenlijk oersaai, het verhaal echter goed genoeg.

Een unieke monoloog, al gaat het over de meest gruwelijke of spraakmakende ooggetuigeverslagen, is niet per definitie ook een unieke documentaire. De regisseur had een grote vis aan de haak geslagen, maar wist niet goed wat hij ermee aan moest.
Een doorsnee aflevering van National Geographic´s War on Drugs laat ook de beestachtige praktijken zien van de drugskartels, niet alleen via gesproken woorden maar ook via beelden.



Inderdaad ja.

2 *

Als je het vergelijkt met een geheel met beelden opgeleukte NGC docu...en stelt dat de maker "slechts de camera laat draaien"..... vraag ik me af of je het verhaal erachter een beetje kent..d.w.z de totstandkoming van de docu...

De maker van de docu vertelde LIVE voor het afspelen van de docu op het IFFR 2011 hoe hij zover was gekomen (*nl. via een bevriende journalist). Hij had vrij veel alleen gedaan en heeft de opnames ook snel moeten doen (het was immers een haastklusje in hotelkamer). Het schrijfblok en dat doek over het hoofd waren geloof ik ook ad hoc oplossingen.

Dat interview op het festival maakte het voor mij wel 3.5* waard.

Ookal kan ik het hele verhaal van de maker voorafgaand in de film na een jaar niet meer in zijn herinneren: het is -meen ik- juist geen NGC verhaal doordat de woorden (en het schrijfblok) van deze man al genoeg zijn....tenzij je dat niet creatief of boeiend genoeg vond natuurlijk....

Ik heb de volle docu met heel veel interesse gekeken, het verhaal hield goed mijn aandacht vast. Behalve het einde, dat ik ietwat overdreven vond, mijn gedachten gingen toen toch wel in de richting van 'wederom een badboy die het licht gezien heeft' . Onverwacht was het wel. Maar de rest van de docu vond ik erg interessant.

Ik zat waarschijnlijk in dezelfde zaal toen de maker zijn verhaal deed.
Dat deze docu een aanloop kent en aldus, met de nodige moeite tot stand is gekomen, had bijvoorbeeld prima in de docu verwerkt mogen worden, áls dat het verhaal meer inhoud mee had gegeven.

Feit is dat de geïnterviewde man wel degelijk een spannend verhaal te vertellen heeft, maar het blijft de verantwoordelijkheid van de maker dat in een adequate vorm te gieten. Uit deze docu spreekt weinig tot geen invloed van de maker, en nee...dan vind ik de woorden van deze man niet volstaan.

boeiende docu over een huurmoordenaar van de mexicaanse drugscartel.
de beschrijvingen van de man gaan soms door merg en been en is dan ook erg interessant om te volgen.
beeld is vrij saai omdat er alleen maar gefilmd is in 1 hotelkamer met hem onherkenbaar in beeld.
al met al vond ik dit toch wel boeiend om een keer gezien en vooral gehoord te hebben.

Nee dat weet ik niet, maar dat zou ook niet relevant moeten zijn om een film te beoordelen.



Helemaal mee eens.

Het zou relevant KUNNEN zijn meen ik; het MOET inderdaad niet. Je moet het natuurlijk zelf weten hoe je een film beoordeelt en wat je er "allemaal bijhaalt", maar het kan het film kijken leuker maken.

Veel kijkbuiskinderen zullen bv. Revenge of the Nerds of The Smurfs met wat minder achtergrondkennis kijken dan bv. Silmido of een docu als deze.

Ok, maar waar het om gaat is dat achtergrondkennis van de totstandkoming los staat van de perceptie van het eindresultaat.

Ik denk serieus dat een docu over de totstandkoming interessanter zal zijn dan deze film zelf.

Dit gruwelijk realistische verhaal heeft in potentie een ijzersterke verfilming in zich,maar de regisseur weet niets anders te verzinnen dan een lange monoloog die dan ook gaat vervelen.