Lena (2011)

Opmerkelijk; deze 'Nederlandse' film gaat eerder in premiere in België dan in Nederland.

Belgische release: 23 november
Nederlande release: 16 februari 2012

De film is geselecteerd voor Toronto.

Ben wel benieuwd naar de twee stemmen bij deze film.

Goede muziek, mooie beelden, humor, aardig verhaal. Alleen de rol van de "jongen" (Daan) vond ik niet erg sterk gespeeld. Verder zeker de moeite waard.

Redelijk.

Beetje te typisch sociaal drama zoals we die (met name) in Frankrijk wel kennen. Onaantrekkelijke en naieve tieners in grauwe buurtjes doen het wel goed in arthouse films als deze. Komt er nog eens bij dat Lena een moeder heeft die haar alles behalve een hart onder de riem steekt aangezien ze -inderdaad- nogal dik is. Met andere woorden, een ongelukkigere situatie kun je als tiener niet wensen.

Het is verder redelijk uitgewerkt, maar dat gedoe met die vader van Daan maakte het allemaal wat te belachelijk. Audiovisuele tussenstukjes (in het zwembad bijvoorbeeld) waren eigenlijk de hoogtepunten van de film met verder een aardig verhaaltje en uitwerking. Acteerniveau en dialogen waren een beetje houterig, maar de film steekt toch wel af (in positieve zin) tegen menig opgeblazen Nederlandse productie.

3*

Hmm wat als je in een bomvolle zaal (ik schat 3/400 man) ergens op de middelste rij ook precies de middelste stoel hebt gekozen om op te gaan zitten en je moet halverwege de film opeens heel nodig plassen, wat doe je dan? Ieder normaal mens zou, na het een tijdje te hebben opgehouden, waarschijnlijk toch gehoor geven aan zijn natuurlijke behoefte en vragen of hij/zij er even langs mag, maar wat doe ik? Ik blijf gewoon rustig zitten en doorkijken. Dit natuurlijk mede uit respect, aangezien me verteld was dat de regisseur ergens in de zaal zat en ik niet de illusie wilde wekken dat ik zijn film slecht vond. Noch wilde ik het publiek storen: iedereen weet immers hoe vervelend het is als de voorstelling al een tijdje voortduurt en er na een kwartiertje nog even iemand aan komt kakken die net die vrije stoel naast jou in het oog krijgt en zich er in het pikkedonker, heel nonchalant (struikelend over ieders benen tassen/jassen (?) naartoe werkt. Maar het was toch vooral de film zelf die me blijkbaar genoeg in zijn greep had om die innerlijke marteling door te zitten en door te kijken. Ik moet zeggen: het was het meer dan waard! Want echt, wat hoop ik dat dit een filmhuis hit gaat worden zeg. Voor mij de beste Nederlandse productie in ruim een jaar tijd en eindelijk weer eens een coming of age die me stijl achterover deed slaan. Ik was vanaf minuut 1 al verliefd geworden op ''lelijk-eentje'' Lena (geweldig neergezet door amateur Levie) wat een fantastisch ontwapenend personage zeg. Het zullen vooral de meisjes/vrouwen onder ons zijn die zich met haar kunnen indentificeren maar ik voelde gedurende de speelduur ook een sterke verbintenis. Vooral haar zoektocht naar liefde, erkenning en het altijd maar iedereen tevreden willen houden, ten koste van zichzelf. Je gunt het haar gewoon zo ontzettend veel. Het deed mij in ieder geval aan alsof ze met veel liefde uitgewerkt was, het was immers niet zomaar een vehaaltje over de ''poor fat girl'' Dat gevoel, in combinatie met de iets wat sobere, droog-komisch stijl van Van Rompaey (wiens Aanrijding in Moskou ik nog nooit gezien had) zorgen voor een bijzonder geheel. Schitterend ook hoe er tussen de zware/pijnlijke stukken door toch steeds ruimte overbleef voor wat subtiele relativerende momentjes, misschien wat vergezocht maar ik moest daarin zelfs wel eens aan Solondz denken. Ook grappig hoe het zich schijnbaar volledig in mijn stad (Rotterdam) afspeelde maar ik dat geen moment echt doorhad, dit mede door de overloed van grijzige out of focus- shots die ik desondanks bijzonder goed vond werken, beetje Dardenne achtig, maar dan iets levendiger. Na de voorstelling stond het zweet me werkelijk in de schoenen en wilde ik met mijn eigenwijze kop zelfs nog de Q&A uitzitten, weet niet waarom maar was er zo op gebrand de beste man te complimteren met zijn film. Maar aangezien dit, zoals altijd, niet veel voorstelde en naar mijn idee veels te lang voortduurde, ben ik uiteindelijk toch maar weggelopen. Toen ik vervolgens ein-de-lijk naar de wc was geweest was hij jammer genoeg al nergens meer te bekennen dus ben ik maar even rustig ergens gaan zitten om het allemaal even te laten bezinken. Wat ik echter van dat einde moet denken weet ik nog steeds niet precies. Ergens paste het precies, al viel het me wel vrij rauw op m'n dak, juist omdat ik zo meeleefde. Toch had ik het als geheel niet graag anders gezien. (4*) zijn dik verdiend!

Hehe, dankje! En ja dat komt wel eens vaker voor op het IFFR en bij andere festivals hoor, erg leuk!

LENA wint twee awards op Portugees filmfestival

Vanavond is de speelfilm Lena van regisseur Christophe van Rompaey (Aanrijding in Moscou) tijdens het International Film Festival Porto in Portugal opnieuw bekroond met filmprijzen waaronder de prijs voor beste actrice. Enkele maanden geleden sleepte hoofdrolspeelster en debutante Emma Levie die de rol van Lena vertolkt, al eerder een award in de wacht op het Franse filmfestival Festival du Cinema Europeen Des Arcs. Regisseur Van Rompaey nam naast deze prijs in Porto ook de ‘special mention of the jury’ in ontvangst. “In een klimaat waar het steeds moeilijker wordt voor dit soort films, zijn dit welkome motivaties om door te gaan”, zo verklaarde hij.

De komende tijd zal Lena te zien zijn op filmfestivals in Slowakije, Zweden, Noorwegen en Duitsland.

Lena draait momenteel in de filmhuizen.

(persbericht Benelux Film Distributors)