Höstsonaten (1978)

Ik kan nu niet op de titel komen, maar ik heb het ooit gelezen in een ander boek van Bergman waarin hij verteld over zijn carriere aan de hand van films. Stond ook vol met lovende (Bresson, Tarkovsky) en beduidend minder lovende (Godard) quotes over het werk van anderen. Is ooit in het Nederlands vertaald.

Inderdaad een erg mooie en aangrijpende film. Een goeie zet van mijn videotheekeigenaresse om deze op dvd aan te schaffen, alhoewel er wel weinig animo voor zou zijn.
Beide hoofdrolspeelsters spelen adembenemd en geven de krachtige beelden en het intrigerende verhaal daardoor een prachtige gestalte. Eigenlijk een schande dat ik slechts twee films van Bergman ken (deze en Fanny & Alexander), moet er zeker wat meer zien. Want ook deze beviel me erg goed. 4*

Ingrid Bergman is heel goed, Liv Ullmann als dochter Eva heeft de meest vlammende monologen, het spel tussen haar en Ingrid is erg goed en komt hard en met volle overtuiging aan.

Ik ben het helemaal eens met dragje.........maar ik twijfel aan de kwaliteit van het script......je wordt overrompeld door het spel..... maar is het verhaal wel geloofwaardig?....binnenkort weer zien.....misschien heb ik dan meer kritiek.....het kan een half puntje schelen.....maar aan de weergaloze dames ligt het niet! De intensiteit spat van het scherm.....maar dat moet niet ten koste gaan van de kritsche blik..... en emoties kan niet alles vergoeden. Gek genoeg vind ik dat Kappeuter (zie pag. 1) wel ergens een punt heeft. Er knaagt iets............maar aan de andere kant: de werkelijkheid kan soms gek uitpakken.

Nooit gedacht dat anderhalf uur Bergman, vrijwel volledig gevuld door een dialoog, zo snel voorbij zou kunnen vliegen.

Ik heb een haat-liefde verhouding met Bergman en deze film valt gelukkig onder de laatste categorie. Tjonge wat een enorm sterk staaltje acteerwerk wordt hier geleverd zeg. Dat Bergman goed kan acteren is niet nieuw voor mij, maar Liv Ullman steelt toch wel de show hier. De dialogen tussen de twee zijn enorm sterk, met een hoop emotie en nooit uitgesproken gevoelens en gedachten uit het verleden. Mede dankzij deze twee sterke actrices boeit de film van begin tot einde.

4,0*

En wederom een titel die ik weg kan strepen van mijn nog-niet-geziene-Bergman-films.
Zeker een topper in zijn oeuvre.
Aangrijpend stuk.
Bij Bergman gaat het nou ook niet bepaald over de actie of vernieuwende cinematografie.
Meer een toneelregisseur die het moet hebben van ijzersterk acteerwerk en schitterende dialogen.
En zo gebeurt het hier ook weer...na een eerste avond na 7 jaar ontmoeten moeder en dochter elkaar toevallig 's nachts en wordt er even een emotionele vuistslag zonder weerga uitgedeeld.

Emotioneel drama waarin beide actrices op het top van hun kunnen zijn, maar ik blijf moeite hebben met de hoeveelheid ellende die Bergman over mij heen stort. Al wordt hier wel een kiertje open gelaten voor verlichting, mensen blijven doorgaans tot hun dood een ellendig leven lijden. Zo ongezouten en emotioneel zorgt wel voor een intense kijkervaring, maar mijn stijl blijft het niet. Toch een van de betere Bergman's door de degelijke vorm waarin het gegoten is, de sterke opbouw en de fantastische Ingrid Bergman, die ik nog nooit zó geloofwaardig en intens heb zien spelen.

Helaas, een 1e (ietwat) tegenvallende Bergman. Goed acteerwerk, dat zeker, maar het deed me allemaal zeer weinig. Het wordt allemaal wat té overdreven gebracht...

... dat kan ook wel werken, maar in deze film deed het dat niet echt. Ik bedoel met ''overdreven'' dan vooral het té vele gepraat (zelfs als iemand alleen is schijnt deze nog door te moeten praten), in combinatie met de stereotiepe karakters. De moeder is zó slecht, de dochter zó het slachtoffer en dan is het ook nog eens de schuld van de moeder dat de andere dochter gehandicapt / ziek is. Heel sneu, maar bijzonder vond ik het niet.

Bij vlagen is de film best sterk, ''de'' scéne tussen moeder en dochter lijkt de goede richting in te gaan, maar ontspoort helaas toch weer. Het 1e stuk van de film is goed, de sfeer is passend, maar het geheel kon me doordat het te gemaakt overkwam niet raken.

Verpletterend mooie Bergman!

Het eerste deel is een tamelijk armoedig stuk film wat mij betreft, en ik had dan ook niet gedacht dat het ook maar iets zou worden. Met alleen goed acteerwerk kom je er niet, voor de rest vond ik het eerste stuk ontzettend saai, langdradig, zeurderige film. Ook zo vervelend dat de moeder elke willekeurige gedachtengang uitsprak als ze -bijvoorbeeld- in d'r eentje in bed lag. Als mensen dat in het echt doen worden ze nog die week opgenomen.

Gelukkig is het tweede stuk veel beter, als de film loskomt zijn de dialogen ook meteen erg goed geschreven, en ondanks dat je vrijwel alleen maar dialoog, gezichten en een enkel shot ziet, valt alles erg goed te visualiseren. Erg interessant, emotioneel en érg goed gespeeld.

Als totaalplaatje hangt het tussen de 2,5 en 3* in. Het begin is echt ondermaats, het tweede deel zorgt voor een stuk positiever gevoel, maar voor een film die ik ook allang had kunnen afzetten vind ik 3* wat aan de hoge kant.

2.5*

Een enorme meevaller dit, veel close-ups en mono- en dialogen spreken me nou niet direct aan, maar wat een mooie film is dit. Meteen vallen de zachte kleuren op, vooral in de flashbackscènes echt schitterend, en dan ook nog eens zo mooi gestileerd. Deed me nogal denken aan Offret en zie nu ook dat dezelfde man de cinematografie heeft verzorgd, die meer films met Bergman gedaan heeft waar ik dan ook maar achteraan moet. Steeds boeiende en vaak behoorlijk aangrijpende teksten worden uitgewisseld tussen moeder en dochter, wat zich op bijna subtiele wijze naar een emotioneel climax weet te werken. Wellicht soms wat te gekunsteld, maar de actrices zorgen ervoor dat het geloofwaardig blijft en je nooit het gevoel krijgt dat je naar een toneelstuk zit te kijken. Het stukje Chopin vormde trouwens ook een emotioneel hoogtepunt, erg mooi.

Lastig... tussen de 3,5 en 4,0.. Wel een sterke film, maar wel erg zwaar.

Ppfff, na onlangs de gehele "God-trilogie" van Bergman gezien te hebben dacht ik dat ik wel enkele van zijn strafste films gezien had, maar qua emotionele impact scheert deze Höstsonaten nog wel hogere toppen. Deze film komt erg in de buurt van Scenes uit een Huwelijk en zit aldus voorlopig in mijn persoonlijke top 3 (met nog wat klassiekers als Wilde Aardbeien voor de boeg weliswaar).

De film is sterk als een toneelstuk opgevat, een beetje vergelijkbaar met Scenes uit een Huwelijk. Toch voelt de film bij momenten "filmisch" mooi aan, als een soort van schilderij zoals hier al enkele keren vermeld werd. Maar ik geloof dat niemand kan ontkennen dat de grootste sterkte van Höstsonaten ligt bij het fenomenale acteerwerk en het snoeiharde script (dat misschien wat bijgeschaafd had kunnen worden). Al biedt het filmisch medium wel een meerwaarde bij scènes zoals de twee Chopinpreludes of de nachtelijke grimmige ontboezemingen, waarin gefocust wordt op de verbeten en vertwijfelde gelaatsuitdrukkingen van zowel moeder als dochter.

Höstsonaten grijpt je bij de keel en laat je niet meer los. Het klinkt onnozel, maar bij mij was het 100% zo. Na amper twee dagen geleden onder de indruk te zijn geweest van het laatste half uur van Black Swan, moet ik nu toch concluderen dat het nog harder kan. En dat eigenlijk vooral dankzij een harder, rauwer verhaal en intens acteerwerk, zonder voorts veel cinematografische poespas. Het blijft interessant om voor jezelf na te gaan welke aspecten van cinema het zwaarst doorwegen bij je appreciatie, maar dit even terzijde.

Strafste film die ik sinds een tijd zag en een klein halfuur na het einde voel ik me nog steeds niet helemaal opgeklaard. Afgaande op dit gevoel geef ik de film voorlopig een dik verdiende 4,5* (héél misschien af te zwakken tot een 4*, al betwijfel ik het voorlopig). Ingmar Bergman begint voor mij steeds meer en meer terecht één van de topcineasten uit de filmgeschiedenis te worden.



4,5*

De minste Bergman die ik tot nu toe zag, maar zelfs dan nog een meer dan goede film. Het wordt me soms wat net te theatraal, met monologen die op een manier gehouden worden die natuurlijk zijn voor het theater, maar niet voor film. Daarnaast vind ik het jammer dat de film teveel partij kiest voor het personage van Ullman en het Bergmankarakter te veel veroordeelt wordt, terwijl er voor haar kant van het verhaal volgens mij ook wel iets te zeggen valt.

Gelukkig is Ingmar Bergman een grootmeester en kan hij hier nog altijd iets van maken. Het zou kunnen dat hij deze film maakte omdat hij zich een slechte vader voelde, maar aan de andere kant is het parallel tussen Ingrid's personage en echte leven interessanter en daar heeft gek genoeg niemand nog iets over geschreven als ik het goed heb. Ingrid Bergman was immers ook een moeder die haar man en kind in de steek liet om te trouwen met een Italiaan (Rossellini, maar let er ook op dat de man waar Bergman hier een relatie mee had ook een Italiaanse nam heeft: Leonardo). Deze actie was indertijd een enorm schandaal en Bergman was een tijdlang niet meer gewenst in Hollywood. Höstsonaten speelt hier denk ik op in. Toegegeven: deze theorie heb ik ergens anders gevonden, maar hij is wel geloofwaardig.

Daarom is het denk ik ook niet verrassend dat Ingrid Bergman wellicht de rol van haar leven speelt (met uitzondering van misschien Notorious). Het is een intense rol van haar. Extra knap is het dat Liv Ullman niet voor haar onder doet in wat ogenschijnlijk de minder boeiende rol is. Het beste aan deze film is het kijken naar deze twee actrices in topvorm. Daarnaast is Sven Nykvists ciinematografie weer uitmuntend en doet hij ons bijna vergeten dat we naar een praatfilm kijken. Het scenario is wat directer en minder briljant dan het andere werk van Bergman, maar het is een boeiend drama, zelfs als het voor mij nergens echt aangrijpend wordt.
3,5*

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een Bergman heb gezien, maar helaas viel die wel tegen. De grootste kracht van de film is het spel van Ingrid Bergman en Liv Ullmann, echt bijzonder goed en emotioneel spel van beiden. Maar de eerder aangehaalde kritiekpunten deel ik ook: er is te veel dialoog en te veel drama. Waar in het begin de relatie tussen de twee nog wat subtieler werd gebracht (hoe Charlotte een hand uitsteekt en Eva haar omhelst, of hoe Charlotte het onderwerp verandert zodra er iets pijnlijks naar voren komt), maar de film wil al het drama in woorden vatten en daardoor krijgen we een stortvloed van dialogen én monologen (waardoor het soms wel theatraal werd), met zoveel mogelijk drama en ellende erin. Met meer rust en meer onbesproken zaken zou deze film mij beter hebben weten te raken, nu is het echt too much. De meest indrukwekkende scène was voor mij de pianoscène (waar ze beiden Chopin spelen): daar doen niet de woorden het werk, maar de blikken en de muziek. Als de film meer op die tour was gegaan, dan was dit zonder meer nog een briljante prent geweest van Bergman, maar dat was de enige scène met weinig dialoog helaas. De moeder-dochter relatie is in zekere zin erg treffend, maar er is geen enkele ruimte voor nuance en wil de film wil weer teveel door ook nog eens de dochter te laten lijden door verlies van haar kind, en die abortus. De confrontatie was toch wel sterk maar dat komt volledig door Liv Ullmann, die hier wonderschoon acteerwerk laat zien. Tegenvaller, maar zeker geen slechte film, al is het alleen om het spel van (Ingrid) Bergman en Ullmann. Dan vind ik het Bergmaanse familiedrama van Woody Allen uit hetzelfde jaar sterker.

Best wel verpletterende Bergman, zo op groot scherm, hoewel ik Ingrid Bergman in het eerste deel van de film werkelijk vreselijk vond acteren. Muziekmomenten (Chopin) komen ook niet echt goed naar voor, hoewel de sonatevorm wel mooi gevonden is. En diep, diep tragisch. En o, wat is de mens onkenbaar...
3,25*

Tja. Ingmar Bergman is natuurlijk een begrip in de filmwereld. Maar tot dusver ben ik nog niet te spreken over Bergman. Autumn Sonata kan daar geen verandering in brengen. Ik zie wel dat het een film is waarvan gehouden kan worden want het verhaal is niet slecht en ook het acteerwerk is sterk Maar toch blijft het voor mij emotieloos, het doet niets met me. Ik was vanaf minuut één de ‘klik’ al kwijt en dat is geen seconde teruggekomen. Erg jammer maar ik geef vooralsnog de moed niet op. Voor deze film 1,5*!