Tous les Soleils (2011)

Trailer (YouTube -NL)

Vanaf 2 juni in de bioscoop.

Na het magistrale drama ‘Il y a longtemps que je t'aime' gaat schrijver Philippe Claudel in ‘Tous les soleils' op een totaal andere toer. Dit is een leuke en luchtige komedie met vaart en stijl, die mede gedragen wordt door prima Italiaanse barokmuziek uit "La Tarantella" van het ensemble "L’Arpegiatta" van Christina Pluhar.
Ben deze cd meteen gaan kopen ; SCHITTEREND !!!
De film is ook op menselijk vlak héél erg knap. Het einde is subliem. Een aanrader !

Aan het begin dacht ik dat ik met zo'n vervelende snobistische humoristische Franse film te maken had.
Toen dat stel vrienden wijn ging proeven met z'n alle hield ik mijn hart vast.
Gelukkig komt er daarna wat drama om de hoek kijken. De grappige scenes (o.a met die marxistische broer) vond ik bijvoorbeeld erg geslaagd.
Soms moest ik wel bij sommige grapjes ze het voordeel van de twijffel geven.
Zangkoor met de solo van de hoofdrolspeler werkte.

Vooral de oom liet me enorm vaak lachen. Het is natuurlijk erg origineel bedacht, die Italianen in Frankrijk. Desalniettemin zaten er vaak cliché's in en te verwachte gebeurtenissen. Een leuk idee, met toch een mooi einde. Toch blijft de film meestal nog realistisch. De actrice die achter de dochter van de gestorven vrouw zat was dan weer een enorme miscast. Al leek ze qua uiterlijk heel erg op de vrouw. Jammer. Verder een prima filmpje.

De nieuwe film van schrijver Philippe Claudel (Les âmes grises), die na Il y a longtemps que je t'aime de komische weg inslaat. Een Italiaan speelt de hoofdrol: Alessandro doceert barokmuziek aan de universiteit, leest boeken voor aan terminale patiënten, zit in een koor, is weduwnaar, voedt zijn puberende dochter op en biedt zijn Marxistische broer onderdak. In de film wordt hij als een pion tussen die dingen doorgeschoven; het is nogal een nozem. Het drama is niet bijzonder, de grappen leveren af en toe een halve glimlach op en er zit niet eens seks in. Claudel wilde vernieuwend blijven en keerde zich daarom af van het Zware Drama, maar dit brave filmpje stijgt niet uit boven de lange traditie van onopvallende Franse komedies.

bij mij

Deze flauwe, clichématige, krampachtige komedie met vervelende, slecht spelende personages staat niet in de schaduw van 'Il y a longtemps que je t'aime'; de film zoekt de lach maar de grappen zijn te gemakkelijk. De regisseur heeft zich duidelijk laten inspireren door de Italiaanse traditie van familiekomedies, maar dat is niet gelukt.

Ik had wat problemen om in het verhaal te komen.... maar toch wel een knappe , intieme, ontroerende film....

Aardige film, sterk geacteerd. Wel een hoop open deuren, met name het einde. Behalve dan Luigi, de broer van Sandro, zo gek als een deur op een leuke manier. de samenkomst van de familie in het buitenhuis (vooral de hond) en het bezoek aan de psych.

Juiste toon.

Accorsi steelt de show in deze aandoenlijke komedie die nergens te zwaar wordt, ondanks enkele tranentrekkende scènes. Hij is de vader die in continu conflict is met zijn puberende dochter en anarchistische broer. Door zo goed mogelijk de vaderrol te willen vertegenwoordigen verwaarloost hij zichzelf op liefdesgebied, hetgeen broer en dochter natuurlijk niet willen laten gebeuren. Marcorè en Cipriani overtuigen in die rollen.

Met prachtig kleurgebruik en voorzien van een fenomenale soundtrack biedt regisseur Claudel een intiem en lief filmpje dat eerder voor de vrolijke glimlach dan voor het schaterlachen gaat. Een mooi geschoten romantische feelgood, die knipoogt naar de Italiaanse komische cinema van weleer, maar tegelijkertijd voldoende eigen is. De chemie tussen de acteurs en actrices is in sommige gevallen bijna tastbaar en er wordt uitstekend geacteerd.

Lumière heeft de DVD-release voorzien van vele extra's, waaronder een interessant interview met de regisseur. Het mooiste extraatje is echter de CD 'La Tarantella' die de filmmaker enkele jaren geleden voor het eerst hoorde en 'ooit wel moest gebruiken als soundtrack'. Wonderschone barokmuziek die men rustig mag scharen onder het kopje aangenaam klassiek. Uitschieter is het schitterende openingsnummer 'Luna Luneda', een liedje dat gelijk vrolijk stemt en de juiste toon voor de film zet.

Geweldig.

Met dank aan MVSP voor het recensie-exemplaar.

Heel charmante film, zoals eigenlijk alleen Fransen dat kunnen. Een heerlijke ervaring met prachtige muziek en goede acteurs in een film die mijn voorganger Zinema heel treffend beschrijft. Helemaal raak: de juiste toon.

En wat een leuk meisje is dat, die Lisa Cipriani.
Ja dat mag ik zeggen, aangezien ik nog niet volwassen ben .

Uitstekende film over een man die samenwoont met zijn luie broer en in zijn eentje zijn puberende dochter opvoedt. Mooie en echte personages en leuke, goed geschreven dialogen. Soms ontroerend maar vooral ook grappig. Luchtig, charmant en warm van toon. Mede door het prachtige einde 4.0 sterren.