Tyrannosaur (2011)

Flinke tegenvaller.

Zoals al heel vaak vermeld op dit forum brengt Tyrannosaur niets nieuws onder de horizon. Het is de zoveelste grauwe Britse dramafilm over arme mensen die het zwaar hebben. Op zich geen probleem, want die drama's liggen me wel, maar Paddy Considine heeft die formule niet helemaal onder de knie. Jammer, want dat had ik wel verwacht van een geweldige acteur die notabene goed bevriend is en veel samenwerkt met Shane Meadows.

Tyrannosaur is niets meer dan een opstapeling van geweld en ellende. Het bevat geen boeiend verhaal en door de oppervlakkigheid van de personages maken hun aggressieve daden weinig indruk. Er zitten heftige momenten in de film, maar ze voelen erg overbodig, alleen maar gebruikt om te shockeren. Waar de meeste drama's mij wel aanspreken en het geweld je echt schokt, boeide het mij bij Tyrannosaur heel weinig. Alleen het moment waarop Mullan tegenover die vent met de hond komt te staan kwam goed over op mij. Daar voelde je echt die dreiging, die adrenaline en tegelijkertijd de machteloosheid die het personage van Mullan blijkbaar bezit.

Visueel bevat de film een aantal mooie shots, maar fotografisch vond ik het maar een flauw geheel. De muziek was aardig, maar werkte niet. De enige reden waarom ik hier nog 2,5* aan kwijt kan zijn de geweldige acteerprestaties. Alhoewel de personages me niet interesseerden, vertolkten Mullan, Colman en Marsan ze uitstekend.

Laten we het maar bij acteren houden Paddy, of kijk het trucje beter af van Shane Meadows, Ken Loach, etc. 2,5*

Jezus wat een indrukwekkend en zeer somber drama was dit. Het begon al gelijk met de opening en de ellende houdt zich eigenlijk min of meer aan tot het einde. Het verhaal zat goed in elkaar en oogde ook wel realistisch en was op bepaalde momenten best aangrijpend. Maar het meest sterke in deze film waren de beide hoofdpersonen Peter Mullan (als Joseph) en Olivia Colman (als Hannah) die ijzersterk en zeer overtuigend speelden. Wat een ellende moest die Hannah allemaal bij haar man meemaken die haar vernederde en mishandelde tot het bot. De rol van haar man werd trouwens wel goed gespeeld door Eddie Marsan, die er best creepy uitzag. Het einde vond ik best goed en ook wel verrassend want ik niet het vermoeden dat Hannah dat in zich had maar het was wel helemaal begrijpelijk.

Waarom de film Tyrannosaur heet wordt na ongeveer een uurtje duidelijk en was best grappig gevonden.

Marginalen en hun miserie : de Britten blijven maar dergelijke loodzware sociale drama's maken. Ik ben er wat minder aan. Geen slechte film maar wel het zoveelste drama vol ellende, wat het ook weinig vernieuwend maakt. Joseph is de marginaal in de film. Een man die kwaad is op het leven, op God en de vervelende medemensen. Het leven heeft hem niet goed behandeld; hierover wordt verder niet ingegaan. Het is gewoon zo. Zijn enige buddy is een jongetje, Sam, die over zijn deur woont met zijn onverantwoordelijke ouders. Dat vond ik wel een goed uitgewerkt gegeven : hij ziet ongetwijfeld zichzelf terug als kind met eenzelfde soort vader als hij vermoedelijk zelf had. De sterkste rol is van Olivia Colman, die een mishandelde vrouw vertolkt. Zich vastklampend aan haar geloof slikt ze de zwaarste vernederingen maar trop is te veel en ze verlaat het huis en vindt onderdak bij Joseph . De ontmoeting tussen deze twee figuren is zoals min en min is plus. Alleen zijn ze een hoopje ellende, samen zijn ze meer.

(te)Trage film die teveel leunt op de grauwe sfeerbeelden van de Engelse achterbuurt straten.
Dat is wat mij betreft een te makkelijke oplossing om een duister sfeertje neer te zetten. De pub, de woningen, de straten, de mensen.. Allemaal erg deprimerend natuurlijk, maar het bij mij niet het effect waarvoor het waarschijnlijk bedoeld is. Deze omgevingen en de daarbij horende leefgewoontes ken ik nu wel zo`n beetje, en dan redt je het verder niet met een verhaal van een nukkige, harde doch (diep in zijn hart) goede klootzak die toe groeit naar een vrouw met een naar en zwaar verleden en heden.

Met moeite afgekeken.

Grimmig, somber drama met prachtige rollen van zowel Mullan als Colman. Geen makkelijk kijkvoer; de film is behoorlijk deprimerend en nogal verstikkend qua sfeer, maar regisseur Considine weet gelukkig af en toe een sprankje hoop toe te voegen aan de bijzonder naargeestige gebeurtenissen. Hij levert in ieder geval een indrukwekkend debuut af.

Wat een tegenvaller. En wat een traag begin: het eerste half uur is die kerel alleen maar aan 't schelden, zuipen en slaan/schoppen. En wat een ellende allemaal, werd gewoon chagrijnig van deze film en ik heb 3x gecheckt hoe lang de film nog duurde. Zegt genoeg... *gaap* , ik zal lekker slapen

Indrukwekkend drama. Erg goed gespeeld. Dat er hier mensen reageren met "het zoveelste Engelse drama" doet niets af aan de kwaliteit van deze. Ik heb er van genoten.

Zo zou ik de film ook het beste willen omschrijven.

Peter Mullan (en zeker ook Olivia Colman) op z'n best in deze deprimerend en sobere film over de strubbelingen van twee tegengestelde personen om om te gaan met hun problemen.

Mullan weet als geen ander op een ingetogen manier pijn te laten zien. Het introverte houdt niet altijd even lang stand wat leidt tot een aantal flinke uitbarstingen met alle gevolgen van dien. Considine laat je in zijn debuutfilm kennis maken met de wereld van Joseph die in zijn grauwe bestaan alleen maar uit tegenslagen lijkt te bestaan totdat hij de vriendelijk Hannah tegenkomt. Troosteloze straten en dito pubs geven het nog een extra lading waardoor voor lachen in deze film geen plek lijkt. Op zich geen onbekende formule voor Engelse filmmakers en verhaaltechnisch ook weinig verrassingen maar de neergezette sfeer en ijzersterke rollen maken dit tot een aanrader!

4*

Kan me geheel vinden in bovenstaande mening en beoordeling. Absoluut een goede film, met zeer sterk acteerwerk, maar niet onderscheidend genoeg om het als topper te classificeren. Ik moest overigens lang na denken waar ik Mullan van kende, toen hij "Freedom" schreeuwde en zijn kont liet zien wist ik het: Braveheart. Geinige verwijzing.

3,5*

Prachtig mooi klein en rauw drama. Aangrijpend en goed in beeld gebracht. Goed acteerwerk en zakte nergens in. Goed einde!
4

Zeer sterk.

Lang geleden dat ik zo'n oprechtheid op beeld ben tegengekomen. Toegeven, het is niet het meest originele verhaal, maar het zit wel vol met ongelooflijk sterke personages, die stuk voor stuk zeer overtuigend worden vertolkt. Mullan, Colman en vooral Marsan laten zichzelf van hun 'beste' kant zien.

De scène waarin Colman en Mullan in de keuken in elkaar eindelijk terug warmte vinden en elkaar een knuffel geven, en dan vooral de reactie van Mullan hierop, eindelijk terug vrede, is waanzinnig sterk!

Knap.
En als dit zoals zovelen hier beweren een typisch, doorsnee Engels dramaatje is, moet ik mij dringend eens wat meer in dit genre verdiepen.

4.5*

Een erg indrukwekkende en bovenal zeer goed geacteerde drama.
De twee verschillende verhalen zie bij elkaar komen hebben zo een eigen karakter dat het mij bleef boeien.
De manier van filmen, de rauwheid en het gevoel van echtheid komt goed over.
Ook de score en soundtrack passen perfect in het plaatje.
Tja, een typische doorsnee Engelse drama...ik zou het niet weten. Dan zou ook ik er meer moeten zien. Maar voor wat ik zag kan ik zeer zeker een 4.0* geven

Niets aan toe te voegen... exactly my thoughts.

Ik vond dit net een pluspunt. Hij is veel minder observator en durft een emotioneler en nijdiger verhaal te tonen waarin Peter Mullan minder remmingen opgelegd krijgt dan in Loach' visie.

Grauw Brits drama filmpje, dat soms wat overdreven is.

Keek wel lekker weg, maar raakte mij niet diep genoeg.

Een erg grauwe film die vrij direct wordt gebracht met als enige manco dat het allemaal niet echt uitgediept wordt.

Wel erg mooi gefilmd en sterk geacteerd door Mullan en Colman.

3,0 Sterren.